Της Μαίρης Μάκρα
Τάνταλος: Η Ματαιοδοξία του Πνεύματος
-“ΑΠΟΣΤΟΛΗ”: Να εκτιμήσει την Ύλη σε αρμονία με το Πνεύμα
-“ΑΔΥΝΑΜΙΑ ή ΑΜΑΡΤΙΑ”: Η ματαιόδοξη έξαρση προς το Πνεύμα – γιατί έτσι δείχνει ότι είναι «ανώτερος»
Ο ΜΥΘΟΣ
Ο Τάνταλος αναφέρεται στη μυθολογία ως βασιλιάς της Φρυγίας με έδρα τον Σίπυλο. Ήταν γιος του Δία και της Πλουτούς (Αφθονίας). Πολύ υπερήφανος για την καταγωγή του, εκδήλωσε την επιθυμία να απαρνηθεί τη γη και να μείνει για πάντα μαζί με τους θεούς στον Όλυμπο. Αυτή η επιθυμία θεωρήθηκε υπερβολή – αν όχι ύβρις – και ο Τάνταλος, αντιλαμβανόμενος το λάθος του, έδειξε μεταμέλεια, χάρη στην οποία συμφιλιώνεται και πάλι με τους Ολύμπιους. Μάλιστα, ανεβαίνει στον Όλυμπο και συχνά κάθεται στο τραπέζι τους, ως φιλοξενούμενος.
Αντί όμως να είναι ευχαριστημένος από αυτά που απολάμβανε, παρασύρθηκε και πάλι από την απληστία του. Έκλεψε αμβροσία και νέκταρ από το τραπέζι των θεών, με σκοπό να τα φέρει στους θνητούς για να καυχηθεί. Δεν περιορίστηκε όμως μόνο σ’ αυτό. Προσπάθησε να μεταδώσει στους ανθρώπους και μυστικά των θεών.
Το χειρότερο όμως από όλα ήταν ότι, θέλοντας να διαπιστώσει αν οι Ολύμπιοι μπορούσαν να εξαπατηθούν, έφτασε στο σημείο να σφάξει τον πρωτότοκο γιο του, Πέλοπα, και να τον προσφέρει ως γεύμα σ’ εκείνους. Λέγεται πως μόνο η Δήμητρα, απορροφημένη από τη θλίψη της για την απώλεια της κόρης της Περσεφόνης, έφαγε ένα μικρό μέρος από τον ώμο του παιδιού. Οι υπόλοιποι θεοί κατάλαβαν το έγκλημα και όχι μόνο δεν έφαγαν, αλλά ανάστησαν τον Πέλοπα και τιμώρησαν τον πατέρα του με αιώνια καταδίκη.
Ο Δίας τον κεραυνοβόλησε και τον έριξε στον Άδη, όπου, κατ’ εντολή των θεών, διατηρήθηκαν οι επίγειες ανάγκες του. Έτσι, πεινούσε και διψούσε διαρκώς. Τοποθετήθηκε δίπλα σε μια λίμνη, ενώ γύρω του υπήρχαν δέντρα με κλαδιά φορτωμένα με καρπούς. Κάθε φορά που άπλωνε το χέρι να κόψει έναν καρπό, τα κλαδιά ανασηκώνονταν. Και όταν έσκυβε να πιει νερό, αυτό εξαφανιζόταν. Η αιώνια τιμωρία του έμεινε γνωστή ως «μαρτύριο του Ταντάλου».
*ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ – Γενικά:
Ο Τάνταλος συμβολίζει τον άνθρωπο που εξιδανικεύει μια κατάσταση και τη ζει με παροξυσμό. Η υπερβολική προσκόλληση σε μια ιδέα, σε ένα κίνημα ή σε μια επιλογή, του δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι έχει ανυψωθεί πνευματικά πάνω από τους άλλους. Πίσω όμως από αυτή την έξαρση, συχνά υποβόσκουν υλιστικοί πόθοι σε παροξυσμό. Έχουμε λοιπόν έναν μεγάλο εσωτερικό αντίπαλο που απειλεί την πνευματική πορεία του ανθρώπου: τη Ματαιοδοξία.
Ο «άνθρωπος-Τάνταλος» πιστεύει ότι υπηρετεί ένα υψηλό ιδανικό, ενώ στην πραγματικότητα καθοδηγείται από την ανάγκη για αυτοπροβολή και αναγνώριση. Αυτή η εσωτερική ανισορροπία μπορεί να οδηγήσει σε πνευματική κατάρρευση ή και ψυχική διαταραχή.
*ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΣΥΜΒΟΛΩΝ:
-«ΦΙΛΟΞΕΝΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ» = Διαθέτει πλούσιο ψυχικό δυναμικό και αληθινή πνευματική αναζήτηση.
-«ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟ, ΑΠΑΡΝΟΥΜΕΝΟΣ ΤΗ ΓΗ» = Παραμελεί τις ανάγκες του σώματος, την ύλη και τις ανθρώπινες απολαύσεις, για να φανεί ανώτερος.
-«ΔΕΙΧΝΕΙ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑ» = Σημάδι εσωτερικής αφύπνισης και αρχής αυτοβελτίωσης.
-«ΚΛΕΒΕΙ ΑΝΒΡΟΣΙΑ ΚΑΙ ΝΕΚΤΑΡ ΚΑΙ ΤΑ ΕΠΙΔΕΙΚΝΥΕΙ» = Εκμεταλλεύεται τις πνευματικές του αρετές για προσωπική προβολή.
-«ΣΦΑΖΕΙ ΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΣΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ» = Δεν εξαγνίζει τις επιθυμίες του, αλλά τις απωθεί με βία. Η θυσία του παιδιού συμβολίζει την καταστολή της σάρκας αντί για την εναρμόνισή της με το Πνεύμα.
-«ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ΜΕ ΑΙΩΝΙΑ ΠΕΙΝΑ ΚΑΙ ΔΙΨΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΦΘΟΝΙΑ» = Ζει στην ψευδαίσθηση της αφθονίας, αλλά αδυνατεί να την αγγίξει. Δεν έχει ισορροπία μέσα στην πρακτική πλευρά της ζωής, αλλά ούτε εσωτερική πληρότητα. Καταλήγει στην αποξένωση από την ύλη και από το πνεύμα.
*ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΑΣΚΗΣΗ( Αναγνωρίζοντας τη Ματαιοδοξία):
-Καλό θα ήταν να καταγράψεις μια κατάσταση στη ζωή σου όπου επιδίωξες να δείξεις «ανωτερότητα» μέσω γνώσης, πνευματικότητας ή ηθικής.
-Εξέτασε ειλικρινά τα κίνητρά σου: ήταν όντως προσφορά ή υπήρχε κρυφή ανάγκη αναγνώρισης;
-Φαντάσου ότι βρίσκεσαι μπροστά σε ένα τραπέζι θεών. Τι θα ήθελες να τους προσφέρεις;
-Τώρα φαντάσου ένα τραπέζι ανθρώπων. Τι μπορείς να τους προσφέρεις πραγματικά;
-Κλείσε με μια φράση-προσευχή για εσωτερική ισορροπία ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα.
* ΑΠΟΦΘΕΓΜΑ ΣΤΟΧΑΣΜΟΥ:
«Δεν είναι το “κοινωνικό ύψος” που κατακτά κάποιος, αλλά η ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ με την οποία βαδίζει ανάμεσα στον Ουρανό και στη Γη, στο Πνεύμα και στην Ύλη, που τον κάνει ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ.»
