Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Και όπως καταλαβαίνετε, σήμερα είναι η ευκαιρία να μιλήσω για ένα από τα αγαπημένα θέματα πολλών κληρικών και πιστών: Τον Εωσφόρο, τον Διάβολο.
Δεν είναι κακό βέβαια να έχουμε στον νου μας τον Διάβολο και τις παγίδες του αλλά θα πρέπει να μη καταλήξουμε να αποδίδουμε και να “χαρίζουμε” στον Διάβολο κάθε τι καινούριο που απλά το φοβόμαστε. Επίσης καλό θα είναι να αποφύγουμε να επιδιδόμαστε σε ένα κυνήγι του διαβόλου γιατί ούτε τις γνώσεις έχουμε ούτε την κατάλληλη πνευματική κατάσταση και είναι πολύ εύκολο να καταλήξουμε είτε εμμονικοί είτε παρανοϊκοί.
Στο θέμα μας τώρα, ο Εωσφόρος, Αυτός που φέρνει το φως δηλαδή ήταν ο πιο λαμπρός και όμορφος άγγελος. Όλες οι άλλες ουράνιες οντότητες τον θαύμαζαν γι’ αυτό και στην πτώση του παραλίγο να παρασύρει όλα τα αγγελικά τάγματα.
Γιατί όμως έπεσε αυτός ο λαμπρός άγγελος; Επειδή δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον αυτοθαυμασμό του και την εγωπάθειά του. Θέλησε να στήσει ένα θρόνο ίδιο με του Θεού -αυτή είναι μια συμβολική περιγραφή- ήθελε, δηλαδή να λατρεύεται σαν τον Θεό. Τελικά κατέληξε με τους ακολούθους του σε έναν σκοτεινό κόσμο, να μη λατρεύεται από κανέναν και αυτό να φουντώνει τη μιζέρια, την κακία και το μίσος του για κάθε τι ζωντανό.
Και εδώ είναι το όλο νόημα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από τον εγωκεντρισμό και την υπερηφάνεια. Αυτά τα δύο πάθη, δημιουργούν μια κόλαση. Ο εγωκεντρικός άνθρωπος χτίζει μια κόλαση στην οποία ζει αυτός αλλά παρασύρει ή προσπαθεί να παρασύρει και τους γύρω του σε αυτή.
Πόσες φορές δεν έχει τύχει να γνωρίσουμε ή να συνεργαστούμε με έναν άνθρωπο που νομίζει πως τα ξέρει όλα, που ακόμα κι αν δεν τα ξέρει ούτε το παραδέχεται ούτε και κάνει τον κόπο να μάθει και που παράλληλα θέλει και να δίνει εντολές για τη σωστή εκτέλεση των πραγμάτων; Πόσες φορές δεν έχουμε βρει στο δρόμο μας – και στην Εκκλησία πολύ συχνά δυστυχώς- ανθρώπους που απαιτούν τιμές δυσανάλογες με την εργασία και τη προσφορά τους; Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει την αφόρητη ατμόσφαιρα που δημιουργούν αυτοί οι άνθρωποι;
Και εδώ θυμόμαστε το Στώμεν Καλώς, Στώμεν μετά Φόβου του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Σταματάμε λοιπόν. Ούτε ακολουθούμε τέτοιους ανθρώπους αλλά και ούτε αφήνουμε τον εαυτό μας να μετατραπεί σε τέτοιον άνθρωπο. Και αυτό είναι ένα έργο δύσκολο, γιατί αν πλάσματα με τόσες γνώσεις και σοφία όπως οι Άγγελοι έπεσαν, ας σκεφτούμε πόσο εύκολο είναι να πέσουμε εμείς.
Όμως, όχι. Παρ’ όλη την αδυναμία μας δε θα πέσουμε τόσο εύκολα. Θα θυμηθούμε τους Αρχαγγέλους και τις άλλες ουράνιες δυνάμεις που έμειναν σταθερές στο καλό, στην ταπεινότητα, στην ομορφιά, στην υπηρεσία του Κυρίου. Αυτούς θα έχουμε στο μυαλό μας και με αυτών το παράδειγμα θα πορευθούμε. Και ο φύλακας άγγελος που έχει ο καθένας μας, θα μας σταθεί αρωγός! Στώμεν Καλώς. λοιπόν!
