Γράφει η Σοφία Χρήσταινα
Κάθε πρωί το καθαρό μυαλό μου εκπονεί τα συμβάντα που γίνονται εντός και εκτός του.
Άπειρες σκέψεις ψάχνουν την πρωτιά.
-εγώ πρώτη, φωνάζει η Φιλία.
-σιγά! Είμαι ήδη πρώτη ,λέει η Αγάπη
-μυαλό ξυπνά και βάλε με πρώτη με διαφορά ,αγορεύει η Κοινωνία
-χωρίς εμένα πρώτο ,δεν υπάρχετε παιδιά, μιλά το Εγώ .
-όσο υπάρχει πείνα, δίψα, κακοποίηση ,εγώ θα μαι ο πρώτος ,μήνυσε το Έγκλημα.
-μια κουβέντα και για μένα, ψέλλισε η Μοναξιά.
-πάνω από όλους είμαι εγώ! ,φώναξε η Υγεία.
-ναι αλλά με χρειάζεστε οπωσδήποτε, απάντησε το Χρήμα.
Εντάξει. Εντάξει, φτάνει! Μου το θολώσατε το μυαλό.
Ήθελα να σας πω οτι σήμερα θέλω μόνο να ζήσω. Χωρίς εσάς.
Να ξαπλώσω στο χώμα της γης,
εκεί που θάβουμε τα όνειρα ,τις σάρκες μας, τους σπόρους της νέας ζωής.
Και να αφήσω τον υμνητή Ήλιο να κάψει
όλες τις δυστυχισμένες σκέψεις μέσα σε ένα καταμεσήμερο .
Να πάρω το κενό μου μυαλό να το βρέξω στην θάλασσα
Να το σκιάσω στην συκιά
και να το ταΐσω χόρτα και φρούτα.
Να παρθενογεννηθώ.
Και να μην μοιάζω με κανέναν
και κανένας να μην με αναγνωρίζει σαν όμοιο του.
Ίσως θέλετε να ρθείτε και σεις μαζί μου.
Δίπλα να κάτσετε η κάθε μια σας στην θέση της
Μην αγκαλιάζεστε ,μην μιλάτε, μην πειράζεστε.
Φησίν σιωπών. Έστω και για μια μέρα.
