Γράφει η *Γιώτα Χατζηγεωργιάδου
Είναι φαινόμενο, για πολλούς λόγους. Η φωνή του – που δεν έχασε μια στιγμή τον τόνο της- είναι ο βασικός και προφανής. Συμβαίνει όμως και κάτι παράδοξο, αδιανόητο. Ο Στράτος Διονυσίου δέχεται ακόμη ‘παραγγελιές’, τριάντα χρόνια μετά τον ξαφνικό θάνατό του, στις 11 Μαΐου του 1990.
Δίπλα του -στην πίστα-, δεν χωρούσε άλλος. Στην μπάντα. Ο Σαλονικιός Στράτος θα κέρδιζε και τον θάνατο, ήταν βέβαιο. «Όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα, κάθε βράδυ έκλαιγα. Και μετά έλεγα “στην πίστα, πάντα, κερδίζεις”. Γι’ αυτό με φώναζαν το γεράκι της πίστας».
Ο γιος του Στέλιος θυμάται…
‘Ο πατέρας μου λάτρευε τα άλογα. Δεν ήταν θέμα τζόγου. Ήταν πολύ φιλόζωος. Είχαμε σκυλιά, καναρίνι. Στο στάβλο δεν είχε μόνο τα δικά του άλογα, αλλά και άλλων. Τον έβλεπαν και χαμογελούσαν. Σκέψου το άλογο, όταν ανοίγει το στόμα του και τραβιέται προς τα πίσω. Αυτό για μένα ήταν το χαμόγελό τους. Αναγνώριζαν τον ήχο του αυτοκινήτου του και χτυπούσαν τις πόρτες πριν φτάσει. Πήγαινα κι εγώ μαζί του, πολλές φορές.
Τον θυμάμαι να τα πλένει. Τους δίναμε κυβάκια ζάχαρης και καρότα. Δεν γίνεται να μην αγαπάς τα άλογα. Ο πατέρας μου είχε έρωτα μαζί τους. Τα βάφτιζε με τα ονόματα όλης της οικογένειας. Ο Στελάρας, ο Ξανθός Άγγελος, ο Διαμαντής Junior, η Μεγάλη Αναστασία για τη γιαγιά τη Στάσα, ο ΠΑΟΚάρας.
Οι στολές των τζόκεϊ ήταν ασπρόμαυρες με ρίγες, για τον ΠΑΟΚ.
Βέβαια, πήγαινε ανελλιπώς στην Τούμπα. Δεν έχανε παιχνίδι του ΠΑΟΚ. Έφευγε 7 το πρωί για τη Θεσσαλονίκη, για να δει τον αγώνα. Ήταν και αντιπρόεδρος στον Αθηναϊκό. Στον Βύρωνα ήταν τα φιλαράκια του -οι κολλητοί του-, και πήγαινε συνέχεια, γι’ αυτό ασχολήθηκε και με τον Αθηναϊκό.
Το ήθελε πολύ το «Στράτος», το δικό του μαγαζί. Όταν το πήρε ήμουν εκεί κάθε Παρασκευή και Σάββατο, επειδή δεν είχα σχολείο. Ασχολούμουν με τα πάντα, με τα παιδιά που δούλευαν, με όλα. Όλοι με λάτρευαν επειδή ήμουν άτακτος, τους έκανα πλάκες, έβριζα. Ένα βράδυ, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, με σήκωσε να τραγουδήσουμε μαζί. Εγώ ντρεπόμουν. Έτρεχα να βγω στη Φιλελλήνων.
Ήταν πολύ συγκεντρωμένος όταν ήταν στη δουλειά του. Το ντύσιμό του ήταν ιεροτελεστία. Πρώτα φορούσε τα παπούτσια του. Έπειτα, τα ρούχα.
Το έκανε αυτό, ώστε να μην τσαλακώσει το κοστούμι, όπως θα κάτσει για να βάλει τα παπούτσια του. Όταν πια φορούσε και το σακάκι, δεν άναβε άλλο τσιγάρο για να μη λυγίσει τον αγκώνα του και κάνει τσάκιση το μανίκι.
Η σύζυγος του Στράτου Διονυσίου ήταν ο πρώτος του έρωτας! Ήταν μαζί από την προεφηβική ηλικία, από τότε που έπαιζαν στις αυλές των σπιτιών τους, στη Θεσσαλονίκη. «Το εργοστάσιο που έβγαζε κυρά – Γεωργίες έκλεισε», συνήθιζε να λέει στα παιδιά του.
Ο Στράτος δεν συνήθιζε να συζητάει πολιτικά. Το 1941 μετά την απελευθέρωση η προσφυγική οικογένειά του εκδιώχθηκε. Ο ιεροψάλτης πατέρας του ήταν οργανωμένος αριστερός και αργότερα σκοτώθηκε στον Εμφύλιο. Η μητέρα του Στάσα θέλησε να προστατέψει τον μικρό Στράτο και έφυγαν από τη Νιγρίτα Σερρών, όπου είχε γεννηθεί. Πήγαν στη Θεσσαλονίκη.
Ο αυτοδίδακτος Στράτος Διονυσίου μαθημένος από τους ρεμπέτες, δυσκολεύτηκε πολύ να σηκωθεί όρθιος στην πίστα, όπως είχαν αρχίσει να κάνουν δειλά δειλά οι τραγουδιστές.
Τραγούδησε περισσότερα από 5.000 τραγούδια. Είχε επτά χρυσούς και ισάριθμους πλατινένιους δίσκους, των οποίων οι πωλήσεις ξεπέρασαν τις 930.000. Ο Στράτος. Ποιος άλλος;
