Ο καθηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου Αριστείδης Χατζής ξεσπά δημόσια για τον εμπαιγμό που υπέστη η ερευνητική του ομάδα από το ελληνικό κράτος.
Η ομάδα του κέρδισε τη συμμετοχή της στο πιο φιλόδοξο ερευνητικό πρόγραμμα που προκηρύχθηκε ποτέ στην Ελλάδα, χρηματοδοτούμενο από το ταμείο ανάκαμψης. Ωστόσο, την ίδια ακριβώς ημέρα που αναρτήθηκαν τα αποτελέσματα στη διαύγεια, το υπουργείο παιδείας αφαίρεσε το έργο από το ταμείο, επικαλούμενο αδυναμία τήρησης των χρονοδιαγραμμάτων, δηλαδή δική του ανικανότητα να προλάβει τις προθεσμίες.
Για έναν ολόκληρο χρόνο, καμία επίσημη ενημέρωση δεν δόθηκε στους ερευνητές. Μόνο μετά από κινητοποιήσεις, υπογραφές και εξώδικα, έλαβαν μια απάντηση που ο Χατζής χαρακτηρίζει προσβλητική, καθώς τους καλούσε να αρκεστούν στο γεγονός ότι η ακύρωση έγινε την ίδια μέρα με την ανακοίνωση. Η αναφορά σε εναλλακτική χρηματοδότηση μέσω άλλου προγράμματος είναι, όπως εξηγεί, κενή περιεχομένου, αφού δεν είχαν υπογραφεί συμβάσεις και άρα δεν υφίσταται νομική δέσμευση. Ο ίδιος περιγράφει την πλήρη αδιαφορία που συνάντησε παρά τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις του προς κάθε αρμόδιο, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι το κράτος όχι μόνο δεν στηρίζει, αλλά υπονομεύει ενεργά την έρευνα και τους νέους επιστήμονες.
Η ανάρτησή του κλείνει με δημόσια παραίνεση προς τους νέους να φύγουν ή να μείνουν στο εξωτερικό και προς τους γονείς να μην κρατούν τα παιδιά τους στην Ελλάδα. Ο ίδιος, παρά την πικρία, δηλώνει ότι θα συνεχίσει την έρευνά του με δικά του έξοδα, αναγνωρίζοντας όμως πια πως το ελληνικό κράτος θα του βάζει πάντα εμπόδια.
Η ανάρτηση του Αριστείδη Χατζή:
Αν είστε νέες/οι επιστήμονες και βρίσκεστε στο εξωτερικό, να μείνετε εκεί!
Αν είστε νέες/οι επιστήμονες και σκέφτεστε να φύγετε στο εξωτερικό, τρέξτε. Μην περιμένετε λεπτό!
Αν είστε γονείς, μην κρατάτε τα παιδιά σας σ’ αυτή τη χώρα!
Αν όλοι εσείς θέλετε κάποια απόδειξη, διαβάστε αυτήν την απάντηση σε κοινοβουλευτική ερώτηση. Θα σας εξηγήσω τι βλέπετε για να καταλάβετε, να απελπιστείτε και να πάρετε ορθολογικές αποφάσεις για εσάς ή για τα παιδιά σας.
Στις 22 Ιουλίου 2025 ανακοινώθηκαν στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ τα αποτελέσματα του πιο φιλόδοξου ερευνητικού προγράμματος που προκηρύχθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Μήνες προετοιμάζαμε την αίτησή μας, πάνω από χρόνο περιμέναμε τα αποτελέσματα και επιτέλους ανακοινώθηκαν. Και το πήραμε! Κι εμείς και άλλες 80-90 ομάδες, στελεχωμένες (σχεδόν αποκλειστικά) από νέες και νέους επιστήμονες.
Σύμφωνα με την απάντηση που βλέπετε, την ίδια ημέρα (!!!), στις 22 Ιουλίου 2025, “κατόπιν πρότασης του Υπουργείου ευθύνης [δηλαδή του Υπουργείου Παιδείας!] το εν λόγω έργο αφαιρέθηκε από το ΕΣΑΑ [Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας], λόγω αδυναμίας ολοκλήρωσής του εντός του χρονοδιαγράμματος του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας.”
Ναι, ναι, όπως ακριβώς το διαβάζετε! Την ίδια ημέρα που μας ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα, την ίδια ημέρα το έργο αφαιρέθηκε από το ΕΣΑΑ!
“Νέοι επιστήμονες μείνετε στο εξωτερικό, γονείς μην κρατάτε τα παιδιά στην Ελλάδα”- Η οργή ενός καθηγητή πανεπιστημίου για το δημόσιοmagnifing glass
Όσο εξοργιστικό κι αν είναι αυτό, όσο πρωτοφανές, όσο φρικαλέο, υπάρχουν και πολύ χειρότερα.
