Οι καθυστερήσεις στα τρένα δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Deutsche Bahn. Σύμφωνα με τη διευθύνουσα σύμβουλό της, Έβελιν Πάλλα, ο γερμανικός σιδηρόδρομος βρίσκεται αντιμέτωπος με τη σοβαρότερη κρίση που έχει ζήσει ποτέ. Και η ρίζα του κακού, όπως την περιγράφει η ίδια, δεν βρίσκεται τόσο στις ράγες όσο στη νοοτροπία που επικρατούσε επί χρόνια στα ανώτερα κλιμάκια διοίκησης.
Μιλώντας στην εφημερίδα «Welt am Sonntag», η Πάλλα άσκησε μια ασυνήθιστα σκληρή κριτική στους διευθυντές της εταιρείας, κάνοντας λόγο για έλλειψη δέσμευσης και για μια κουλτούρα που ανεχόταν τις διαρκείς αποτυχίες χωρίς συνέπειες. «Η κουλτούρα απόδοσης που υπήρχε δεν ήταν αρκετή για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των σιδηροδρόμων, αυτό θέλουμε να το αλλάξουμε», δήλωσε. Από τον περασμένο Οκτώβριο που ανέλαβε τα ηνία, έχει ξεκινήσει μια μεγάλη αναδιάρθρωση που περιλαμβάνει συρρίκνωση των κεντρικών υπηρεσιών και μεταφορά αρμοδιοτήτων στις περιφέρειες.
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που εντόπισε ήταν η συνεχής αλληλομετάθεση ευθυνών ανάμεσα στην κεντρική διοίκηση και τα τοπικά κλιμάκια. Όπως το έθεσε χαρακτηριστικά, όλο αυτό ισοδυναμούσε με «οργανωμένη ανευθυνότητα» και οφείλει πλέον να αποτελεί παρελθόν. «Η ακρίβεια ξεκινά από τη στιγμή που οι αρμοδιότητες είναι ξεκάθαρες και διαφανείς, εκεί ακριβώς που πρέπει», τόνισε.
Τα νούμερα άλλωστε δεν αφήνουν περιθώρια για ωραιοποιήσεις. Το πρώτο εξάμηνο του 2025, μόλις το 58,7% των υπεραστικών δρομολογίων έφτασε στην ώρα του. Αν και η ίδια είχε θέσει στόχο τουλάχιστον 60% για φέτος, παραδέχτηκε πως το ποσοστό δεν είναι καλό, σημειώνοντας ωστόσο ότι στα τρία τέταρτα των περιπτώσεων η καθυστέρηση ήταν μικρότερη από 15 λεπτά. «Δεν είμαστε ικανοποιημένοι συνολικά, όμως καλό θα ήταν να μην παρουσιάζουμε πάντα την Deutsche Bahn χειρότερα απ’ όσο της αξίζει», σχολίασε.
Η Πάλλα, με καταγωγή από το Νότιο Τιρόλο, έχει μπροστά της έναν δύσκολο δρόμο: να εκσυγχρονίσει το ταλαιπωρημένο σιδηροδρομικό δίκτυο μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια, να κάνει τα δρομολόγια πιο συνεπή και την εταιρεία πιο κερδοφόρα. Όπως είπε, όλα αυτά απαιτούν χρόνο. «Ο σιδηρόδρομος θα γιορτάσει τα 200 χρόνια του το 2035, αυτή θα πρέπει να είναι και η χρονιά που θα έχουμε αφήσει πίσω μας τα χειρότερα».
Αυτό που την ενόχλησε περισσότερο από την προηγούμενη κατάσταση ήταν η απουσία λογοδοσίας. Ακόμη κι όταν οι στόχοι χάνονταν επανειλημμένα, αρκούσε μια καλή εξήγηση για να μη συμβεί τίποτα και αυτό, όπως είπε, κρατούσε για χρόνια. «Στον σιδηρόδρομο δεν υπήρξε ποτέ πρόβλημα κατανόησης των προβλημάτων. Το πρόβλημα ήταν πάντα η εφαρμογή. Για μένα μετράνε μόνο τα μετρήσιμα αποτελέσματα, όχι οι δικαιολογίες».
Παρόλα αυτά, η Πάλλα φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι η κριτική της δεν αφορά τους εργαζόμενους στην πρώτη γραμμή. Απεναντίας, τους αποκάλεσε «ήρωες». Οι συνοδοί, οι μηχανοδηγοί, οι ελεγκτές, οι εργάτες στις γραμμές, όλοι όσοι καθημερινά παλεύουν με μια δύσκολη κατάσταση και αυτοσχεδιάζουν συνεχώς, είναι εκείνοι που κρατούν όρθιο τον σιδηρόδρομο. Το βάρος της αλλαγής, όπως αφήνει να εννοηθεί, πέφτει αλλού. Στη νοοτροπία που πρέπει επιτέλους να αλλάξει.
