Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Η πόρτα
Δεν ήταν τυχαίο που άκουσα τα λόγια που άλλοτε δεν έπρεπε. Ήταν η πόρτα που μου άνοιξε ο Θεός ξανά… ένα σημάδι να ανοίξω τα μάτια μου… να ξυπνήσω και να συνειδητοποιήσω αυτό που πάντα ήξερα… ότι η παρουσία μου ήταν ανεπιθύμητη σε μια χειριστική, ψεύτικη αγκαλιά που προσποιούνταν να αγαπά στο κόσμο, και μέσα σε ένα σπίτι που ο ιδιοκτήτης του… υποτίθεται ο άνθρωπος που με αγαπούσε αλλά άδικα με βασάνιζε.
Ήταν μια ακόμα ευκαιρία να φύγω, να λυτρωθώ και ενώ ακούγοντας τις δυνατές συνομιλίες, τα ψέματα και τα κρυφά σχέδια στο πλαϊνό δωμάτιο, έμεινα στάσιμη, σιωπηλή και ανήσυχη. Ήθελα να δω πόσο θα διαρκέσει όλο αυτό και αν θα συνειδητοποιούσαν ότι ήμουν πλησίον τους και μήπως τρομάξουν από την ντροπή τους.
Από εκείνη την ημέρα ο Θεός μου έστειλε άλλες ευκαιρίες, άλλα σημάδια, πόρτες ανοιχτές όπου θα άνοιγα τα μάτια μου και να καταλάβω ότι μπορούσα να ξεφύγω. Για κάποιο λόγο ενώ το ήξερα και μπορούσα, δίσταζα. Άφησα τους μήνες και τα χρόνια να περάσουν πάντα κρυμμένη πίσω από αυτή την μισάνοιχτη πόρτα ακούγοντας λόγια και να μαραζώνω.
Η νεαρή κοπέλα έγινε μεσήλικη και όπως καθόμουν ήρεμα στη κάμαρα μου, άκουσα μια φωνή να μου λέει, έφτασε η ώρα. Και έτσι ξεκίνησα ανοίγοντας διάπλατα την πόρτα βγαίνοντας έξω με το κεφάλι ψηλά. Προχώρησα, έκλεισα την πόρτα πίσω μου και πέταξα τα κλειδιά.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
