Ζούμε σ’ έναν κόσμο, σε ένα παναθλιο σύστημα

Ζούμε σ’ έναν κόσμο, σε ένα παναθλιο σύστημα, που σου στερεί το πολυτιμότερο σου αγαθό: το χρόνο! Γιατί αυτός, μετά από την υγεία, είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε. (έχουμε;).

Χρειαζόμαστε χρόνο για να εκδηλώσουμε το ενδιαφέρον, την αγάπη μας στα αγαπημένα μας πρόσωπα, στα πρόσωπα που ξεχωρίζουμε για να έχουμε επαφή μαζί τους, και δεν τον έχουμε. Δυστυχώς. Χρειαζόμαστε χρόνο για τον εαυτό μας… Χρειαζόμαστε χρόνο για να στοχαστούμε ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, που πορευόμαστε.

Και δεν τον έχουμε. Δουλεύουμε ακατάπαυστα, για να αποκτήσουμε περιττά υλικά αγαθά, και γινόμαστε άβουλα γρανάζια μιας κοινωνίας της κατανάλωσης. Γιατί χρειάζεσαι χρόνο για να απολαύσεις το χρόνο που σου αφήσανε και δεν σου μένει, αφού είσαι δέσμιος της δουλειάς, της οικογένειας, των απαιτητικών παιδιών, των κοινωνικών υποχρεώσεων, της αιώνιας γραφειοκρατίας, των social media, του ίντερνετ, των in boxes των, των, των.

Ο Θερβάντες νομίζω έλεγε, ότι ο χρόνος χρειάζεται το χρόνο του. ..αλλά δυστυχώς αυτόν θα πρέπει να τον κατατάξουμε μονίμως στα αγαθά εν ανεπάρκεια… στην άπληστη μετα-νεωτερική εποχή που ζούμε.