Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Υπάρχει στη σημερινή ευαγγελική περικοπή μία σπουδαία φράση.
Μια μεγαλειώδης μαρτυρία. Είναι αυτή που ξεστομίζει ο πατέρας του δαιμονισμένου, τον οποίο έφερε μπροστά στον Χριστό ώστε ο Κύριος να τον θεραπεύσει. Τι λέει αυτός ο άνθρωπος; Όταν ο Ιησούς του λέει πως αν πιστεύει, τα πάντα είναι δυνατά γι’ αυτόν που έχει πίστη, εκείνος με δάκρυα απαντά: “πιστεύω Κύριε, βοήθησε με να υπερβώ την ολιγοπιστία μου”.
Είναι συγκλονιστικό αυτό που λέει ο πατέρας της περικοπής. Ενώ είναι ένας άνθρωπος πιστός, φαίνεται αυτό από τα συμφραζόμενα, είναι άνθρωπος ευσεβής, εν τούτοις αναγνωρίζει ότι η πίστη του είναι λειψή. Και γιατί θεωρεί πως η πίστη του είναι λειψή; Γιατί το πρόβλημα που αντιμετωπίζει με το παιδί του, τον οδηγεί στην απογοήτευση και την απόγνωση.
Αυτός όμως αντιστέκεται. Λυγίζει μα δε σπάει. Και αυτό είναι το κλειδί για την πνευματική μας προκοπή. Να αναγνωρίσουμε την ολιγοπιστία μας. Γιατί έτσι, για να μπούμε και στο πνεύμα της Κλίμακας του Ιωάννη του Σιναϊτη, μπορούμε να αποφύγουμε τις διάφορες παγίδες που υπάρχουν μπροστά μας. Αναγνωρίζουμε λοιπόν πως δεν έχουμε αυτάρκεια.
Όσες αρετές κι αν έχουμε, αυτές είναι λειψές χωρίς τη βοήθεια του Θεού και μπορούν να καταρρεύσουν στον πρώτο πειρασμό που θα συναντήσουμε. Δεν πέφτουμε στην κατάκριση. Γνωρίζοντας τη δική μας έλλειψη πίστης, δεν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με την απιστία των άλλων. Δεν γινόμαστε περήφανοι. Ο άνθρωπος που θεωρεί πως κατέχει πίστη, γνώση ή σοφία, περισσότερη από τους άλλους, όχι μόνο πέφτει στην υπερηφάνεια αλλά και γίνεται γελοίος επιδεικνύοντας τις αρετές τις οποίες νομίζει πως κατέχει αλλά στην πραγματικότητα είναι ελάχιστες ή και ανύπαρκτες.
Μένουμε ταπεινοί. Γνωρίζοντας τι μας λείπει εργαζόμαστε με ταπεινότητα στα πνευματικά ζητήματα. Και μη μπερδευόμαστε. Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα το να μην είναι κανείς υπερήφανος από το να είναι ταπεινός. Αποφεύγουμε την οκνηρία και την απραξία για τα πνευματικά θέματα. Συνεχίζουμε να δουλεύουμε και να μελετάμε τις ανάγκες της πνευματικής ζωής γνωρίζοντας πως έχουμε πολύ έδαφος να καλύψουμε.
Τελικά, όταν γνωρίζουμε πως η πίστη μας είναι λίγη, τότε και μόνο τότε, έχουμε πίστη πραγματική. Τότε έχουμε γνώση πραγματική. Τότε έχουμε σοφία πραγματική. Τότε μπορούμε να συνομιλήσουμε με τον Ιησού. Και τότε, θα μας πει ο Χριστός πως αφού πιστεύουμε, τα πάντα μπορούν να γίνουν.
