Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη
Έρχονται μέρες Χριστουγέννων
Οι πόλεις φορούν τα λαμπιόνια τους, οι βιτρίνες γεμίζουν με στολίδια, και οι άνθρωποι βιάζονται να αγοράσουν, να προλάβουν, να δείξουν. Είναι η εποχή που η καθημερινότητα μεταμορφώνεται σε γιορτή· ή τουλάχιστον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Γιατί κάπου ανάμεσα σε όλη αυτή τη λάμψη, υπάρχει κι εκείνη η αθέατη πλευρά της γιορτής εκεί όπου το φως δεν φτάνει.
Πίσω από τις φωτισμένες λεωφόρους, κάποιοι άνθρωποι ζουν στη σκιά.
Μια ηλικιωμένη γυναίκα που άφησε χρόνια τώρα το χέρι του συντρόφου της και προσπαθεί ακόμη να ζεστάνει την απουσία.
Ένας πατέρας που μετρά ψιλά για να πάρει ψωμί στα παιδιά του, προσπαθώντας να κρύψει την αγωνία του πίσω από ένα δήθεν ανέμελο χαμόγελο.
Ένας άστεγος που τυλίγεται με μια παλιά κουβέρτα, σαν αυτοσχέδιο στολίδι απέναντι στο κρύο.
Εκείνοι δεν έχουν να ανταλλάξουν δώρα· μόνο βλέμματα.
Εκείνοι δεν έχουν ρεβεγιόν· μόνο νύχτες.
Κι εμείς;
Εμείς που έχουμε στέγη, ζεστασιά, ανθρώπους γύρω μας — ίσως έχουμε ξεχάσει τη μεγαλύτερη προσφορά των Χριστουγέννων: την παρουσία.
Όχι την παρουσία μας στα τραπέζια, στις παρέες ή στις φωτογραφίες. Αλλά την παρουσία μας στον άλλον άνθρωπο.
Μια καλημέρα που δεν κοστίζει τίποτα.
Ένα «Καλά Χριστούγεννα» σε κάποιον που κανείς δεν θυμήθηκε.
Ένα πιάτο φαγητό, ένα ζευγάρι γάντια, ένα χαμόγελο που γίνεται παρηγοριά.
Δεν χρειάζονται μεγάλα έργα· χρειάζεται καρδιά.
Μερικές φορές, μια λέξη αρκεί για να ξαναφτιάξει τη μέρα κάποιου.
Γιατί κάθε φορά που απλώνουμε το χέρι μας σε κάποιον που πονά,
είναι σαν να απλώνουμε το χέρι μας προς τον ουρανό·
σαν να αγκαλιάζουμε τις ψυχές που χάσαμε,
σαν να φωτίζουμε λίγο παραπάνω τη γη.
Ας αφήσουμε, λοιπόν, φέτος, τα Χριστούγεννα να ξαναγίνουν αυτό που ήταν πάντα:
μια υπόσχεση ελπίδας, όχι για τους δρόμους, αλλά για τις ψυχές.
Μια υπενθύμιση ότι κανείς δεν πρέπει να περνά αυτές τις μέρες μόνος ούτε στη γη, ούτε στη μνήμη μας.
Ακολουθήστε μας και στο Google news