Ο Στάθης Ψάλτης υπήρξε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες μορφές της ελληνικής κωμωδίας, με μια καριέρα που ταυτίστηκε με τη λαϊκή ψυχαγωγία της δεκαετίας του ’80, αλλά και με στιγμές υψηλής υποκριτικής στο θέατρο. Παρά το γεγονός ότι διέθετε σημαντικό εύρος και θεατρική παιδεία, η πορεία του καθορίστηκε κυρίως από την επιλογή του να υπηρετήσει την επιθεώρηση και τις εμπορικές κινηματογραφικές παραγωγές.
Θεατρικοί άνθρωποι που συνεργάστηκαν ή τον παρακολούθησαν από νωρίς, αναγνώριζαν το ταλέντο και τις δυνατότητές του. Ο κριτικός Κώστας Γεωργουσόπουλος είχε επισημάνει πως ο Ψάλτης εντυπωσίασε ακόμη και σε σαιξπηρικούς ρόλους, ωστόσο επέλεξε συνειδητά μια διαφορετική κατεύθυνση, την οποία υπηρέτησε με επιτυχία. Αντίστοιχα, ο σκηνοθέτης Γιάννης Σμαραγδής είχε τονίσει ότι το ενδιαφέρον του εντοπιζόταν όχι μόνο στους ρόλους που έπαιξε, αλλά και σε εκείνους που θα μπορούσε να ερμηνεύσει.
Γεννημένος το 1951 στο Βέλο Κορινθίας, ο Ψάλτης μετακόμισε σε νεαρή ηλικία στο Αιγάλεω, όπου και διαμορφώθηκε καλλιτεχνικά. Σπούδασε υποκριτική στη σχολή του Κωστής Μιχαηλίδης, ενώ πριν καθιερωθεί στο θέατρο και τον κινηματογράφο εργάστηκε σε διάφορα επαγγέλματα, ακόμη και ως ναυτικός.
Η μεγάλη αναγνωρισιμότητα ήρθε μέσα από τον κινηματογράφο και τις βιντεοταινίες της δεκαετίας του ’80, όπου πρωταγωνίστησε σε δημοφιλείς κωμωδίες, συχνά δίπλα στην Καίτη Φίνου. Ταινίες όπως «Καμικάζι αγάπη μου» και «Τροχονόμος Βαρβάρα» τον καθιέρωσαν ως λαϊκό είδωλο, με έντονη σκηνική παρουσία και χαρακτηριστικό κωμικό ύφος.
Παράλληλα, είχε ενεργή παρουσία στην τηλεόραση ήδη από τη δεκαετία του ’70, με συμμετοχές σε σειρές βασισμένες σε έργα της ελληνικής λογοτεχνίας, όπως αυτές του Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Σημαντική ήταν και η μουσική του δραστηριότητα, ερμηνεύοντας τραγούδια του Σταύρος Ξαρχάκος που έγιναν ευρύτερα γνωστά μέσα από τη φωνή του Νίκος Ξυλούρης.
Στο θέατρο, αν και κυριάρχησε στην επιθεώρηση, κατέγραψε και ερμηνείες υψηλών απαιτήσεων. Ξεχωρίζει η εμφάνισή του στο έργο του Νικολάι Γκόγκολ «Το ημερολόγιο ενός τρελού», σε σκηνοθεσία του Γιώργος Κιμούλης, που απέσπασε εξαιρετικές κριτικές. Η τελευταία του θεατρική παρουσία ήταν στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία του Δημήτρης Λιγνάδης.
Η τελευταία κινηματογραφική του εμφάνιση ήρθε με την ταινία «Καζαντζάκης», όπου, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Σμαραγδή, απέδωσε έναν ρόλο με ιδιαίτερη πνευματικότητα. Ο Στάθης Ψάλτης έφυγε από τη ζωή το 2017, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας πίσω του μια πολυσχιδή καλλιτεχνική παρακαταθήκη που εξακολουθεί να απασχολεί το κοινό και τους μελετητές του ελληνικού θεάτρου.
