Του Βασίλη Καπράλου
Έλλην
Τις αρμονίες
του προσώπου μου,
τις αγριεμένες κόγχες,
και τις απότομες γωνιές.
Και τις γλυκές καμπύλες
και τα τελειώματα,
κι όλες εκείνες τις ακμές.
Τα τονισμένα,
τα υπερόφρυα τόξα.
Το ευρυμέτωπο,
με όλα εκείνα τα χιλιόμετρα,
στις έλικες, που κρύβει από κάτω.
Τα γένια μου,
που ξεπηδούν ανάστατα,
στο βάθος των αιώνων·
και τη ματιά τη σταθερή,
που από συναίσθημα μονάχα υγραίνεται…
Κι όλα όσα στο γονίδιο σμίλεψε,
με αμόνι την προσαρμογή, ο χρόνος,
αντίσταση να κάνουν, στις ανάγκες των καιρών.
Αυτά απαιτώ να σεβαστείς, καλά να τα μετρήσεις,
αψήφιστα πριν ξαναρθείς, δικαίωμα να ζητήσεις,
γιατί δε θέλω να χρειαστεί, να με αντιμετωπίσεις.
Το γέλιο μου, μην προσπαθείς, άδικα να φοβίσεις!
*Από το βιβλίο Σειρήνες
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στην biblionet
*Ακολουθείστε τον Βασίλη Καπράλο και στο facebook
