Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Έχεις νιώσει ποτέ ότι κάποιος εισβάλλει στον χώρο σου προσπαθώντας να ικανοποιήσει τις δικές του ανάγκες πριν τις δικές σου, ανεξάρτητα από το πώς νιώθεις και τι του έχεις ήδη εκφράσει; Ίσως ακόμη να του έχεις πει ότι δεν αισθάνεσαι καλά και χρειάζεσαι χρόνο για να αναρρώσεις.
Η παραβίαση της ιδιωτικότητας είναι ένα σοβαρό πρόβλημα στην κοινωνία μας και παίρνει διάφορες μορφές, κάποιες από τις οποίες είναι επικίνδυνες για την υγεία μας. Μπορεί να προκαλέσει νευρικότητα και τον φόβο μιας δυσάρεστης έκπληξης από κάποιον που επιδεινώνει την κατάσταση, επιλέγοντας να αγνοήσει τα συναισθήματά σου… την έκκλησή σου για κατανόηση, ειδικά όταν ήδη γνωρίζει τις ανάγκες σου. Η εισβολή στην ιδιωτική ζωή παίρνει πολλές μορφές.
Μπορεί να είναι μια διακοπή σε μια προσωπική συνομιλία μεταξύ δύο ανθρώπων, όπου ένας τρίτος, που δεν έχει καμία σχέση ή δικαίωμα, μπαίνει στη συζήτηση χωρίς πρώτα να ζητήσει συγγνώμη ή άδεια για να συμμετάσχει. Μπορεί να είναι η είσοδος στο σπίτι κάποιου χωρίς προειδοποίηση, όταν ο ένοικος μπορεί να ξεκουράζεται, να είναι ακατάλληλα ντυμένος ή να κάνει κάτι που δεν είναι για τα μάτια του κοινού. Έτσι η πράξη καθίσταται παράνομη παραβίαση της προσωπικής ζωής, ανάλογα με τον τρόπο που κάποιος αντιδρά. Μπορεί να είναι η παράνομη εισβολή σε ξένη περιουσία με σκοπό να την διεκδικήσει κανείς ως δική του.
Μπορεί επίσης να είναι η προσπάθεια να συλλεχθούν πληροφορίες για κάποιον ή κάτι και να χρησιμοποιηθούν εναντίον τους. Όλες αυτές οι πράξεις στερούνται δύο πράγματα… Αξιοπρέπεια και σεβασμός… Όλα τα σπασμένα άδυτα — είτε του νου, είτε του σώματος, είτε της ψυχής, είτε των τόπων που ανήκουν αποκλειστικά σε σένα και σε μένα — που ξεσκίζονται από εισβολείς. Γίνεται πιο δύσκολο όταν προσπαθείς να εξηγήσεις στον εισβολέα τους λόγους για το κακό που σου έγινε. Ίσως δεν το δει από τη δική σου οπτική και να το γυρίσει τελείως προς όφελος του εαυτού του και του σκοπού του. Το πρόβλημα εδώ είναι πόσο μακριά μπορεί να σε οδηγήσει αυτή η αντιπαράθεση εσένα και την άλλη πλευρά.
Κάποιοι μπορούν να καταλάβουν μόνο τόσο όσο ξέρουν, και είναι καλύτερο να το αφήσεις Αισθάνεσαι σαν να σου έκλεψαν την ανάσα, μια αναγκαστική εισβολή στο εσωτερικό σου άσυλο, όπου τα μυστικά γίνονται δημόσιο θέαμα, οι σκέψεις ανασκάπτονται σαν γράμματα και ο εαυτός ξεγυμνώνεται από ανεπιθύμητα βλέμματα, αφήνοντας συχνά θρυμματισμένη εμπιστοσύνη και ένα επίμονο αίσθημα παραβίασης, σαν σκοτάδι εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει φως. Μοιάζει με κλεμμένο κλειδί—κάποιος βρίσκει το κλειδί του ημερολογίου σου και αποκαλύπτει κάθε σου πόνο, κάθε έρωτα, ευχάριστες αναμνήσεις και εκείνες που ίσως ντρέπεσαι να μοιραστείς ανοιχτά.
Μπορεί να θεωρηθεί ως ανεπιθύμητος επισκέπτης… κάποιος που ίσως δεν χτυπήσει ποτέ την πόρτα και αν το κάνει, μπουκάρει στο σπίτι σου, στο μυαλό σου και προκαλεί αναστάτωση, είτε το κάνει δυνατά είτε ήσυχα. Με όποιο τρόπο κι αν το δει κανείς, είναι μια σπασμένη υπόσχεση, μια σπασμένη εμπιστοσύνη που θα είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να ανακτηθεί.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
