Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Δύο όψεις της αυγής
Το μίσος είναι άνευ όρων… δεν έχει μέτρο στη κακία. Είναι αμαρτωλό και ένοχο. Θεωρείται δεδομένο. Το μίσος έχει καταστροφική φύση. Το μίσος μεγαλώνει και θεριεύει όταν η ζήλεια, το χρήμα και το συμφέρον κάνει την είσοδο του.
Στην αληθινή αγάπη υπάρχουν όρια ώστε να επιβιώσει… δεν έχει μέτρο στο συναίσθημα. Είναι αγνή και αθώα. Η αγάπη είναι μια εύθραυστη επιλογή, όχι ένας κεκτημένος προορισμός… είναι το μονοπάτι που χαράζεις με κάθε σου βήμα, όχι το λιμάνι που απλώς σε περιμένει και εσύ αράζεις. Είναι αιώνια με ακλόνητη πίστη και βιωσιμότητα. Η αγάπη κερδίζεται, δεν χαρίζεται… αποκτάται με σεβασμό, προσοχή και φροντίδα.
Και τα δύο είναι εστιασμένα, παθιασμένα συναισθήματα που απευθύνονται σε ένα συγκεκριμένο άτομο και μπορούν να εναλλάσσονται γρήγορα μεταξύ θετικού και αρνητικού. Έχουν κοινό την εμμονή, την αμφιθυμία, την ένταση, και την ψυχαναγκαστική σκέψη παρόλα ότι είναι τα δυο άκρα αντίθετα όμως τόσο κοντά συνδεδεμένα. Και οι δύο κοιμούνται και ξυπνούν από την αρχή με το ίδιο συναίσθημα. Η αγάπη ξυπνά σαν ανατέλλοντος ηλίου, ζεσταίνοντας τον κόσμο σε ειρήνη. Και στο φως του ήλιου, η αγάπη βρίσκει την ήσυχη, χρυσή άγκυρα της.
Το μίσος ξυπνά σαν ξαφνικός παγετός, δαγκώνοντας τον αέρα με την ψύχρα του. Ωστόσο, το μίσος, το κρύο ξύπνημα, μόνο λαχταρά τις σκιές και πάλι. Και οι δύο αναδεύονται από τον ίδιο βαθύ ύπνο, Φτάνοντας για τον πρωινό αέρα. Ένα για να δώσει και ένα για να κρατήσει, Μια βαριά ανάσα να μοιραστούν και οι δύο.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.