Γράφει η *Μαίρη Μάκρα
“ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΣΟΥ”- (Με Οδηγό τα Ελληνικά Αρχέτυπα)
Ο ΔΕΣΜΩΤΗΣ του ΜΥΘΟΥ προς τον “ΔΕΣΜΩΤΗ” της ΓΗΣ
Γειά σας, φίλοι των αρχετύπων!
Είμαι πάλι ο Προμηθέας, αλλά αυτός που οι μύθοι σας ονομάζουν “Δεσμώτη”.
Ρωτάτε, γιατί; Επειδή ο Δίας, λέει, με αλυσόδεσε πάνω στον Καύκασο κι ένας αετός μου κατάτρωγε το συκώτι κάθε πρωί. Και ήταν ανάγκη να με αλυσοδέσει πάνω στον Καύκασο; Κι εδώ κάτω να με άφηνε, να κυκλοφορώ ανάμεσά σας μ΄ένα ολόχρυσο ρολόϊ στο χέρι, που να πιστοποιεί τα δευτερόλεπτα της “ελεύθερης” ζωής μου επακριβώς, πάλι δεσμώτης θα ένιωθα. Γιατί απορείτε; Πόσο παραπάνω υπέφερε ο Προμηθέας του μύθου από μένα, για να τον κλάψουμε; Από μένα, τον “Προμηθέα-Δεσμώτη” της Γης, εννοώ!
Με γνωρίζετε και σας γνωρίζω. Ζω ανάμεσά σας. Κινούμαι γύρω σας. Υπάρχω μέσα σας και ξεφωνίζω μαζί σας: Τί ζωή είναι αυτή;
Με νιώθετε, έτσι; Μιλάω για εκείνες τις στιγμές, που σας απορρυθμίζουν οι πολλές σκέψεις και η επιθυμία να τα βροντήξετε όλα κάτω και να φύγετε. Να πάτε στα πέρατα της Γής, στη Σελήνη, στο υπερπέραν ,αρκεί να βρεθείτε μακριά από όσα “ΠΡΕΠΕΙ” να κάνετε, όχι για να επιβιώσετε, αλλά για να “ΚΑΤΑΞΙΩΘΕΙΤΕ” στα μάτια των άλλων, που υπάρχουν γύρω σας και ζυγίζουν την αξία σας με όσα-κατά τις δικές τους αξίες- “πρέπει” να έχετε.
Και γίνονται οι λέξεις καμπανάκια, μπερδεύονται με τον ύπνο σας, ανάβουν πυγολαμπίδες μέσα στο σκοτάδι της νύχτας και ρίχνουν φως στη σκηνή της ζωής σας. Εκεί ανεβάζετε το παρελθόν σας για να το ψάξετε, καλείτε το παρόν για να το μελετήσετε, στήνετε το μέλλον, για να το ρυθμίσετε σύμφωνα με τους κανόνες του “πρέπει” , που έχουν βάλει οι άλλοι για εσάς. Και τότε…δεν ξέτω πώς ενεργείτε εσείς, εγώ πάντως μετράω. Δεν γίνεται αλλιώς. Μου το επιβάλλει μία φωνή μέσα μου κι αρχίζω να μετράω, να συγκρίνω και παθαίνω εσωτερικό κλονισμό. Κάτι, δηλαδή, σαν σεισμό, που μου φέρνει τα πάνω κάτω.
Κι όπως τα βλέπω αναποδογυρισμένα, διαπιστώνω ότι οι μέρες της ζωής μου είναι λιγότερες από αυτά που “Πρέπει” να έχω για να είμαι ο “επιτυχημένος” της Γης.
“Αυτό είναι υπαρξιακός πανικός”, λένε οι ειδικοί της Γης, για να μην πούνε “ατομικός αφανισμός”. Μα να σας πώ κάτι; Αδιαφορώ για το πώς το λένε. Με καίει που δεν προλαβαίνω να αποκτήσω όλα όσα έχω προγραμματίσει να αποκτήσω. Πνίγομαι, το αντιλαμβάνεστε; Κι αν είναι μόνο ένα συναίσθημα το λεγόμενο “Ανικανοποίητο”, εμένα με ζεματάει. Με δηλητηριάζει και μου αρρωσταίνει, όχι μόνο το συκώτι, αλλά ολόκληρη τη ζωή.
Μιλάμε, λοιπόν, για τον μύθο; Αν ήμουν εκείνος ο Προμηθέας, θα είχα μια έγνοια και καλή: Τον αετό!
Τώρα πώς να τα βγάλω πέρα με το ίδιο μου το μυαλό, που με ισοπεδώνει; Και τί να παραδεχτώ;
Ότι είμαι αποτυχημένος; Άτυχος; Ανίκανος; Ταλαιπωρημένος; Δυστυχισμένος; Φίλοι, νιώθω απ΄ όλα. Κι ακόμα, αχάριστος και αδικημένος.