παπα-Κώστας
Σύναξη των Αρχαγγέλων
Σήμερα γιορτάζουμε τη σύναξη των Αρχαγγέλων και θυμόμαστε πως ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ήταν εκείνος που σταμάτησε τους υπόλοιπους Αγγέλους οι οποίοι ήταν έτοιμοι να ακολουθήσουν τον Εωσφόρο στην Πτώση του.
Και όπως καταλαβαίνετε, σήμερα είναι η ευκαιρία να μιλήσω για ένα από τα αγαπημένα θέματα πολλών κληρικών και πιστών: Τον Εωσφόρο, τον Διάβολο.
Δεν είναι κακό βέβαια να έχουμε στον νου μας τον Διάβολο και τις παγίδες του αλλά θα πρέπει να μη καταλήξουμε να αποδίδουμε και να “χαρίζουμε” στον Διάβολο κάθε τι καινούριο που απλά το φοβόμαστε. Επίσης καλό θα είναι να αποφύγουμε να επιδιδόμαστε σε ένα κυνήγι του διαβόλου γιατί ούτε τις γνώσεις έχουμε ούτε την κατάλληλη πνευματική κατάσταση και είναι πολύ εύκολο να καταλήξουμε είτε εμμονικοί είτε παρανοϊκοί.
Στο θέμα μας τώρα, ο Εωσφόρος, Αυτός που φέρνει το φως δηλαδή ήταν ο πιο λαμπρός και όμορφος άγγελος. Όλες οι άλλες ουράνιες οντότητες τον θαύμαζαν γι’ αυτό και στην πτώση του παραλίγο να παρασύρει όλα τα αγγελικά τάγματα.
Γιατί όμως έπεσε αυτός ο λαμπρός άγγελος; Επειδή δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τον αυτοθαυμασμό του και την εγωπάθειά του. Θέλησε να στήσει ένα θρόνο ίδιο με του Θεού -αυτή είναι μια συμβολική περιγραφή- ήθελε, δηλαδή να λατρεύεται σαν τον Θεό. Τελικά κατέληξε με τους ακολούθους του σε έναν σκοτεινό κόσμο, να μη λατρεύεται από κανέναν και αυτό να φουντώνει τη μιζέρια, την κακία και το μίσος του για κάθε τι ζωντανό.
Και εδώ είναι το όλο νόημα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη παγίδα από τον εγωκεντρισμό και την υπερηφάνεια. Αυτά τα δύο πάθη, δημιουργούν μια κόλαση. Ο εγωκεντρικός άνθρωπος χτίζει μια κόλαση στην οποία ζει αυτός αλλά παρασύρει ή προσπαθεί να παρασύρει και τους γύρω του σε αυτή.
Πόσες φορές δεν έχει τύχει να γνωρίσουμε ή να συνεργαστούμε με έναν άνθρωπο που νομίζει πως τα ξέρει όλα, που ακόμα κι αν δεν τα ξέρει ούτε το παραδέχεται ούτε και κάνει τον κόπο να μάθει και που παράλληλα θέλει και να δίνει εντολές για τη σωστή εκτέλεση των πραγμάτων; Πόσες φορές δεν έχουμε βρει στο δρόμο μας – και στην Εκκλησία πολύ συχνά δυστυχώς- ανθρώπους που απαιτούν τιμές δυσανάλογες με την εργασία και τη προσφορά τους; Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει την αφόρητη ατμόσφαιρα που δημιουργούν αυτοί οι άνθρωποι;
Και εδώ θυμόμαστε το Στώμεν Καλώς, Στώμεν μετά Φόβου του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Σταματάμε λοιπόν. Ούτε ακολουθούμε τέτοιους ανθρώπους αλλά και ούτε αφήνουμε τον εαυτό μας να μετατραπεί σε τέτοιον άνθρωπο. Και αυτό είναι ένα έργο δύσκολο, γιατί αν πλάσματα με τόσες γνώσεις και σοφία όπως οι Άγγελοι έπεσαν, ας σκεφτούμε πόσο εύκολο είναι να πέσουμε εμείς.
Όμως, όχι. Παρ’ όλη την αδυναμία μας δε θα πέσουμε τόσο εύκολα. Θα θυμηθούμε τους Αρχαγγέλους και τις άλλε
