Γράφει η Ζωή Καλαφάτη
– Ο παγωτατζηηηής! Μια δραχμούλα το χωνάκι, κρύο σαν το πεπονάκι…
Καταϊδρωμένοι, μετά τη μπάλα στα σοκάκια. Μόλις τους έβλεπε, ο κυρ- Νίκος, ο παγωτατζής, σταματούσε… Με εκείνο το άσπρο καπελάκι και την ποδιά, κυλώντας βαριεστημένα από τη ζέστη το ζωγραφισμένο του καροτσάκι. Κι εκείνοι έτρεχαν να τον προϋπαντήσουν με τα μπαλωμένα κοντοπαντέλονα και τα πέδιλα να χάσκουν στα πλευρά τους. Γύριζαν τις τσέπες ανάποδα κι έβαζαν ρεφενέ ό,τι είχαν για παγωτό. Και μετά έπεφταν όλοι πάνω στο παγωμένο βουνό, ποιος θα το δαγκώσει πρώτος και καλύτερος. Και είχαν και τις φωνές των μανάδων τους μετά…
-Τα φρύδια σου έφαγαν κι αυτά παγωτό. Παγωτό τέτοια ώρα; Το τραπέζι είναι στρωμένο για φαγητό…
– Τα ρούχα σου στάζουν από τα σιρόπια… Δε λυπάσαι τα χέρια μου να πλένουν στη σκάφη κάθε τόσο;
Κι άλλα… Κι άλλα τόσα…
Και τα καλοκαίρια περνούσαν κι έφευγαν με ένα χωνάκι παγωτό που το γεύονταν κάθε λίγο όλο το παιδομάνι της γειτονιάς.
Ύστερα έφηβοι… Μπερδεμένα κοκόρια ανάμεσα σε ροδοκίτρινα φουστάνια, κοριτσίστικες κορδέλες, αρώματα γιασεμιών και γάργαρες φωνές να ακολουθούν και πάλι τον πλανόδιο παγωτατζή στην εξαντλητική διαδρομή του στις γειτονιές. Και πού και πού, ως επίδοξοι βοηθοί του καλλιτέχνη της παγωμένης δροσιάς, έτρωγαν και κανένα λιωμένο τζαμπατζίδικο.
Εκείνα τα βράδια, η φράουλα, η βανίλια και η σοκολάτα έλιωναν –φωτιά- από τα μάτια και τα στόματα των ερωτευμένων, που έσμιγαν τη γεύση του παγωτού με τα πρώτα τους φιλιά. Γεύσεις αξέχαστες, συνυφασμένες με τη μυρωδιά και τη φρεσκάδα της νιότης, που μάθαινε την αλφαβήτα του έρωτα στα συνοικιακά σινεμαδάκια. Κι αργότερα παραλιακά, μαζί με την αρμύρα της θάλασσας και την αψάδα του κύματος, δροσιά, αγκαλιά και σερενάτα με παγωτό χωνάκι, πιασμένοι χέρι – χεράκι…
Χρόνια αλησμόνητα…
