Γράφει ο *Ιωάννης Ευθυμιάδης, Συγγραφέας – ερευνητής
Η φιλοσοφημένη επίσης φράση «πολιτικόν ζώον» θεώρησαν και μας πέρασαν αυτήν την ιδέα ότι την εμπνεύστηκε πρώτος ο Αριστοτέλης, μαθητής του Πλάτωνα. Είναι όμως αυτή η πραγματική αλήθεια; Θα γίνουν κάποιες σχετικές διευκρινήσεις και αναλύσεις παρακάτω.
Πράγματι ο Αριστοτέλης είχε συλλογιστεί βαθειά νοητικά πριν χαρακτηρίσει την φιλοσοφική φράση της ιδέας του. Ο ίδιος προφανώς να μην είπε ότι ο άνθρωπος είναι «φύσει πολιτικόν ζώον» άλλα να είπε κάτι το διαφορετικό για τον άνθρωπο. Ενδεχομένως αυτή η φράση να βγήκε προγενέστερα από κάποιον άλλον της ίδιας εποχής, με μεγαλύτερη πιθανότητα από κάποιον πολιτικό Τύραννο που την στήριξε στην προσωπική του ιδεολογία με κανόνα επάνω στα πολιτικά “δημοκρατικά” μέτρα. Ήθελε να εννοηθεί κατά την γνώμη του σε σχέση με τον εαυτό του ότι ο άνθρωπος είναι «φύσει πολιτικόν ζώον». Όπως έδωσαν και την θεωρητική ερμηνεία ότι η ίδια φύσει ωθεί τον άνθρωπο να ζει σε μια οργανωμένη κοινωνία «πόλη – κράτος».
Είναι όμως έτσι; Να πάρουμε από την φράση την πρώτη λέξη «φύσει» και να ερμηνεύσουμε τι είναι η φύσει;
Η φύσει είναι λόγιο επίρρημα της φύσης που σημαίνει ότι η φύση είναι η δύναμη που δημιουργεί την νομοτέλεια των πάντων, όπου εξελίσσονται στην ακμή τους και ύστερα αρχίζει η πτώση – παρακμή. Επομένως η φύση δεν σε ωθεί ούτε παρακινεί τον άνθρωπο να ζει σε μια οργανωμένη κοινωνία όπως θεώρησαν, άλλα ο άνθρωπος σαν νοήμων σκεπτόμενο ον από μόνος του επιλέγει να γίνει «πολιτικό ζώον». Επίσης ανέφεραν ότι ο Αριστοτέλης είπε όποιος επιλέγει μια μοναχική ζωή, τότε η είναι θηρίο η θεός. Δηλαδή σαν να λέμε όσοι θρησκευόμενοι πιστοί επιλέγουν να γίνουν «μοναχοί» ασκητές, τότε αυτοί θεωρούνται άγρια θηρία «ζώα»;
Πράγματι όπως φαίνεται μας παραπλανούν γενικά την σκέψη μας σε διάφορες υποκειμενικές κατευθύνσεις για να μην αποκτήσουμε αντικειμενική γνώση των πραγμάτων, έτσι για να μας ελέγχουν νοητικά και συναισθηματικά.
Σε αυτήν την κατάσταση της κοινωνίας που ζει ο άνθρωπος όπου την έχει επιλέξει, τότε η πραγματική φράση του Αριστοτέλη θα έπρεπε να ήταν και να χαρακτήριζε τον άνθρωπο ότι είναι «φύσει ευπειθής ζώον».
Επομένως το συμπέρασμα και το θέμα της ουσίας είναι ότι δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς την φιλοσοφική συνειδητή εμπνευσμένη σκέψη ενός άλλου από μία φράση του. Είναι φύσει αδύνατον του ανθρώπου. Μόνο αν ο ίδιος στην πραγματική φιλοσοφημένη φράση του, κατόπιν δίνει και την ερμηνεία.
Σήμερα σε τι κοινωνία «πόλη – κράτος» ζούμε;
Ποια είναι η κατάσταση της δημοκρατικής πολιτικής στην σύγχρονη εποχή, παραμένει σταθερά ακλόνητη και άφθαρτη από την ίδρυσή της; Σίγουρα όχι διότι όπως μας γνωστοποιούν συχνά τα Μ.Μ.Ε. με τα διάφορα σκάνδαλα που γίνονται από τους πολιτικούς, μας βεβαιώνουν ότι είναι διεφθαρμένοι απέναντι στον πολίτη και στον όρκο που έδωσαν στην βουλή, για να τηρούν το συνταγματικό «δημοκρατικό» νόμο του κράτους. Ο πολιτικός είναι διπρόσωπος μεταφορικά στον λόγο του απέναντι στον πολίτη ως συνήθως, όπου δυστυχώς τον εμπιστεύεται ο πολίτης και τον ψηφίζει. Αυτή είναι μια πάγια τακτική από «ορισμένους» πολιτικούς, όπου αυτοί φαίνονται να είναι τα πραγματικά «αγελαία ζώα» που συνυπάρχουν μαζί σε μια οργανωμένη κοινωνία ως «πολιτικά ζώα». Δεν φαίνεται όμως αυτό να το αντιλαμβάνονται οι πολίτες.
