Υπάρχει μια λεπτομέρεια σε όλη αυτή την ιστορία που λέει πολλά περισσότερα απ’ όσα φαντάζονται οι ιθύνοντες: η συνέντευξη του κ. Θάνου Ντόκου στο Σκάϊ, ήταν μαγνητοσκοπημένη, μαγνητοσκοπημένη!
Δεν επρόκειτο, δηλαδή, για μια γκάφα σε απευθείας μετάδοση, αλλά για μια ελεγχόμενη συνθήκη όπου ο εθνικός σύμβουλος ασφαλείας της χώρας είχε όλο τον χρόνο να φιλτράρει, να σκεφτεί και να δώσει τις απαντήσεις που θεωρούσε σωστές. Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Μια αδιανόητη κωμωδία που εξέθεσε όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και ολόκληρο το «οικοδόμημα» που υποτίθεται ότι μας προστατεύει.
Το πιο εξοργιστικό σημείο της υπόθεσης δεν είναι καν το γεγονός ότι έπεσε θύμα φάρσας. Άλλωστε, όπως μας υπενθυμίζουν συνεχώς, κορυφαίοι ηγέτες και αξιωματούχοι έχουν πιαστεί κι αυτοί στη φάκα. Οι Βovan και Lexus στο παρελθόν έχουν παγιδεύσει πρόσωπα, όπως την Τζόρτζια Μελόνι, την Άνγκελα Μέρκελ, τον Αντρέι Ντούντα, την Κριστίν Λαγκάρντ, τον Εμανουέλ Μακρόν, τον Μπορίς Τζόνσον, τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τον Τζορτζ Μπους τον νεότερο, την Καμάλα Χάρις, τον Μπέρνι Σάντερς και τον Τζάστιν Τριντό.
Ας αφήσουμε κατά μέρος το άλλοθι ότι «το έπαθαν και άλλες χώρες». Σε αυτή τη χώρα, μας ενδιαφέρει το τι συμβαίνει στο εσωτερικό της. Και αυτό που αποδεικνύεται είναι η γύμνια του συστήματος ασφαλείας. Το να προβαίνει ο επικεφαλής της εθνικής ασφάλειας σε παιδαριώδη λάθη και, ακόμα χειρότερα, να επιχειρεί να τα μπαλώσει με ψέματα, δεν είναι απλώς μια προσωπική αποτυχία, είναι η ηχηρή απόδειξη ότι το σύστημα είναι σάπιο. Δεν είμαστε σε ένα κράτος δημοκρατίας, αξιοκρατίας και ελευθερίας του λόγου, αλλά σε μια «μπανανία» όπου τα σύμβολα της εξουσίας παραμένουν άτρωτα όσο εθελοτυφλούν απέναντι στην αλήθεια.
Το ασυγχώρητο είναι και το ψέμα που ακολούθησε. Ο κ. Ντόκος, προφανώς για να σώσει τα προσχήματα, δήλωσε με στόμφο ότι η επικοινωνία έγινε με «επίσημα επιστολόχαρτα». Αυτή η δήλωση καταρρέει σήμερα με πάταγο, καθώς οι ίδιοι οι φαρσέρ δημοσίευσαν τα αποδεικτικά στοιχεία: «απλά email στο Gmail και μια πρόσκληση για βιντεοκλήση που εστάλη απευθείας από το γραφείο του». Δεν υπήρχαν επιστολόχαρτα, δεν υπήρχαν επίσημα διακρατικά έγγραφα. Υπήρχε απύθμενος ερασιτεχνισμός που στη συνέχεια ντύθηκε με ένα αφήγημα α λα «θα σας τρελάνω εγώ».
Σήμερα μοιραστήκαμε κάποιες λεπτομέρειες της συζήτησης με τα ελληνικά ΜΜΕ (Διαδίκτυο και Τηλεόραση), και επίσης δώσαμε αποδείξεις ότι είχαμε αλληλογραφία με το gmail, και το ίδιο το γραφείο του Ντόκου μας έστειλε πρόσκληση για βιντεοσυνομιλία.
