Γράφει ο Βασίλειος Γούσιος
Αργώ
Στό λιμάνι τό φεγγάρι άναδύεται άπό τό ναυάγιον τού βυθού,
άνεβαίνει στόν έξώστην τής παραλιακής ταβέρνας,
άπό τήν μέσα σκάλα τών τειχών τής πολιορκημένης πόλεως.
Περνά κάτω άπό τά κυρτωμένα κουπιά τών γαλερών
καί ύπό ταίς άναθυμιάσεις τού πετρελαίου τών δεξαμενών
τών άτμομηχανών μέ τήν μακρά στηθάγχη
καί τήν μοναξιά στούς κυκλωπείους φανούς των προβολέων των.
Σφυρίζει τό τραγούδι τών κανταδόρων άργοναυτών.
Αύτοί λάμνουν μέσα στά όνειρά των
δεικνύοντες τό χρυσόμαλλον δέρας τού φεγγαριού,
ταίς θάλασσαις τών άφανών πληγών των
άφουγκραζόμενοι τήν άνάσα τού δράκοντος τού γαλαξίου.
Στό ναυάγιον τής «΄Αργούς» τήν νύκτα τό φεγγάρι
άνασκαλεύει, κάτω άπό τά παραμύθια των φλοίσβων,
τά κεριά τών ΄μματιών τών ναυαγών,
ό,τι έμεινεν άπό τά μυστικά των λόγια,
τά λόγια τού τραγουδιού, πού τούς δράκοντας κοιμίζει
