Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Χτίζοντας τείχη για ν΄απομονωθώ,
ν΄αποδείξω στον κόσμο
πως υποφέρω και ας ξέρω να κυβερνώ.
Προστατευόμενος και προστάτης
σε ρόλο διπλό, για σένα τελικά όλα τα μπορώ.
Αποδείξεις ενοχής για κάθε τι που επιθυμώ
Αποδείξεις ικανές για να δικάσω, πριν δικαστώ,
σαν τη Ραπουνζέλ που έριχνε τη κόμη
όταν ευχόταν μια διέξοδο στο άπιαστο όνειρο,
στο ταξίδι με τον άρχοντα του «σ΄αγαπώ».
Ο πύργος της φυλακής μου, ψηλός μέχρι τον ουρανό
πλημμυρισμένος όνειρα κι ένα χάδι,
που νάρκωσα λίγο πριν φυλακιστώ.
Μια φυλακή στερημένη από κάγκελα
πλημμυρισμένη δηλητήρια ένα σωρό,
σε κάθε πυργίσκο και ένα όραμα σκοτωμένο
από κείνα που έστελνες για να με σώσεις
ως πριγκίπισσα που προσεύχεται σε ουράνιο θεό.
Άκαρπες προσπάθειες του λαχταρώ
Θλιμμένη,
που δεν μπορώ να χτίσω μια σκάλα
για να με φτάσεις, λίγο πριν γεράσω,
λίγο πριν παραδοθώ στου Άδη το άτι το σκοτεινό.
Θυσία και ικεσία, κατακόκκινο κρασί
από αίμα, δάκρυα και τσαμπιά,
που ωρίμασαν από του Διόνυσου την αμαρτία στο χορό.
Καθισμένη στα τείχη σε καρτερώ
Χτενίζω τη κόμη
που θα γίνει το σχοινί της διαφυγής μου,
το μαντήλι που θα με σκεπάσει το τελευταίο βράδυ
πριν αποχαιρετίσω τον κόσμο
που μ΄αγάπησε σαν παραμύθι εξωπραγματικό.