Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Πιστεύοντας πως θ΄αντέξουμε να ζήσουμε μια ιστορία γεμάτη πάθος επιλέγουμε ν΄αδιαφορήσουμε για τη βέρα στο δεξί -που δεν έχει σημασία ποιανού χέρι κοσμεί ή αν απλώς είναι ξεχασμένη σε κάποιο συρτάρι στο σπίτι- και δίνουμε το απαγορευμένο φιλί, που φαντάζει τόσο απόλυτα μοναδικό εκείνη τη στιγμή.
Μια σφραγίδα πάθους, που ασυναίσθητα υπόσχεται τόσα πολλά, που ίσως τελικά να μην μπορούμε να τα προσφέρουμε στον θεό έρωτα.
Όχι, εμείς δεν είμαστε σαν τους άλλους.
Η δική μας ιστορία θα είναι μοναδική, μια ιστορία που θα ζηλέψουν οι αιώνιοι εραστές και θα υμνήσουν οι λογοτέχνες.
Μια ιστορία που τα κορμιά θα χαράζονται με μια ασύλληπτη λαχτάρα και η σκέψη θα αιχμαλωτίζεται δίχως λογική.
Ένας παράλογος δικηγόρος -η φωνή υποτίθεται της συνείδησης- ξεκινά τον πιο άνισο αγώνα υπεράσπισης. Είναι μια τρέλα, μα αξίζει να τη βιώσεις. Η σχέση του γάμου έχει ‘πεθάνει’ , μα εσύ είσαι τόσο νέος.
Και όσο τα φιλιά γίνονται όλο και πιο παθιασμένα, όσο τα χάδια σημαδεύουν το στερημένο κορμί, όσο η σκέψη διαγράφει έναν έναν όλους αυτούς που αποκαλούσες αγαπημένους, τόσο η συνείδηση ναρκώνεται.
Μια ιστορία που από την πρώτη στιγμή συνειδητά ξεχνάς πως ξεκίνησε μέσα στο ψέμα, για να καταλήξει τελικά μέσα στην πίκρα και τα δάκρυα.
Όχι, δεν υπάρχει καμία πρωτοτυπία στην ιστορία πάθους που επιλέξαμε να βιώσουμε. Είναι μια ιστορία ζωής που έχει χιλιοειπωθεί, που θα πληγώσει βαθιά την ψυχή, ενώ με μαθηματική ακρίβεια θ΄ακολουθήσει μια μοναδικά συνηθισμένη και αναμενόμενη πορεία, πριν μας αναγκάσει να παραδεχθούμε την αλήθεια.
Μια ιστορία που θα πληγώσει και εμάς και τους αγαπημένους μας. Αυτούς που κάποτε ορκιστήκαμε πως θα προστατεύουμε για πάντα.
Ναι, υπάρχει ο έρωτας. Υπάρχει το μοιραίο. Υπάρχει η αλήθεια του. Οι ιστορίες όμως που τελικά επιβιώνουν και μετά από μια εξαιρετικά δύσκολη πορεία καταλήγουν στο “… και ζήσαμε εμείς καλύτερα” είναι ελάχιστες. Δυστυχώς.
Η πραγματικότητα του Σήμερα είναι ανατριχιαστικά σκληρή. Επιλέγουμε την ‘παράνομη’ σχέση με μια αφοπλιστική ευκολία, μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις δίχως καν να το συνειδητοποιήσουμε και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Η ‘φωνή της συνείδησης’ πλέον επιλέγει τη σιωπή, τη βαθιά σιωπή που κρύβει την αλήθεια της ζωής μας.
Ο έρωτας είναι το ναρκωτικό που είναι αδύνατο να του αντισταθούμε. Η ψυχή λαχταρά να νιώσει ξανά πως πετάει ψηλά, ενώ το κορμί διψάει για εκείνα τα χάδια, που μας δίνουν την αίσθηση πως γεννιούνται και πεθαίνουν μονάχα πάνω στο κορμί μας.
Έρωτας. Δεν είναι τυχαίο που οι πρόγονοί μας τον έκαναν θεό.
Ευλογημένος όποιος τον βιώσει.
Καταραμένος όποιος γίνει εχθρός του.
* Η Μαρία Σταυρίδου είναι Αρθρογράφος Λογοτέχνιδα
