Ο Ευφρόσυνος, που πάντα ήταν καλυμμένος από στάχτες και ανθρακιά, αντιμετώπιζε με υπομονή τα κοροϊδευτικά σχόλια και τα χτυπήματα των αμελέστερων μοναχών.
Παρά τις ταπεινώσεις, με γενναιότητα και καρδιά γεμάτη αρετή, εργαζόταν σιωπηλά και αθόρυβα, άλλοτε ιδρωμένος και άλλοτε χαρούμενος, ακολουθώντας τον δρόμο των αρετών μακριά από τα βλέμματα των άλλων.
Στο κοινόβιο υπήρχε ένας ενάρετος ιερεύς που, επί τρία χρόνια, με νηστείες και προσευχές, ζητούσε από τον Θεό να του αποκαλύψει τα αγαθά που ετοίμασε για όσους Τον αγαπούν. Μια νύχτα, ενώ κοιμόταν, η ψυχή του μεταφέρθηκε σε έναν πανέμορφο και μυρωδάτο παράδεισο, γεμάτο δέντρα, άνθη και κρυστάλλινα νερά, που καμία γλώσσα δεν μπορεί να περιγράψει. Εκεί είδε τον μάγειρα της μονής, Ευφρόσυνο, να απολαμβάνει τα άρρητα αγαθά.
Έκπληκτος, τον ρώτησε πώς βρέθηκε εκεί και αν αυτός ήταν ο παράδεισος που προορίστηκε για όσους αγαπούν τον Θεό. Ο Ευφρόσυνος του απάντησε ταπεινά ότι δεν ήξερε γράμματα, αλλά με λίγη προσπάθεια είχαν δει ένα μέρος από τα αγαθά του Θεού, αφού ο άνθρωπος με σάρκα δεν θα άντεχε να τα δει όλα. Πρόσθεσε ότι μένει εκεί με τη χάρη του Θεού και φυλάει τον κήπο. Ο ιερεύς του ζήτησε τρία μεγάλα μήλα, τα οποία ο Ευφρόσυνος έκοψε και του έβαλε στο ράσο.
Όταν χτύπησε το σήμαντρο για την ακολουθία του όρθρου, ο ιερεύς πίστεψε ότι ήταν όνειρο. Όμως, μέσα στο ράσο του βρήκε τα τρία παραδείσια μήλα. Στον ναό είδε τον Ευφρόσυνο να στέκεται κανονικά στο στασίδι του. Εκλιπαρώντας τον, προσπάθησε να μάθει πού βρισκόταν και τι του είχε δώσει. Ο Ευφρόσυνος απάντησε με ταπείνωση: του έδωσε τα τρία μήλα που ζήτησε.
Ο ιερεύς έκανε μετάνοια και μοιράστηκε τα μήλα με τους αδελφούς της μονής, διηγούμενος όσα είδε. Όλοι θαύμασαν τον Θεό και όποιος μετέλαβε από την ευλογία εκείνη θεραπεύτηκε από κάθε ασθένεια.
Ο Ευφρόσυνος, την ώρα που οι μοναχοί άκουγαν τη διήγηση, άνοιξε σιωπηλά την πλάγια θύρα της εκκλησίας και απομακρύνθηκε από τη μονή, εγκαταλείποντας την ανθρώπινη δόξα, χωρίς ποτέ να ξαναφαίνεται.
Εορτολόγιο: Ευάνθης, Ευανθία, Εύα, Ευφρόσυνος, Φρόσυνος.
