Γράφει η *Μάρω Πατριανάκου
Φέτος το πασχαλινό μου τραπέζι ήταν φτωχά στολισμένο. Δεν είχε να κάνει με την πραγματική υλικοτεχνική διακόσμηση, το σχέδιο ή οποιαδήποτε προσωπική πινελιά, αλλά περισσότερο με τους ανθρώπους που έλειπαν από αυτό.
Αυτό ήταν που έκανε την όλη κατάσταση πολύ χειρότερη και πολύ πιο δύσκολη να την αντιμετωπίσω, να την κατανοήσω και να την αποδεχτώ. Νομίζουν πολλοί ότι όσο περνούν οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια, μια θλιβερή κατάσταση θα γίνεται πιο εύκολη, αλλά με κάποιο τρόπο έρχεται η μέρα που ο πόνος ή το κενό είναι χειρότερος από ποτέ. Μπορεί να πυροδοτείται από τα πιο μικρά, ασήμαντα πράγματα ή να προκύπτει από τις πιο σημαντικές, λεπτές λεπτομέρειες της διαδικασίας.
Αυτό είναι κάτι τελείως προσωπικό και πολλές φορές αδύνατο να εξηγήσεις σ’ άλλον, και το κυριότερο, να σε καταλάβει. Από το τραπέζι έλειπαν αγαπημένα πρόσωπα… λατρεμένα και πολύτιμα για μένα που κάποτε μοιράστηκαν μαζί μου την αγάπη, το πνεύμα και τη χαρά αυτής της περίστασης. Και εδώ αναρωτιέμαι αν οι συγγενείς και οι πιο κοντινοί μου άνθρωποι σκέφτονται ποτέ για μένα όπως τους σκέφτομαι εγώ… Όμως δεν πειράζει και φέτος, όπως λέω κάθε χρόνο για παρηγοριά. Υποθέτω ότι είναι εντάξει, τουλάχιστον σύμφωνα με αυτούς, να νιώθουν ή όχι έτσι. Δεν αλλάζει το γεγονός ότι αν και το τραπέζι μου είναι ταπεινό στο παρουσιαστικό, είναι επίσης πλήρες στην απλότητά του, καθώς χωράει ζεστασιά για αυτούς που επιθυμούν να καθίσουν μαζί μου.
Και αν σε περίπτωση δεν θελήσει κανένας, έχω πάντα μαζί μου την ανώτατη συντροφιά, την εικόνα του Αναστημένου Χριστού, ο οποίος τιμάται για τη Θυσία Του, την άνευ όρων αγάπη και το έλεός Του προς την ανθρωπότητα. Δεν υπάρχει πιο γαλήνιο περιβάλλον από αυτό δίπλα σε μια γαλήνια ψυχή.
*Η Μάρω Πατριανάκου ζει στις Η.Π.Α. Είναι ένα ελεύθερο πνεύμα, που απλά εκφράζει όσα αισθάνεται χωρίς προκαταλήψεις… που την συγκινούν της ζωής τα σενάρια.
