Γράφει ο *π. Κωνσταντίνος Λαγός
Και όταν όλοι ήταν φοβισμένοι και κρυμμένοι, λίγες γυναίκες πήγαν στον τάφο του Ιησού για να προσφέρουν τα ταφικά έθιμα. Μια χούφτα γυναίκες δε φοβήθηκαν ούτε τους Φαρισαίους ούτε τους Ρωμαίους ούτε τον κόσμο ολόκληρο.
Δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό ούτε σε αυτές τις κατάμαυρες ώρες. Δεν έχασαν την αγάπη τους γι’ Αυτόν. Και ανταμείφθηκαν. Ήταν οι πρώτες που έμαθαν για την Ανάσταση του Κυρίου. Οι πρώτες που έφεραν το χαρμόσυνο μήνυμα στους τρομαγμένους και κρυμμένους μαθητές Του. Και εκείνοι φυσικά δεν τις πίστεψαν. Θεώρησαν πως ήταν ανοησίες γυναικείας φαντασίας.
Μέχρι που πήγαν ο Πέτρος και ο Ιωάννης στον τάφο του Ιησού και διαπίστωσαν με τα ίδια τους τα μάτια την αλήθεια. Έχουμε γιορτάσει την Ανάσταση 2026 φορές από τότε. Και ακόμα οι γυναίκες αντιμετωπίζονται από μια αρκετά μεγάλη μερίδα πιστών με τον ίδιο τρόπο. Κι όμως όλα αυτά τα χρόνια, όλους αυτούς τους αιώνες, γιορτάζουμε ότι οι μόνες που δε φοβήθηκαν, οι μόνες που δεν εγκατέλειψαν τον Χριστό, οι πρώτες που έμαθαν το χαρμόσυνο νέο της Αναστάσεως ήταν λίγες γυναίκες. Στην ερώτηση λοιπόν για τη θέση της γυναίκας στην Εκκλησία ας αναρωτηθούμε κάτι άλλο.
Ποια θα ήταν η θέση της Εκκλησίας χωρίς της γυναίκες; Πιθανόν κρυμμένη σε κάποιο υπερώο; Ποιος ξέρει; Κανείς. Αυτό όμως που ξέρουμε σίγουρα είναι ότι από τη πρώτη κιόλας στιγμή, λίγες γυναίκες επέδειξαν αγάπη, γενναιότητα, πίστη και αφοσίωση, μυριάδων αντρών. Και η ίση θέση τους στην Εκκλησία με αυτή των αντρών δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.
