Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Ανακτώντας την ηρεμία
Περίμενα σχεδόν τα πάντα στη ζωή, αλλά ποτέ δεν περίμενα να πληγωθώ από τους πιο κοντινούς ανθρώπους… την ίδια μου την άμεση οικογένεια. Και αυτό πονάει περισσότερο, σκοτώνοντάς με αργά μέρα με τη μέρα, καθώς τους αγάπησα άνευ όρων και συνεχίζω να το κάνω παρά τη σκληρή τους συμπεριφορά, ενώ στέκομαι εδώ κοιτώντας τη τεράστια θαυμαστή θάλασσα, η οποία είναι ατελείωτη, όπως και η αφοσίωση μου σε αυτούς.
Η πορεία μου είναι μακρά και επώδυνη, και ο Θεός ξέρει πόσο προσπάθησα να επικοινωνήσω αλλά μάταια. Ο πόνος έχει φτάσει στο αποκορύφωμά του και έχω παραδοθεί με πολλές προσευχές. Και τώρα βρίσκω τον εαυτό μου να κοιτάζει απλώς τη απέραντη θάλασσα για παρηγοριά. Χρειάστηκε πολλή σκέψη και ενδοσκόπηση για να πάρω μια σωστή απόφαση. γιατί το δηλητήριο είναι θανατηφόρο και το αφήνω στην δυσλειτουργική και αποξενωμένη οικογένεια μου.
Αν ποτέ μετανοήσουν και αποφασίσουν να επιστρέψουν σε μένα όπως τα απαλά κύματα που φτάνουν στην ακτή… όπως το πλοίο που τελικά δένει στο λιμάνι του… θα σταθώ ως φάρος, οδηγώντας τους στο ήσυχο καταφύγιο της αγκαλιάς μου.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