Ένας αρχηγός που το κόμμα του βρίσκεται στη βουλή ανακοίνωσε πρόσφατα, χαρακτηρίζοντας με θράσος γενικά όλους τους πολίτες μπροστά στα τηλεοπτικά κανάλια, ότι οι ψηφοφόροι πολίτες που πηγαίνουν στις κάλπες για να ψηφίσουν το κόμμα που θεωρούν «δίκαιο» είναι «πρόβατα» εφόσον δεν ψηφίζουν το δικό του κόμμα!
Φτάνει μόνο αυτός ο χαρακτηρισμός για τους πολίτες όπου αποδεικνύει σε ποια πραγματική κοινωνία ενός κράτους ζούμε από αυτούς τους δήθεν δημοκρατικούς πολιτικούς που θέλουν να υπερασπίζουν τον λαό ως ανθρώπους ή ως «πρόβατα» όπως μας χαρακτηρίζουν; Επομένως τότε με μια δίκαια απλή λογική σκέψη χωρίς αμφισβήτηση όλοι αυτοί οι πολιτικοί είναι οι αντίστοιχοι πραγματικοί «τσοπάνοι»!
Οι πολιτικοί όταν εκλέγονται ο στόχος τους είναι να εξυπηρετήσουν την επιβίωση των προσωπικών συμφερόντων, χωρίς να έχουν το ενδιαφέρον να αγκαλιάσουν ισότιμα και να λύνουν τα δικαιώματα των πολιτών. Αυτή η υποτιθέμενη ηθική οργανωμένη κατάσταση πρέπει λογικά να στηρίζεται σε μια τίμια και ακλόνητη δημοκρατική πολιτική, ώστε να υπάρχει ισότητα στην δικαιοσύνη.
Για αυτούς η πολιτική είναι μία διαδικασία επιστημονικής τέχνης όπως την ονομάζουν που οργανώνουν τους πολίτες, όπου λαμβάνουν τις αποφάσεις από κάθε πολιτικό κόμμα που βγαίνει στην εξουσία, που ο καθένας από αυτούς με την κυβέρνησή του εξουσιάζει με τον δικό του τρόπο την κοινωνία. Όχι δημοκρατικά άλλα «ανορθόδοξα», αντιδημοκρατικά. Για να επιτύχουν οι πολιτικοί την ενέργεια συμπεριφοράς τους βασίζονται στον επιτήδειο τρόπο τους. Αυτό σημαίνει ότι οι πολιτικοί πρέπει να έχουν δεξιοτεχνία, μεθοδικότητα και πονηριά για να εξυπηρετηθούν ιδιοτελής.
Δυστυχώς ο άνθρωπος προσπαθεί να ζήση με την φαντασία του και ελπίζει σε μια ηθική τάξη που τον παρέχει η έννοια της δημοκρατικής πολιτικής ισότητας και δικαιοσύνης.
Η Αριστοτελική φιλοσοφική ιδέα στον αρχαίο αιώνα για την δημοκρατική πολιτική είχε μία διαφορετική έννοια εφαρμογής από την δικιά μας κατάσταση που βιώνουμε στην εποχή μας.
Σήμερα παρατηρούμε στο πολιτικό σύστημα υπάρχουν πολλά και διάφορα χρωματισμένα πολιτικά κόμματα να βρίσκονται όμως στον ίδιο παρανομαστή, μεταφορικά λαϊκά στο ίδιο «τσουβάλι». Με βάση τον νόμο τους κάθε τετραετία βάζουμε το χέρι μας στο «τσουβάλι» και βγάζουμε ένα χρωματισμένο και αριθμημένο μπαλάκι με ψήφους. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να καταλάβουμε εμείς οι πολίτες, όποιο μπαλάκι από το «τσουβάλι» να επιλέξουμε βγαίνει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα. Εδώ παρατηρούμε παγκοσμίως ότι όλα τα ιδεολογικά διάφορα κόμματα που βρίσκονται στην εξουσία, οι πολιτικοί τους αναφέρουν την αρχαία λέξη δημοκρατία συχνά και την χρησιμοποιούν σαν «τρόπαιο» ασφάλειας, προφανώς για να πείσουν του πολίτες και να τους ενθαρρύνουν ψυχολογικά, ότι οι ίδιοι θα τηρούν πάντα τους συνταγματικούς νόμους της δημοκρατίας υπέρ των πολιτών.
Αυτή είναι μια συνηθισμένη τακτική σκέψη από τους πολιτικούς, όμως φαίνονται και αποδεικνύεται ότι είναι αντιδημοκρατικοί απέναντι στους νόμους και στους πολίτες. Όπως λέει η παροιμία όμως αντίστροφα, αυτοί τό ‘χουν τούμπανο μεταξύ τους και ο κόσμος «εμείς» κρυφό καμάρι.
Να το έχουν υπόψη τους όλοι οι πολιτικοί «τσοπάνοι» με τον αντίστοιχο χαρακτηρισμό «πρόβατα» που δίνουν στους πολίτες, να γνωρίζουν ότι ευτυχώς που ανάμεσα τους υπάρχουν ακόμη ελεύθεροι νοητικά διανοούμενοι άνθρωποι!
