Γράφει ο Μουρτζούκος Χρήστος
Η ομογένεια ζητά λύσεις, ενότητα και ένα νέο στρατηγικό σχέδιο πριν χαθεί μια ολόκληρη γενιά.
Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό βρίσκεται ξανά σε οριακό σημείο. Η φετινή σχολική χρονιά ανέδειξε με τον πιο ηχηρό τρόπο ένα πρόβλημα που εδώ και χρόνια σιγοκαίει, χωρίς όμως να αντιμετωπίζεται με τη σοβαρότητα που απαιτεί η κρισιμότητά του. Οι Έλληνες της Διασποράς, οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί που απέμειναν και οι κοινότητες που παλεύουν καθημερινά για να κρατήσουν ζωντανή τη γλώσσα και την ταυτότητα των παιδιών τους, γίνονται μάρτυρες μιας πραγματικότητας που όχι μόνο δεν βελτιώνεται, αλλά αντίθετα τείνει να γίνει μη αναστρέψιμη.
Το μεγαλύτερο και πιο πιεστικό πρόβλημα παραμένει η έλλειψη εκπαιδευτικών. Σε πολλές χώρες της Ευρώπης, τα τμήματα ελληνικής γλώσσας (ΤΕΓ) λειτουργούν υποστελεχωμένα ή, ακόμη χειρότερα, κινδυνεύουν να μην λειτουργήσουν καθόλου. Σχολεία με δεκάδες παιδιά μένουν χωρίς μόνιμο δάσκαλο, ενώ σε άλλες περιοχές γονείς και σύλλογοι προσπαθούν με πρόχειρες λύσεις να καλύψουν κενά που θα έπρεπε να καλύπτει το ελληνικό κράτος.
Κεντρικός αποτρεπτικός παράγοντας παραμένουν τα επιμίσθια, τα οποία, όπως καταγγέλλουν εκπαιδευτικοί και ομογενειακοί φορείς, δεν επαρκούν πλέον για να καλύψουν το κόστος ζωής στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή
Πολλοί Έλληνες εκπαιδευτικοί επιθυμούν να μετακινηθούν στο εξωτερικό, να προσφέρουν στη διασπορά και να μεταλαμπαδεύσουν τη γλώσσα σε παιδιά που την έχουν ανάγκη. Ωστόσο, οικονομικά δεν μπορούν. Το αποτέλεσμα είναι ένα διαρκές κενό που κάθε χρόνο γίνεται μεγαλύτερο.
Η αγωνία κορυφώθηκε φέτος, οδηγώντας σε μια εντυπωσιακή κινητοποίηση της ομογένειας. Σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων, κοινότητες και φορείς από εννέα ευρωπαϊκές χώρες ενώθηκαν και συνέταξαν κοινή επιστολή προς τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και την Υπουργό Παιδείας κ. Ζαχαράκη. Η επιστολή δεν αποτελεί απλώς ένα παράπονο, αλλά μια κραυγή αγωνίας για το μέλλον των παιδιών τους και για το μέλλον του ίδιου του ελληνισμού στο εξωτερικό. Η ομογένεια ζητά να μπει τέλος στην υποβάθμιση της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης και να υπάρξει ένας νέος, εφαρμόσιμος και σύγχρονος σχεδιασμός.
Η ανάγκη για άμεση αντιμετώπιση του προβλήματος έγινε σαφής και στη συνεδρίαση που πραγματοποιήθηκε στις 27 Νοεμβρίου στην Αθήνα. Η Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Ελληνισμού της Διασποράς και η Διαρκής Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής συνεδρίασαν από κοινού, με τη συμμετοχή του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Παιδείας κ. Παπαδομαρκάκη, του προϊσταμένου της ΔΙΠΟΔΕ κ. Πασσά, καθώς και τομεαρχών παιδείας και βουλευτών όλων των κομμάτων. Η υψηλή θεσμική παρουσία έδειξε ότι το ζήτημα αναγνωρίζεται ως σημαντικό από την ελληνική πολιτεία. Το ζητούμενο, όμως, είναι αν αυτή η αναγνώριση θα μετατραπεί σε πράξη.
Στη συνεδρίαση υπογραμμίστηκε ότι η ελληνόγλωσση εκπαίδευση δεν αφορά μόνο τα παιδιά των ομογενών, αλλά και την ίδια την Ελλάδα. Αφορά τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο παγκόσμιο περιβάλλον. Αφορά τη σύνδεση των νέων γενεών της Διασποράς με την ιστορία, τη γλώσσα και τον πολιτισμό της πατρίδας τους. Αφορά, τελικά, την επιβίωση του ελληνισμού εκτός συνόρων.
Οι ομογενειακές κοινότητες ζητούν κάτι πολύ απλό, να μην αισθάνονται ότι η Ελλάδα τους ξεχνά. Ζητούν δασκάλους για τα παιδιά τους. Ζητούν ένα Υπουργείο Παιδείας που να γνωρίζει ότι κάθε χώρα έχει τις δικές της ιδιαιτερότητες και τα δικά της προβλήματα. Γι’ αυτό και απαιτούν τη δημιουργία ειδικής επιτροπής που θα εξετάζει τα προβλήματα κάθε περιοχής ξεχωριστά και θα προτείνει λύσεις προσαρμοσμένες στις ανάγκες της εκάστοτε κοινότητας.
Διότι δεν είναι ίδια η κατάσταση στη Γερμανία, στην Ολλανδία, στην Αυστρία ή στη Σκανδιναβία. Άλλο το εκπαιδευτικό σύστημα, άλλο το κόστος ζωής, άλλο το νομικό πλαίσιο, άλλες οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι ελληνικές οικογένειες. Ένα ενιαίο, άκαμπτο μοντέλο δεν μπορεί να λειτουργήσει.
Αυτό που χρειάζεται είναι ένα ολοκληρωμένο, ευέλικτο και βιώσιμο σχέδιο, με ρεαλιστικές προβλέψεις για την κάλυψη των αναγκών σε εκπαιδευτικούς και την ενίσχυση των δομών ελληνόγλωσσης διδασκαλίας.
Η ομογένεια ζητά επίσης να υπάρξει πολιτική ενότητα γύρω από το θέμα. Να παραμεριστούν οι κομματικές αντιπαραθέσεις και να αναδειχθεί η ουσία, ότι η ελληνόγλωσση εκπαίδευση είναι εθνική υπόθεση.
Στο τέλος της ημέρας, το αίτημα των ομογενών είναι καθαρό και ανθρώπινο
- Να μάθουν τα παιδιά τους ελληνικά
- Να γνωρίσουν την ιστορία και τον πολιτισμό της πατρίδας τους
- Να κρατήσουν ζωντανό έναν δεσμό που, αν κοπεί, δύσκολα επανασυνδέεται
Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό εκπέμπει SOS. Η Ελλάδα καλείται να ακούσει. Και να δράσει, πριν χαθεί κάτι πολύτιμο, το μέλλον του ελληνισμού εκτός συνόρων.
Ακολουθήστε μας και στο Google news