Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Ο πόλεμος των ανίκανων
Ο πόλεμος των ανίκανων, η τιμωρία των αθώων. Οι ελιές φορούν τώρα ένα στρώμα στάχτης. Δεν είναι ο ήλιος που ξυπνά την πόλη, αλλά το τρέμουλο του ουρανού… ο ήχος των κηφήνων, η μυρωδιά της σκόνης, η αίσθηση του σπασμένου γυαλιού.
Η σιωπή, σε αυτή την πόλη, είναι μόνο μια παύση ανάμεσα σε δύο βρυχηθμούς. Και ένα σετ τσαγιού κάθεται σε ένα τραπέζι, σε ένα δωμάτιο που δεν έχει πια τοίχους και μικρά παιδιά να κάθονται τριγύρω ενώ οι γονείς τους τα παρακολουθούν ικανοποιημένοι.
Το νερό τρέχει λίγο, και τα μόνα πράγματα που φυτρώνουν στην άνυδρη ζέστη είναι οι σκιές. Μια ειρήνη φτιαγμένη από χαρτί και καπνό, υπογεγραμμένη με το μελάνι αόρατων χεριών. Η έρημος κρατάει την ανάσα της ενώ ανίκανοι διπλωμάτες χορεύουν πάνω σε αθώα θύματα… πάνω σε πτώματα. Σε όλη την αναταραχή, σε όλη την καταστροφή, ένα κλαίγοντας παιδί ελπίζει ακόμα στον ήλιο.
Ο γκρίζος ουρανός για μια στιγμή γίνεται χρυσαφένιος.Οι πεσόντες αρνούνται να θάψουν τους νεκρούς, αλλά μάλλον τους φυτεύουν και περιμένουν να ανθίσουν σε ειρήνη και αρμονία.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