Θα υπέθετε κανείς πως την άλλη μέρα, στις 23 Ιουλίου 2025, θα μας ενημέρωναν: “Μην χαίρεστε. Το έργο του οποίου τα αποτελέσματα μόλις ανακοινώσαμε, το αφαιρέσαμε γιατί ήμασταν τόσο ανίκανοι ώστε χάσαμε τις προθεσμίες.”
Και όμως.
Περιμέναμε έναν χρόνο χωρίς καμία, ΚΑΜΙΑ, ενημέρωση. Μέχρι που μετά από δικές μας ενέργειες (συγκέντρωση υπογραφών, εξώδικα κλπ.), εδέησαν να μας απαντήσουν.
Και πως μας απάντησαν; Με ένα χυδαίο gaslighting.
“Τι φωνάζετε! Αφού ακυρώσαμε το έργο την ίδια μέρα που ανακοινώσαμε τα αποτελέσματα! Τι θέλατε, δηλαδή, να σας ενημερώναμε κι από πάνω; Να σεβαστούμε τον κόπο, τις προσδοκίες σας, την επένδυση, τον χρόνο σας, τη δουλειά σας; Τις νέες ερευνήτριες και τους νέους ερευνητές; Να σεβαστούμε την Έρευνα και τους Ερευνητές; Μας συγχωρείτε αλλά δεν είναι αυτή η δική μας δουλειά. Η δική μας δουλειά είναι να σας εμπαίζουμε. Σκάστε λοιπόν.”
Και δεν έφτανε αυτό. Μας ήρθε και αυτή η απάντηση σε κοινοβουλευτική ερώτηση. Για να προσθέσει και την προσβολή στη ζημιά που μας προκάλεσε.
Τι παραπάνω λέει εδώ; “Σύμφωνα με το Άρθρο 40 του Ν.5294/2026 με την ανάκληση απόφασης ένταξης έργου στο Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, το Υπουργείο ευθύνης του έργου [δηλαδή το Υπουργείο Παιδείας] μεριμνά για την ένταξη του έργου στο οικείο Τομεακό Πρόγραμμα Ανάπτυξης, εντός του εγκεκριμένου ορίου του προϋπολογισμού του, για την εκπλήρωση τυχόν οικονομικών εκκρεμοτήτων που απορρέουν από αναληφθείσες, κατά τον χρόνο της ανάκλησης, νομικές δεσμεύσεις.”
Θα μου πείτε: “Α, ωραία! Θα σας καλύψουν με κάποιον τρόπο.”
Χαχαχαχαχαχαχαχα! Μα σε ποιο κράτος νομίζετε ότι ζείτε;
Να σας το μεταφράσω; “Δεν φτάνουν όλα όσα σας κάναμε, ας σπάσουμε και λίγη πλάκα. Σας γράφουμε λοιπόν πως μπορεί το έργο να ανακλήθηκε αλλά το Υπουργείο Παιδείας θα το εντάξει σε δικό του Πρόγραμμα – εφόσον, βέβαια, υπάρχουν ‘αναληφθείσες υποχρεώσεις’.”
Ο υπογράφων βέβαια, γνωρίζει (ή αν δεν το γνωρίζει τον εξαπάτησαν κι αυτόν) πως επειδή δεν υπογράφτηκαν συμβάσεις μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, δεν έχει αναληφθεί καμία υποχρέωση από το Υπουργείο Παιδείας, παρά μόνο “ηθική”. Τώρα, σωθήκαμε…
Θα μου πείτε: Μα δεν έχουν και νομική υποχρέωση; Δεν ισχύει η βασική αρχή του διοικητικού δικαίου στην Ελλάδα; Η αρχή της χρηστής διοίκησης και η αρχή της δικαιολογημένης εμπιστοσύνης του διοικουμένου στη Δημόσια Διοίκηση;
Χαχαχαχαχαχαχαχα! Μα σε ποιο κράτος νομίζετε ότι ζείτε; Σε Κράτος Δικαίου;
Γιατί πρόσθεσαν, λοιπόν, αυτή τη φράση;
Για να συνεχίσουν να ελπίζουν τα κορόιδα, τουλάχιστον μέχρι τις εκλογές.
Θα μου πείτε: “μήπως είσαι απόλυτος, σκληρός, υπερβολικός, άδικος; πριν τα γράψεις προσπάθησες να προτείνεις λύσεις, να ενημερώσεις τους αρμοδίους, να επιχειρήσεις μία συνεννόηση;”
Όλο αυτό το διάστημα, επί έναν χρόνο (αλλά και νωρίτερα, καθώς περιμέναμε ματαίως), δεν σταμάτησα να στέλνω παντού (παντού όμως!) επιστολές, μηνύματα, αιτήματα, να ενοχλώ, να παρακαλώ, να ικετεύω, να προτείνω, να εκλιπαρώ, να ενημερώνω.
Δεν έλαβα καμία απάντηση. Πλήρης περιφρόνηση. Έγραψα άρθρο στην Καθημερινή που συζητήθηκε, διαβάστηκε, βγήκα σε ραδιόφωνα. Έγραψαν κι άλλοι συνάδελφοι. Και πάλι σιωπή. Πλήρης αδιαφορία.