Ουράνιε Δία, δεν ξέρω πώς τα κατάφερες, μα το πέτυχες: Να με βασανίζουν οι ενοχές, εμένα, τον άνθρωπο της Γης, που στήριξα ολόκληρη τη ζωή μου στα “Πρέπει” της υλιστικής εποχής!
Παράλογο; Ανισόρροπο; Το παραδέχομαι, μα εκλιπαρώ:
Λίγη ισορροπία! Κάπου έκανα λάθος, τ΄ ομολογώ! Αρνήθηκα το Πνεύμα ή το αμφισβήτησα; Δεν είμαι σε θέση ούτε καν να σκεφτώ!
ΛΕΞΕΙΣ-ΚΛΕΙΔΙΑ:
- ΠΡΕΠΕΙ: Είναι όρος αυτοπειθαρχίας ή καταπίεσης. Ως όρος “Αυτοπειθαρχίας”, είναι το χρέος προς τον ίδιο μας τον εαυτό, όταν “πρέπει” να πειθαρχήσουμε σε ένα πρόγραμμα που μας βελτιώνει. Π.χ. πρέπει να μελετήσω τα μαθήματά μου για να ολοκληρώσω έναν κύκλο μαθητείας ή σπουδών. “Πρέπει” να προγραμματίσω τις ενέργειές μου, ώστε να έχω το καλύτερο αποτέλεσμα. “Πρέπει” να γυμναστώ, για να έχω καλή φυσική κατάσταση και υγεία, κ.α.
Ως όρος “καταπίεσης” είναι όταν ζούμε σύμφωνα με τα “πρέπει”-τρόπο ζωής, συνήθειες, επιλογές- των άλλων για να είμαστε αρεστοί ή “καταξιωμένοι” στα μάτια εκείνων. Σ΄ αυτή την περίπτωση, ζω ως “οπαδός” μέσα σ’ ένα “κοπάδι”, όπου το άτομο χάνει την μοναδικότητά του. Κάνει ό,τι κάνει το “κοπάδι”.
- ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟ: Εδώ χωράει το ερώτημα: Τί υπολογίζεις και απογοητεύεσαι; Όσα προγραμμάτισες να αποκτήσεις ή όσα έχεις ήδη αποκτήσει; Όσα ονειρεύτηκες για να θεωρηθείς επιτυχημένος ή όσα έχεις πετύχει με την προσωπική σου προσπάθεια; ( Διάβασε το ποίημα του Καβάφη: ΙΘΑΚΗ)
- ΕΧΩ: Τί μετράς με αυτά που έχεις; Τις ανάγκες σου ή τις ικανότητές σου; Το πώς σε κρίνουν οι άλλοι ή την ποιότητα της ύπαρξής σου, με βάση τις αξίες σου και τις αρετές σου;
- ΣΤΑΔΙΟ ΖΩΗΣ: Είναι το στάδιο κατά το οποίο ο τρόπος που σκέφτεσαι ( Διάνοια=Προμηθέας) σε καταδικάζει ή σε ανυψώνει. Εξαρτάται μόνο από σένα και με τί θα την συνδέσεις. Με Ιδανικά και Αξίες ή μόνο με υλικά αποκτήματα, φήμη και ηδονές. Κρίσιμο στάδιο και δοκιμασία.
- ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ: Η Γη μπορεί να γίνει η “Φυλακή” σου ή η “Ελευθερία” σου. Η “Τιμωρία” σου ή η “Ισορροπία” σου. Αρκεί να καταλάβεις, ότι η πρωτοβουλία, η ευθύνη και η απόφαση για τον τρόπο της ζωής σου ανήκουν σ ΄εσένα. Μην τα χορηγείς στους άλλους για να κρίνουν το άτομό σου. Τότε γίνεσαι “Προμηθέας Δεσμώτης”, που δεν προσφέρεις τίποτε με την “συμμόρφωσή” σου στα μέτρα των άλλων και η θυσία σου είναι άσκοπη. Απλώς υποφέρεις εσύ και γεμίζει με τοξίνες ολόκληρος ο οργανισμός σου.
(Οι τοξίνες “αρρωσταίνουν” το συκώτι το οποίο, ως όργανο, είναι βασικός παράγοντας, ο οποίος συντελεί στην ευρωστία του ανθρώπινου οργανισμού.)
***
ΦΙΛΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ:
Προσοχή! Μήπως ζεις σύμφωνα με αυτά που λένε οι άλλοι, ότι “πρέπει” να κάνεις; Εκείνοι μπορεί να βολεύονται σε όσα κάνεις και τους εξυπηρετείς. Εσένα, όμως, τα πολλά «πρέπει» τους-απαιτήσεις τους- σε φυλακίζουν και απειλούν την υγεία σου. Δεν μετράμε την αξία της ύπαρξής μας μέσα από το «πώς μας βλέπουν οι άλλοι» αλλά μέσα από το « “πόσο εκτιμούμε εμείς τον εαυτό μας».
