Φθαρμένος καθρέπτης

Ένας παλιός φθαρμένος καθρέπτης
Ένα είδωλο από τα παλιά
Μια κόρη που μάζεψε τα γκρίζα μαλλιά
που έβγαλε το φόρεμα με τα λουλούδια,
τα χρώματα τα ζωηρά.
Μια φθαρμένη φιγούρα που φοβάται τη σκιά
που έδιωξε το χαμόγελο και φόρεσε γυαλιά,
που έσβησε τη λάμπα,
και προσκάλεσε για δειπνό την κακιά μητριά.
Ένας παλιός φθαρμένος καθρέπτης
Ένας μοναχικός σύντροφος στα σκοτεινά
Σκιές που διώχνεις και ξαναέρχονται στα κρυφά
Μια θυγατέρα που χαμογελάει ξένοιαστα
Μια νύφη που έβγαλε τα λουλούδια απ΄τα μαλλιά
Μια μάνα που ορφάνεψε δίχως να το καταλάβει μια βραδιά
Είδωλα που ξεγελάνε
που σου θυμίζουν πως κάποτε η ζωή ήταν κέφι και χαρά
γέλια δυνατά …που ξυπνούσαν τη Μάγισσα
και τη φόνισσα που ζήλευε τα παιδιά.
Αναμνήσεις ένα σωρό
που χαράκωσαν τον καθρέπτη,
που σπάσαν την κορνίζα,
που σ΄αναγκάσανε να δεις το είδωλο ξανά…
Ένας παλιός φθαρμένος καθρέπτης
Το είδωλο της ζωής μου
Η παρακαταθήκη της ψυχής μου
Εσύ και εγώ αγκαλιά
Μια ιστορία από τα παλιά
Ένας γάμος και ένας Χάρος
και ο χορός ανάμεσα μας
να καθρεφτίζει μια καταστροφή …μια μαχαιριά.
Ένας παλιός φθαρμένος καθρέπτης
που καθαρίζω κάθε μέρα στη σιγαλιά.
Ένα είδωλο που δακρύζει
Ένα είδωλο που γελάει σαν τρελό καμιά φορά