«Υψηλής εξέλιξης τεχνητή νοημοσύνη» – Τι ηλίθια δήλωση έκαναν οι ελληνικές αρχές. Μόλις στείλαμε ένα email από το gmail στο γραφείο του και μας απάντησαν
Αυτός ο άνθρωπος όμως δεν είναι ένας τυχαίος κρατικός λειτουργός. Είναι το ίδιο πρόσωπο που σε προηγούμενη κρίσιμη συγκυρία δηλώνει δημόσια ότι ήταν «λάθος» η στήριξη στον Χαφτάρ και ότι οι «μέρες του είναι μετρημένες στη Λιβύη, μια γεωπολιτική επιλογή που αποδείχθηκε τόσο λανθασμένη που αναγκάστηκε να την παραδεχθεί δημόσια. Είναι ο ίδιος που πρωτοστάτησε κατά της προσέγγισης του Χαφτάρ (με εντολή Πάιατ), και τον εξευτέλισαν όταν ήρθε στην Αθήνα για βοήθεια και τώρα περιμένουν να ακυρώσει το τουρκολιβυκό & να σταματήσει τις ροές. Είχε δηλώσει τότε, «Έχει αλλάξει το momentum της σύγκρουσης. Από εκεί που είχαμε “επενδύσει” και εμείς όταν φαινόταν ότι έχει το πάνω χέρι, πλέον φαίνεται ότι χάνει στο πεδίο των μαχών και ίσως οι πολιτικές του μέρες να είναι μετρημένες. Από την άλλη, έχουμε μια ομάδα κρατών, που όλο και διευρύνεται και θεωρεί ότι το στρατιωτικό κομμάτι αυτό έφτασε στο τέλος του και δεν μπορεί να γίνει κάτι για αυτό, άρα πρέπει να μπούμε στη διαδικασία δημιουργίας νέας κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Υπάρχει βέβαια και η στάση της Τουρκίας ως προς τις διαπραγματεύσεις, που είναι προβληματική σε κάθε επίπεδο». Είναι ο ίδιος που είχε πει και συνεκμετάλλευση στο αιγαίο. Και παρόλα αυτά, παραμένει ακλόνητος στη θέση του. Δεν πρόκειται για απλή ανικανότητα, αλλά για μια επικίνδυνη επαναληψιμότητα στη λάθος κρίση, η οποία μένει ατιμώρητη.
Σε οποιοδήποτε κανονικό κράτος, ο κ. Ντόκος θα είχε παραιτηθεί το επόμενο λεπτό από τη δημοσιοποίηση του βίντεο. Το γεγονός ότι παραμένει στη θέση του συμβούλου εθνικής ασφαλείας, κουνώντας το δάχτυλο σε όσους τον επικρίνουν, φανερώνει το βασίλειο της αναξιοκρατίας που ζούμε. Και μέσα σε όλα αυτά, οφείλουμε να επαναπροσδιορίσουμε και την ίδια την έννοια της εθνικής ασφάλειας. Αυτή δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην εξωτερική πολιτική και τις μυστικές υπηρεσίες, αλλά πρέπει να αγκαλιάζει την κοινωνία, την οικονομία, την εκπαίδευση και το δημογραφικό. Ένα πραγματικό συμβούλιο ασφαλείας οφείλει να έχει σφαιρική εικόνα, όχι να είναι το προσωπικό φέουδο ενός ανθρώπου που μπερδεύει το Gmail με το Foreign Office.
ΥΓ: Όσο ο κ. Ντόκος παραμένει στη θέση του, η φάρσα δεν είναι απλώς ένα βίντεο. Είναι ένα μόνιμο κατηγορώ για μια χώρα που ανέχεται τον επικίνδυνο εφησυχασμό ως πολιτική αρετή. Αλλά ξέχασα, εμείς είμαστε επαγγελματίες ανησυχούντες.
