Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη
Όταν τα παιδιά “βγάζουν γλώσσα”
Η εικόνα ενός παιδιού που μιλάει με ασέβεια στους γονείς του δεν είναι απλώς μια σκηνή οικογενειακής έντασης· είναι ένα κοινωνικό σύμπτωμα. Η φράση «βγάζουν γλώσσα» δεν περιγράφει μόνο μια αυθάδη στιγμή, αλλά μια μετατόπιση ορίων, μια αναδιάταξη του ρόλου του σεβασμού μέσα στην οικογένεια.
Οι γονείς κάποτε είχαν τον ρόλο του αδιαμφισβήτητου σημείου αναφοράς. Σήμερα, όμως, μέσα σε ένα περιβάλλον συνεχούς πίεσης, άγχους και υπερπληροφόρησης, συχνά βρίσκονται αποδυναμωμένοι. Το παιδί μεγαλώνει σε έναν κόσμο όπου η αυθεντία αμφισβητείται παντού από την πολιτική ως τη σχολική τάξη και πολλές φορές δεν μαθαίνει πού σταματά η υγιής διεκδίκηση και πού ξεκινά η απρέπεια.
Δεν φταίει μόνο το παιδί. Η κοινωνία μας λειτουργεί ως μεγάλος διαμορφωτής. Τα πρότυπα που προβάλλονται στα κοινωνικά δίκτυα εξιδανικεύουν την πρόκληση, την ειρωνεία, την «ατάκα». Το σεβαστό γίνεται “ξεπερασμένο”, και η θρασύτητα συχνά παρουσιάζεται ως εξυπνάδα. Όταν η καθημερινή κουλτούρα επιβραβεύει την επιθετικότητα, τα παιδιά τη μιμούνται όχι από κακία, αλλά από σύγχυση.
Κι όμως, η οικογένεια παραμένει ο πρώτος χώρος όπου μαθαίνεται η συνύπαρξη. Όταν ένα παιδί υψώνει φωνή ή «βγάζει γλώσσα», ίσως να προσπαθεί να εκφράσει κάτι που δεν ξέρει να διατυπώσει αλλιώς: φόβο, απογοήτευση, ανάγκη για προσοχή. Η απάντηση δεν βρίσκεται ούτε στην αυστηρή τιμωρία ούτε στην πλήρη ανοχή, αλλά στην επικοινωνία. Στο να δείχνουμε ότι η αγένεια έχει όρια, αλλά και ότι η φωνή του παιδιού έχει χώρο.
Το ζήτημα δεν είναι να μεγαλώσουμε σιωπηλά παιδιά, αλλά παιδιά που ξέρουν να μιλούν χωρίς να πληγώνουν. Παιδιά που μαθαίνουν πως ο σεβασμός δεν είναι υποχρέωση, αλλά επιλογή που κάνει τη ζωή όλων καλύτερη.
