Γράφει η *Χριστίνα Σιμοπούλου.
Ξεκίνησα για τον πρωινό μου περίπατο, εκείνον τον ήσυχο, που κάνει τη σκέψη να χορεύει πιο καθαρά και την ψυχή να μιλά. Δεν είχα σχέδιο να γράψω. Μα, με ξέρεις εμένα – μια λέξη, μια εικόνα, κι ανοίγει η πόρτα σε άλλους κόσμους.
Το πρώτο που άκουσα ήταν:
«Η γυναίκα του δεν τον αφήνει να βγει για καφέ μαζί μου. Είμαστε φίλοι από παιδιά».
Το δεύτερο:
«Χώρισαν. Πάνε στα δικαστήρια για τα παιδιά.»
Και κάπου εκεί ξεκίνησε να στροβιλίζεται μέσα μου το ερώτημα που όλοι αποφεύγουμε:
Γιατί αποτυγχάνουν οι σχέσεις;
Οι άντρες κατηγορούν τις γυναίκες. Οι γυναίκες κατηγορούν τους άντρες.
Μα η αλήθεια είναι πως οι περισσότερες σχέσεις ξεκινούν λάθος.
Όλοι προσπαθούν να δείξουν την τέλεια εκδοχή ενός ψεύτικου εαυτού τους:
Φιλτραρισμένοι, γυαλιστεροί, με χαμόγελα stock και στρατηγική dating app.
Προσποιούνται, κάνουν «τεχνικές», στήνουν σενάρια:
Μην απαντήσεις αμέσως.
Κάνε τον/την να ζηλέψει.
Παίξε το δύσκολος.
Δείξε ενδιαφέρον αλλά όχι πολύ.
Ποιον κοροϊδεύεις;
Έτσι μιλάς στους φίλους σου; Στους δικούς σου ανθρώπους;
Όχι. Εκεί είσαι ο αληθινός εαυτός σου.
Και αυτοί, είναι πάντα εκεί.
Αλήθεια… γιατί να μην ξεκινήσεις έτσι και με τον έρωτα;
Όταν μια σχέση στηρίζεται στο ψέμα, κάποια στιγμή θα διαλυθεί.
Γιατί ο αληθινός σου εαυτός δεν αντέχει να υποκρίνεται για πάντα.
Θα κουραστεί. Θα πέσει η μάσκα.
Κι όταν πέσει, αν ο άλλος δεν σε αγαπάει γι’ αυτό που πραγματικά είσαι, θα φύγει. Ή θα φύγεις εσύ.
Κι ύστερα λέμε: απέτυχε η σχέση. Όχι.
Δεν απέτυχε η σχέση. Απέτυχε η παράσταση.
Και μέσα σε όλη αυτή τη βιασύνη – γιατί όλα τα θέλουμε τώρα, γρήγορα, έντονα –
μπαίνουμε σε σχέσεις, συγκατοικούμε, παντρευόμαστε, κάνουμε παιδιά,
και κάπου εκεί χανόμαστε.
Χάνουμε εμάς.
Μα δεν είναι μόνο η προσποίηση.
Είναι κι εκείνες οι αόρατες αποσκευές που κουβαλάμε:
Τα τραύματα της παιδικής ηλικίας,
οι αποτυχημένες σχέσεις,
οι φωνές των γονιών που μας έμαθαν πώς «πρέπει» να είναι η αγάπη,
και οι περιοριστικές πεποιθήσεις που φωλιάζουν στο μυαλό μας:
«Όλες οι γυναίκες είναι ίδιες»,
«Όλοι οι άντρες το ίδιο θέλουν»,
«Δεν υπάρχει αληθινή αγάπη».
Δεν μπορείς να πετάξεις για έναν καινούριο προορισμό, κουβαλώντας όλες τις παλιές σου αποσκευές.
Θα σε βαραίνουν. Ή θα σε κρατήσουν στο έδαφος.
Και ξέρεις τι άλλο κάνει τις σχέσεις να αποτυγχάνουν;
Το να τις ξεκινάς όχι από αγάπη, αλλά από μοναξιά.
Το να μπεις σε μια σχέση επειδή «ήρθε η ώρα»,
επειδή «όλοι γύρω σου κάνουν οικογένεια»,
επειδή «πρέπει» να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά.
Μπαίνει σε καλούπι η ψυχή σου;
Ρυθμίζεται το δικό σου μονοπάτι με ρολόγια και ημερολόγια;
Το να χρησιμοποιείς έναν άνθρωπο ως μέσο για να νιώσεις «φυσιολογικός»,
ή σαν εργαλείο τεκνοποίησης,
και να βαφτίζεις αυτό το πράγμα «σχέση» ή «αγάπη»…
είναι βαθιά χυδαιο, προσβλητικό και βαθιά μοναχικό.
Για να έχεις μια πετυχημένη σχέση, πρέπει πρώτα να έχεις μια πετυχημένη σχέση με τον εαυτό σου.
Να τον γνωρίσεις. Να τον αποδεχτείς. Να μάθεις ποιος είσαι, τι θέλεις, τι σε κάνει να λάμπεις – και τι σε ρίχνει στο σκοτάδι.
Κι όταν ο άνθρωπος απέναντί σου ταιριάζει με την αλήθεια σου – όχι από ανάγκη, αλλά από σύνδεση – τότε μπορεί να ανθίσει κάτι αληθινό.
Η αγάπη δεν είναι το να βρεις κάποιον να σε συμπληρώΝει.
Είναι το να είσαι πλήρης και να επιλέγεις να μοιραστείς αυτό που είσαι.
Αγάπη είναι ο σεβασμός.
Η αποδοχή.
Η βαθιά φιλία.
Η ανιδιοτελής προσφορά.
Το μοίρασμα χωρίς φόβο, χωρίς παζάρια, χωρίς μάσκες.
Η αγάπη δεν έχει εγωισμό.
Δεν μετράει ποιος έδωσε τι.
Δεν προσποιείται, δεν υπολογίζει, δεν κρατά σκορ.
Και, πάνω απ’ όλα, η αγάπη δεν βιάζεται.
Γιατί όταν βιάζεσαι – βιάζεις.
Και η βία δεν γεννά αγάπη.
Γεννά φόβο.
Κι όπου υπάρχει φόβος, η αγάπη μαραίνεται.
Η αγάπη ανθίζει στην ελευθερία.
Η αγάπη ζητά βάθος, όχι πρόγραμμα.
Η αγάπη θέλει αλήθεια, όχι μάσκα.
Όχι, δεν απέτυχε η αγάπη.
Απέτυχε ο τρόπος που την μάθαμε.
Απέτυχε η κοινωνική πίεση.
Η ανάγκη.
Η μοναξιά μεταμφιεσμένη σε έρωτα.
Η μάσκα που δεν άντεξε άλλο.
Ήρθε η ώρα να την ξαναμάθουμε.
Από την αρχή.
Αληθινά.
Με όλη μας την ψυχή.
Χωρίς αποσκευές.
Χωρίς φόβο.
Μόνο με φως.
Άφησε λοιπόν χρόνο.
Άφησε χώρο.
Άσε την ψυχή του άλλου να σου αποκαλυφθεί – όπως κι εσύ.
Αγάπα αργά.
Αγάπα καθαρά.
Αγάπα με όλη σου την ψυχή, αλλά όχι για να γεμίσεις το κενό – για να μοιραστείς το φως.
