Γράφει ο *Αλέξιος Ντόνας.
Παρακολουθώ εδώ και χρόνια, ως μέλος της ομογένειας, τις μεγαλόστομες εξαγγελίες της Αθήνας για την επιστροφή των Ελλήνων του εξωτερικού. Διαβάζω για κίνητρα, για φορολογικές απαλλαγές και για μια Ελλάδα που επιτέλους «ανοίγει την αγκαλιά της» στα παιδιά της.
Όμως, πίσω από τις βιτρίνες των συνεδρίων και τις καμπάνιες του Brain Regain, η πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι της προσφοράς είναι μια παγωμένη, εχθρική γραφειοκρατία που αρνείται να αντιληφθεί τον σύγχρονο κόσμο.
Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψή μου η περίπτωση ενός ανθρώπου που αποτελεί υπόδειγμα για την ελληνική διασπορά. Ένας επιχειρηματίας φερέγγυος, απόλυτα επιτυχημένος στη Γερμανία, ο οποίος δεν περιορίστηκε στις επιχειρήσεις του. Ένας άνθρωπος που θυσίασε προσωπικό χρόνο και χρήμα για να προβάλει τον ελληνικό πολιτισμό και τις αξίες μας στην καρδιά της Ευρώπης.
Αυτός ο άνθρωπος πήρε τη μεγάλη απόφαση.
Μετέφερε τη φορολογική του κατοικία στην Ελλάδα, άνοιξε γραφεία, έκανε έναρξη εργασιών και άρχισε να επενδύει στον τόπο του. Και κάπου εκεί, το όνειρο της επιστροφής προσέκρουσε στον τοίχο του παραλόγου.
Το κράτος, μέσω των προξενικών αρχών, του αρνείται το καθεστώς του επαναπατρισμού και τις ανάλογες φορολογικές ελαφρύνσεις με μια αιτιολογία που σε κάνει να αναρωτιέσαι αν ζούμε στο 2026 ή στον προηγούμενο αιώνα.
Επειδή ο άνθρωπος αυτός δεν κλείνει την επιχείρηση που διατηρεί στη Γερμανία, η ελληνική διοίκηση θεωρεί ότι δεν «δικαιούται» να επιστρέψει πλήρως.
Είναι εξωφρενικό. Αντί η πολιτεία να επιβραβεύει έναν επιχειρηματία που έχει τη δυνατότητα να φέρει κεφάλαια από το εξωτερικό ενώ δραστηριοποιείται παράλληλα στην Ελλάδα, τον τιμωρεί επειδή παραμένει διεθνώς ανταγωνιστικός.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η σύζυγός του, που διαμένει πλέον μόνιμα στην Ελλάδα, βρίσκεται σε έναν απίστευτο δαίδαλο τηλεφωνικών επικοινωνιών, ακόμα και σε ημέρες αργιών, χωρίς να λαμβάνει καμία έγγραφη και νομικά τεκμηριωμένη απάντηση για την απόρριψη του φακέλου της.
Το Προξενείο απαιτεί πεισματικά ένα χαρτί αποδήλωσης (Abmeldung) για τον σύζυγο, αγνοώντας το γεγονός ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ήδη φορολογικός κάτοικος Ελλάδας και έχει μεταφέρει το κέντρο της ζωής του στην Ελλάδα.
Ζητούν δηλαδή από έναν πετυχημένο Έλληνα να διαλύσει την επαγγελματική του υπόσταση στη Γερμανία για να του επιτρέψουν να θεωρείται «νόμιμος» επαναπατρισθείς στην πατρίδα του.
Αναρωτιέμαι λοιπόν ως ομογενής:
Ποιο είναι το μήνυμα που στέλνει η Ελλάδα σε όλους εμάς; Ότι αν πετύχεις έξω, καλύτερα να μείνεις εκεί;
Ότι η προσφορά στον πολιτισμό και η διάθεση για επενδύσεις θα θυσιαστούν στον βωμό μιας εγκυκλίου που δεν κατανοεί την έννοια της διεθνούς επιχειρηματικότητας;
Έχουμε χάσει κάθε μέτρο. Η περίπτωση αυτή δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική εμπλοκή. Είναι η απόδειξη ότι το Brain Regain κινδυνεύει να γίνει το πιο σύντομο ανέκδοτο της δεκαετίας, αν η πολιτεία δεν σταματήσει να κυνηγά τους ανθρώπους που της προσφέρουν κύρος και ανάπτυξη.
Αν θέλετε να γυρίσουμε, σταματήστε να μας αντιμετωπίζετε ως ύποπτα νούμερα και αρχίστε να μας βλέπετε ως το κεφάλαιο που μπορεί να αλλάξει τη μοίρα αυτής της χώρας.
