Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Παγωμένες καρδιές
Είναι τσουχτερό κρύο, όχι τόσο τσουχτερό κρύο όσο οι καρδιές των ανθρώπων Μπορώ να αντέξω τον άσχημο καιρό και να επιβιώσω μέσα από αυτόν, βγαίνοντας πιο δυνατός Οι παγωμένες καρδιές των ανθρώπων με ραγίζουν. Σπάνια σταματάει κάποιος όταν με βλέπει για να μου προσφέρει μια καλή κουβέντα ή μια χειρονομία.
Είτε με αγνοούν είτε απλώς περνούν από δίπλα μου σαν να είμαι μέρος του φόντου. Ξέρουν μόνο για χειμώνες και για καταιγίδες, και πώς να ανταποδώσουν αμυντικά ή ακόμα και αδιάφορα. Μόνο καλά λόγια και στοργική φροντίδα μπορούν να λιώσουν τον πάγο που έχει σχηματιστεί μέσα μου από τους άκαρδους.
Είναι τόσο δύσκολο να μου προσφέρουν έστω και λίγο νερό να σβήσω τη δίψα που έχω, ένα χαιρετισμό να με κάνουν να νιώσω ότι βλέπομαι, ότι έχω κάποια ελάχιστη αξία σαν ανθρώπινη ύπαρξη, έστω για λίγο, καθώς τους χαιρετώ με ένα χαμόγελο μέσα στη δυστυχία μου… όπως θα έπραττα και εγώ για αυτούς;
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.