Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Τι είναι χειρότερο στον χαρακτήρα ενός ατόμου; Η άγνοια, η αλαζονεία ή ένας συνδυασμός και των δύο…;
Μερικές φορές βρισκόμαστε σε καταστάσεις όπου υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων με τους οποίους μπορεί να χρειαστεί να αλληλεπιδράσουμε από ανάγκη ή τυχαία… και μας κάνει να αναρωτιόμαστε γιατί συμπεριφέρονται με τόση άγνοια ή αλαζονεία απέναντί μας.
Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι θα είναι η μόνη συνάντηση μαζί τους. Μπορεί να γίνει μια καθημερινή, ανεπιθύμητη ρουτίνα.
Κάποιος αναρωτιέται αν αυτοί οι τύποι ανθρώπων συνειδητοποιούν τη συμπεριφορά τους και αν είναι σκόπιμα προορισμένη για συγκεκριμένους λόγους ή αν είναι απλώς ο φυσικός τους χαρακτήρας.
Ας διαχωρίσουμε τα δύο κατηγοριοποιώντας ορισμένα βασικά στοιχεία για να διευκρινίσουμε και να αποφύγουμε τυχόν παρεξηγήσεις. Είναι εντελώς διαφορετικό θέμα για κάποιον να είναι αδαής λόγω έλλειψης γνώσης, να μην έχει λάβει καμία επίσημη εκπαίδευση ή απλώς να μην είναι σε θέση να καταλάβει τι του κοινοποιείται λόγω άγνοιας. Και είναι εντελώς διαφορετικό θέμα να είσαι αγενής, προσβλητικός, αδιάφορος και εξαιρετικά στενόμυαλος… μια συμπεριφορά που τις περισσότερες φορές θεωρείται σκόπιμη και ακατάλληλη… μια εκούσια άγνοια όπως η επιλογή να αγνοήσεις τις συνέπειες των πράξεών σου.
Και ποιος φταίει για αυτή την απίστευτη ευθυμία που θυμίζει ένα κακομαθημένο παιδί που παίρνει ό,τι επιθυμεί, όσο θέλει και όπως θέλει… του οποίου κάθε επιθυμία εκπληρώνεται μόνο και μόνο για να αποφύγει τα ξεσπάσματα θυμού…; Η άγνοια πολλές φορές απεικονίζεται ως προστατευτική ασπίδα ενάντια στις σκληρές πραγματικότητες. Συνήθως έρχεται σε τρεις μορφές ανθρώπων… εκείνων που δεν είχαν την ευκαιρία να εκπαιδευτούν, αυτοί που ηθελημένα αποφεύγουν και ηθελημένα αντιστέκονται σε οποία μορφής μάθησης, άβολες αλήθειες η συνέπειες και αυτοί που αρνούνται να αποδεχτούν ότι δεν έχουν πάντα δίκιο. Ενώ και οι δύο έχουν μια κοινή σύνδεση… μια πίστη στον εαυτό τους, η αυτοπεποίθηση είναι εδραιωμένη σε μια γνήσια αίσθηση αυτοεκτίμησης και συχνά συνοδεύεται από ταπεινότητα και ανοιχτότητα στην ανατροφοδότηση καθώς και από θετική κριτική.
Εδώ η αλαζονεία ή αλλιώς η υπερηφάνεια κάνει την εμφάνιση της με τον χαρακτήρα ενός ατόμου που θέλει, επιμένει και είναι συνεχώς ανασφαλές. Ως αποτέλεσμα, επιδιώκει να αναπαραστήσει την εικόνα του αφεντικού στο περιβάλλον του.
Παρόλο την προσωρινή αίσθηση ενδυνάμωσης του αλαζονικού, στο τέλος θα βρεθεί σε αρνητικές συνέπειες όπως κατεστραμμένες σχέσεις και κοινωνική απομόνωση. Ανεξάρτητα από αυτό, εξακολουθεί να βρίσκεται στον δικό του δίκαιο κόσμο και δεν θα παραδεχτεί καμία αρνητική συμπεριφορά εκτός από εκείνους με τους οποίους έχει σχέση. Και το ερώτημα παραμένει, ποιο από τα δύο είναι χειρότερο στον χαρακτήρα ενός ατόμου…
Τόσο η άγνοια όσο και η αλαζονεία θεωρούνται δυσμενή χαρακτηριστικά, αλλά η αλαζονεία θεωρείται γενικά πιο επιζήμια από την άγνοια, ειδικά όσον αφορά τις επιπτώσεις της στην προσωπική ανάπτυξη και την κοινωνική πρόοδο.
Η άγνοια, αν και ανεπιθύμητη, μπορεί να μετριαστεί μέσω της μάθησης και της προθυμίας για απόκτηση γνώσης, ενώ η αλαζονεία συχνά εμποδίζει αυτή τη διαδικασία δημιουργώντας μια κλειστή νοοτροπία.
Η επιλογή είναι δική μας, αν θέλετε να την σκεφτείτε, εφόσον υπάρχουν διαθέσιμοι πόροι. Δεν χρειάζεται να υπάρχουν επίσημοι, αρκεί να υπάρχει η προθυμία να μάθουμε για βελτίωση και να αφήσουμε πίσω μας τον εγωισμό… την αλαζονεία.
Αυτό ονομάζεται σκέψη ή γνώση του τι θέλουμε να γίνουμε.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
Κάντε εγγραφή στο ενημερωτικό μας δελτίο.
