Γράφει ο Μουρτζούκος Χρήστος
Η Ελλάδα, παρά τη στρατηγική της θέση και τα αποδεδειγμένα ενεργειακά της αποθέματα, φαίνεται πως προτιμά να παραμένει παθητικός θεατής των εξελίξεων στην ανατολική μεσόγειο.
Την ώρα που χώρες όπως η Κύπρος, η Γαλλία, ο Λίβανος και το Ισραήλ διαμορφώνουν νέα δεδομένα μέσω τετραμερών και πενταμερών συνεργασιών με φόντο την ενεργειακή ασφάλεια και τη γεωπολιτική αυτονομία και σταθερότητα, η Ελλάδα επιλέγει να σιωπά. Ή χειρότερα, να πληρώνει πρόστιμα αντί να ασκεί τα νόμιμα κυριαρχικά της δικαιώματα.
Ο ευρωβουλευτής Νίκος Φαραντούρης υπέβαλε ερώτηση στην Κομισιόν για την προστασία των θαλάσσιων πάρκων από τρίτες χώρες, θέτοντας εμμέσως πλην σαφώς το ζήτημα των ελληνικών θαλασσίων ζωνών και του θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού που εκκρεμεί εδώ και χρόνια. Η απάντηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ήταν ξεκάθαρη: ”Τα κράτη-μέλη οφείλουν να προχωρήσουν στον θαλάσσιο σχεδιασμό τους ακόμα και υπό την απειλή τρίτων χωρών”. Και όχι μόνο αυτό: η επιτροπή δηλώνει πρόθυμη να στηρίξει τα κράτη-μέλη στον σκοπό αυτό.
Τι άλλο περιμένει λοιπόν η Ελλάδα; Την έγκριση της Άγκυρας για να οργανώσει το “οικόπεδό” της;
Η πραγματικότητα είναι πως αν η χώρα υιοθετούσε πλήρως το ενωσιακό δίκαιο και ολοκλήρωνε τον θαλάσσιο χωροταξικό της σχεδιασμό, όπως την υποχρεώνει η Οδηγία 2014/89/ΕΕ, τότε η ελληνική θαλάσσια επικράτεια θα επεκτεινόταν de facto και de jure τέσσερις φορές πάνω από την υφιστάμενη χερσαία της έκταση.
Αυτό, όμως, απαιτεί πολιτική βούληση. Κι αυτή φαίνεται να λείπει
Ο διδάκτωρ Γεώργιος Ανθρακεύς και ο πολιτικός επιστήμονας Ραφαήλ Καλυβιώτης, μεταξύ άλλων, έχουν κατ’ επανάληψη αναδείξει τη σημασία του θαλάσσιου χωροταξικού ως εργαλείου ενίσχυσης της εθνικής κυριαρχίας, αξιοποίησης υποθαλάσσιων πόρων, και ένταξης της Ελλάδας στον ενεργειακό χάρτη της Μεσογείου. Γιατί να είμαστε η μόνη χώρα της περιοχής που αρνείται να δει το αυτονόητο;
Την ώρα που μεγάλες πολυεθνικές (π.χ. κοινοπραξίες όπως η ExxonMobil, Cevron, ENI, TotalEnergies) επενδύουν σε σεισμικές έρευνες στην ανατολική μεσόγειο, στην Κύπρο αλλά και νότια της Κρήτης, η ελληνική πολιτεία εμφανίζεται χωρίς στρατηγικό σχέδιο. Ενώ οι χάρτες των ορυκτών κοιτασμάτων δημοσιεύονται ανοιχτά στο εξωτερικό, στο εσωτερικό κυριαρχεί ένα φοβικό σύνδρομο, μία αδικαιολόγητη εσωστρέφεια. Μήπως, τελικά, η Ελλάδα φοβάται την ίδια της την επικράτεια;
Αντί να διεκδικούμε το αυτονόητο, τη χρήση του διεθνούς και ενωσιακού δικαίου προς όφελός μας, καταφεύγουμε σε συμβιβασμούς που υπονομεύουν την εθνική μας αυτοτέλεια. Κι αυτό, δυστυχώς, δεν μπορεί να καλυφθεί ούτε από επικοινωνιακές εκστρατείες, ούτε από θεωρητικές διακηρύξεις.
Η Ελλάδα οφείλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Τώρα.
Δείτε ακόμη: Οι νέες γεωπολιτικές εξελίξεις, η θαλάσσια χωροταξία και οι προεκτάσεις στην δυναμική της Ελλάδας
