Γράφει η *Ιωάννα Λιούτα
Οχτώ στα δέκα φτωχά νοικοκυριά (79,1% το 2023 και 77,9% το 2024) ζουν καθημερινά με τον φόβο της έξωσης, του πλειστηριασμού και της διακοπής ρεύματος ή νερού.
Οι απλήρωτοι λογαριασμοί, οι δόσεις και τα ενοίκια δεν είναι πια «εξαιρέσεις». Είναι η νέα κανονικότητα για οχτώ στα δέκα φτωχά νοικοκυριά (79,1% το 2023 και 77,9% το 2024), που ζουν καθημερινά με τον φόβο της έξωσης, του πλειστηριασμού και της διακοπής ρεύματος ή νερού.
Την ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τα «πλεονάσματα» και τη «μείωση του χρέους», η κοινωνία βυθίζεται σε ένα ιδιωτικό χρέος που γιγαντώνεται. Το κόστος ζωής τσακίζει μισθούς, οι τράπεζες ανεβάζουν επιτόκια και τα μέτρα στήριξης (αν υπάρχουν) δεν φτάνουν ποτέ σε εκείνους που τα χρειάζονται.
Η πραγματικότητα αποδεικνύει ότι η οικονομική ανάπτυξη χωρίς κοινωνική δικαιοσύνη είναι απλώς στατιστική απάτη. Και όταν σχεδόν οι μισοί πολίτες χρωστούν, το πρόβλημα δεν είναι «οι κακοπληρωτές», είναι η πολιτική που τους εγκλωβίζει στη φτώχεια.
Και όσο η Κυβέρνηση συνεχίζει να μετρά «δείκτες επιτυχίας», οι άνθρωποι μετράνε μέρες μέχρι να τελειώσει το ρεύμα, τα ψώνια ή η αξιοπρέπεια. Γιατί δεν υπάρχει ευημερία όταν το φως στο σπίτι τρεμοπαίζει από χρέος. Δεν υπάρχει πρόοδος όταν η εργασία δεν αρκεί για το ενοίκιο. Δεν υπάρχει ανάπτυξη όταν οι αριθμοί ανεβαίνουν και οι ζωές κατεβαίνουν.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες θριαμβολογίες. Χρειάζεται πολιτική που βλέπει τους ανθρώπους, όχι τους δείκτες. Χρειάζεται κράτος που προστατεύει, όχι αγορά που τιμωρεί. Γιατί, όσο το 42,8% των νοικοκυριών παλεύει με χρέη και το 80% των φτωχών νοικοκυριών ζει σε διαρκή απειλή επιβίωσης, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος κυβερνά, αλλά ποιος αντέχει.
*Η Ιωάννα Λιούτα είναι πολιτική και οικονομική αναλύτρια