Τι να κάνω με την ομάδα των 30 νέων ανθρώπων που περίμεναν να ζήσουν, να εργαστούν, να προσφέρουν, από αυτό το πρόγραμμα που νόμιζαν ότι πήραμε γιατί το διάβασαν στη “Διαύγεια”;
Τι να πω στα νέα παιδιά στα οποία είμαι τόσο εκτεθειμένος; Μπορεί να μην φταίω εγώ γι’ αυτό που έγινε αλλά φταίω για κάτι άλλο: τους διαβεβαίωνα πως ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ, αποκλείεται να μας εμπαίζει η Ελληνική Κυβέρνηση. Πως θα βρισκόταν μια λύση. Πως δεν θα μας έφτυναν έτσι κατάμουτρα, πως δεν θα υπονόμευαν τόσο προφανώς την έρευνα στην Ελλάδα.
Πως θα υπήρχε έστω κι ένας άνθρωπος στην Κυβέρνηση (ένας!) που δεν θα το ανεχόταν, που θα επαναστατούσε, που θα αγανακτούσε, που θα φώναζε!
Δυστυχώς δεν υπάρχει κανείς.
Έκανα λάθος, λοιπόν. Ήμουν αφελής, βλακωδώς αισιόδοξος, είχα εντελώς λανθασμένη εικόνα της πραγματικότητας. Και πήρα στον λαιμό μου νέα παιδιά που αρνήθηκαν, που έχασαν ευκαιρίες, που έκαναν το λάθος να με εμπιστευτούν και να παραμείνουν στην Ελλάδα.
Η σιωπή, η αδιαφορία, η περιφρόνηση που συνάντησα, ήθελαν από την αρχή να μου πουν ξεκάθαρα αυτό και μόνο αυτό:
“Κόψε τον λαιμό σου και παράτα μας!”
Το έλαβα το μήνυμα. Πήρα το μάθημά μου. Ελπίζω να το πάρετε κι εσείς που με διαβάζετε.
Και κάτι τελευταίο. Ξέρετε πώς λεγόταν αυτό το πρόγραμμα; “Trust Your Stars – Εμπιστοσύνη στ’ Αστέρια μας”…
ΥΓ1: Εγώ βέβαια θα συνεχίσω να κάνω τη δουλειά μου. Σε λίγες ώρες φεύγω για το Λονδίνο για να συνεχίσω την έρευνά μου με δικά μου έξοδα (που προέρχονται από τη *μοναδική* πηγή εισοδήματος που έχω, τον μισθό μου). Θα τη συνεχίσω γιατί αυτό ξέρω να κάνω και τώρα στα γεράματα δεν πρόκειται να αλλάξω.
Αυτό που κάνω, με συγχωρείτε για τη ματαιοδοξία και την υπερβολή, αλλά είναι εθνικό έργο στο οποίο είμαι ολοκληρωτικά αφωσιωμένος. Γιατί συμβάλλει στην αυτογνωσία μας αλλά επιπλέον δεν το κάνω μόνο για μένα. Όσα φέρνω τα δίνω σε συναδέλφους, ερευνητές και κυρίως στην καταπληκτική ομάδα νέων συνεργατών που έχω συγκεντρώσει, μια από τις καλύτερες στην Ευρώπη (για του λόγου το αληθές μπείτε στον σύνδεσμο που θα βρείτε στα σχόλια και σας υπόσχομαι πως θα εντυπωσιαστείτε). Αυτήν την ηθική και ακαδημαϊκή υποχρέωση που ανέλαβα, εγώ δεν πρόκειται να την απαρνηθώ. Φεύγω μόνο λίγο σοφότερος: γνωρίζω πια πως το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν πρόκειται να με βοηθήσει, αλλά αν μπορεί, θα με υπονομεύσει με κάθε τρόπο. Παραμένοντας αθεράπευτα αισιόδοξος όμως, ελπίζω πως στο τέλος, αν επιμείνεις, θα υπάρξουν άνθρωποι και θεσμοί που θα το δουν και δεν θα το προσπεράσουν. Ας το ελπίσουμε.
ΥΓ 2: Προς δημοσιογράφους: σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον σας και το εκτιμώ. Αλλά όσα ήθελα να πω, τα έγραψα εδώ. Δεν έχω να προσθέσω τίποτε άλλο. Άλλωστε θα βρίσκομαι για έρευνα στο Λονδίνο χωρίς καθόλου χρόνο και χωρίς καμία διάθεση, όσο θα είμαι εκεί, να ασχοληθώ παραπάνω με αυτήν τη θλιβερή ιστορία. Υπάρχουν εκατοντάδες συνάδελφοι που βρίσκονται στην ίδια θέση με μένα και αγωνίζονται κι αυτοί να δικαιωθούν. Θα τους βρείτε εύκολα και θα χαρούν να σας μιλήσουν.
