Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη
Ο έρωτας δεν είναι πάντα καταιγίδα. Δεν έρχεται πάντοτε με θορύβους, με φλόγες και με υποσχέσεις αιώνιες. Μερικές φορές έρχεται αθόρυβα, σχεδόν δειλά, όπως ένα μικρό κουταλάκι που πλησιάζει τα χείλη. Γλυκός και λίγος, σαν γλυκό του κουταλιού.
Τον γεύεσαι προσεκτικά. Δεν βιάζεσαι. Ξέρεις πως αν τον καταπιείς λαίμαργα, η γλύκα του θα χαθεί γρήγορα. Έτσι τον αφήνεις να λιώσει αργά, να απλωθεί μέσα σου, να γεμίσει τη στιγμή με μια λεπτή ευτυχία που δύσκολα εξηγείται.
Έτσι είναι ο έρωτας που αξίζει όχι αυτός που σε πνίγει, αλλά εκείνος που σε μαθαίνει να απολαμβάνεις το λίγο. Ένα βλέμμα που κρατά λίγο περισσότερο. Ένα άγγιγμα που δεν χρειάζεται λέξεις. Μια σιωπή που μοιάζει γεμάτη.
Και όπως το γλυκό του κουταλιού φυλάγεται σε μικρά βαζάκια, έτσι και ο έρωτας φυλάγεται στις μικρές στιγμές. Δεν χρειάζεται υπερβολές. Χρειάζεται μόνο δύο ανθρώπους που ξέρουν να δοκιμάζουν τη γλύκα χωρίς να την ξοδεύουν.
Ίσως τελικά ο έρωτας να είναι αυτό μια μικρή, πολύτιμη γεύση ζωής. Λίγος, αλλά αρκετός για να θυμάσαι πόσο όμορφο είναι να αισθάνεσαι.
