Γράφει η Μαρία Φράγκου
What if όλα αυτά τα εντυπωσιακά βίντεο που παρακολουθούμε καθημερινά με γάτες που παίζουν μουσική και μωρά που μιλάνε σαν μεγάλοι είναι στην πραγματικότητα μια μεγάλη ευκαιρία;
Τα βίντεο που γίνονται viral στα σόσιαλ είναι ολοένα πιο αληθοφανή και εντυπωσιακά. Άνθρωποι που κάνουν 15 κωλοτούμπες στον αέρα, άλλοι που τους πατάνε αυτοκίνητα, τρίτοι που κάνουν μαγικά. Κάθε μέρα κάποια στιγμή αναρωτιόμαστε: τι είναι αληθινό, τι είναι ΑΙ;
Το γεγονός έχει πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις που μπορεί να τρομάξει: πού αρχίζει και πού τελειώνει η αλήθεια; Μπορώ να πιστέψω στα μάτια μου; Κρίνει το μυαλό μου καθαρά; Πόσο καχύποπτη να είμαι; Να είμαι ή να μην είμαι; Θα συνηθίσω να βλέπω sci-fi και ΑΙ τόσο πολύ που δεν θα μπορώ πια να διακρίνω τα όρια του πραγματικού; Αντί για τρόμο μπορώ να νιώσω κάτι άλλο; Μπορώ ως άνθρωπος, ως μητέρα, ως εκπαιδευτικός να προτείνω μια εναλλακτική;
What if σε πρώτη φάση τραβήξω συνειδητά μια γραμμή: πιστεύω μόνο ό, τι βλέπω με τα μάτια μου στην πραγματική ζωή μου και όχι στην οθόνη. Δεν βάζω το χέρι μου στη φωτιά για οποιοδήποτε προϊόν. Βίντεο, φωτογραφία, κείμενο.
Σε αυτήν την περίπτωση κάνω μια μικρή επανάσταση: διαχωρίζω τη ζωή από τη φαινόμενη ζωή. Διαλέγω να εμπιστεύομαι την πραγματική ζωή μου, τις αισθήσεις μου, τους απτούς ανθρώπους που συναναστρέφομαι.
Και εδώ είναι το plot twist και το game changer:
Η επιστροφή στη ζωή χρειάζεται χτίσιμο. Δεν είναι τυχαίο ότι απομακρυνθήκαμε από αυτήν και στραφήκαμε στα προϊόντα. Νιώσαμε μόνοι, αδύναμοι, δυστυχισμένοι.
Χτίζω τη ζωή θα πει χτίζω ανθεκτικότητα, χτίζω ταπεινότητα, χτίζω δικαιοσύνη. Αυτό καταλαβαίνω ως άνθρωπος, ως μητέρα και ως εκπαιδευτικός. Η μαγεία είναι θαυμάσια, αλλά η πραγματική ζωή είναι το περιβάλλον όπου παίζεται το παιχνίδι.
