Γράφει η Αγγελική Σαρικαβάζη
Δεν με πειράζει να με πουν χοντρή. Χοντρή είμαι. Είναι ένα χαρακτηριστικό του σώματός μου, όπως κάποιος είναι ψηλός, κοντός, ξανθός ή μελαχρινός. Δεν είναι βρισιά, ούτε κάτι που πρέπει να κρύβω από ντροπή.
Έχω μάθει να κοιτάζω τον εαυτό μου στον καθρέφτη χωρίς να απολογούμαι για την εικόνα μου. Αυτό που πονάει δεν είναι η λέξη.
Είναι ο τρόπος που τη λένε μερικοί άνθρωποι, λες και μέσα από αυτήν θέλουν να σε μικρύνουν, να σε κάνουν να νιώσεις λίγη, αδύναμη ή ανεπαρκής. Εκεί καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο σώμα σου αλλά στην ψυχή εκείνου που μιλά.
Υπάρχουν άνθρωποι που νομίζουν πως η εξωτερική εμφάνιση καθορίζει την αξία ενός ανθρώπου. Μετρούν τους άλλους με κιλά, ρούχα, ρυτίδες και εικόνες, λες και η ζωή είναι ένας ατελείωτος διαγωνισμός εμφάνισης. Δεν βλέπουν χαρακτήρα, καλοσύνη, αξιοπρέπεια ή ψυχή. Βλέπουν μόνο αυτό που φαίνεται. Κι όμως, τα πιο σημαντικά πράγματα δεν φαίνονται ποτέ με την πρώτη ματιά. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι αδύνατος και να κουβαλάει μέσα του τεράστια κακία. Μπορεί να είναι όμορφος εξωτερικά αλλά άδειος εσωτερικά. Και μπορεί ένας άνθρωπος με παραπάνω κιλά να έχει καρδιά γεμάτη αγάπη, χιούμορ, αξιοπρέπεια και δύναμη.
Τα κιλά αλλάζουν. Χάνονται και ξαναχάνονται. Το σώμα αλλάζει με τα χρόνια, με τις δυσκολίες, με τις χαρές, με τις στεναχώριες και με τις εμπειρίες. Άλλες φορές παίρνεις βάρος, άλλες φορές χάνεις. Είναι μέρος της ζωής και της ανθρώπινης φύσης. Ο χαρακτήρας όμως δύσκολα αλλάζει. Αν κάποιος είναι κακός, ειρωνικός ή μικρόψυχος, όσα χρόνια κι αν περάσουν, συνήθως θα συνεχίσει να κουβαλάει την ίδια σκοτεινή στάση μέσα του. Και αυτό είναι πολύ πιο βαρύ από οποιοδήποτε νούμερο στη ζυγαριά.
Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως οι άνθρωποι που προσπαθούν να σε μειώσουν έχουν συνήθως δικές τους ανασφάλειες. Προσπαθούν να νιώσουν καλύτερα πληγώνοντας κάποιον άλλο. Είναι εύκολο να σχολιάσεις το σώμα ενός ανθρώπου. Δεν χρειάζεται εξυπνάδα ούτε ευαισθησία. Χρειάζεται μόνο έλλειψη παιδείας και ενσυναίσθησης. Η αληθινή δύναμη όμως βρίσκεται στο να ξέρεις να σέβεσαι. Να μπορείς να δεις τον άλλον σαν άνθρωπο και όχι σαν στόχο για χλευασμό.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πόσες φορές άνθρωποι προσπάθησαν να με κάνουν να ντραπώ για την εμφάνισή μου. Άλλοτε με δήθεν αστεία και άλλοτε με κακεντρεχή σχόλια. Κάποτε αυτά τα λόγια με πλήγωναν βαθιά. Γυρνούσα σπίτι και τα κουβαλούσα μέσα μου για ώρες. Αναρωτιόμουν γιατί κάποιοι έχουν ανάγκη να γίνουν σκληροί μόνο και μόνο για να νιώσουν ανώτεροι. Με τον καιρό όμως έμαθα κάτι σημαντικό. Η αξία μου δεν εξαρτάται από τη γνώμη ανθρώπων που δεν έχουν μάθει να αγαπούν ούτε τον εαυτό τους ούτε τους άλλους.
Αν κάποιος θέλει να με κρίνει για τη μουσική μου ή για το ραδιόφωνο, αυτό μπορώ να το ακούσω. Εκεί υπάρχει χώρος για συζήτηση, εξέλιξη και μάθηση. Μέσα από τα χρόνια έμαθα από καλούς δασκάλους, άκουσα συμβουλές, έκανα λάθη και προσπάθησα να γίνω καλύτερη. Η δουλειά, η γνώση και η τέχνη εξελίσσονται όταν υπάρχει διάθεση να μάθεις. Εκεί η κριτική μπορεί να γίνει χρήσιμη και δημιουργική. Η κακία όμως δεν διδάσκει τίποτα. Η κακία απλώς πληγώνει και φανερώνει το κενό που έχει μέσα του εκείνος που τη σκορπά.
Σήμερα δεν αισθάνομαι την ανάγκη να αποδείξω τίποτα σε κανέναν. Ξέρω ποια είμαι, ξέρω πόσο προσπάθησα στη ζωή μου και ξέρω πόση δύναμη χρειάστηκε για να αποδεχτώ τον εαυτό μου. Η αυτοπεποίθηση δεν γεννιέται μέσα σε μία μέρα. Χτίζεται σιγά σιγά μέσα από πληγές, εμπειρίες και μικρές προσωπικές νίκες. Και όταν φτάσεις στο σημείο να αγαπάς πραγματικά τον εαυτό σου, τότε οι κακίες των άλλων αρχίζουν να χάνουν τη δύναμή τους.
Δεν λέω πως δεν υπάρχουν στιγμές που πονάω ακόμα. Είμαι άνθρωπος με ευαισθησίες. Υπάρχουν μέρες που μια άσχημη κουβέντα μπορεί να με αγγίξει. Όμως πλέον δεν αφήνω τέτοιες συμπεριφορές να καθορίζουν το πώς βλέπω τον εαυτό μου. Γιατί κατάλαβα ότι η ανθρωπιά αξίζει περισσότερο από την τελειότητα της εικόνας. Προτιμώ να έχω λίγα κιλά παραπάνω παρά να κουβαλάω μέσα μου τόση κακία ώστε να πληγώνω ανθρώπους χωρίς λόγο.
Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι το σώμα αλλά ο τρόπος που φέρθηκες στους ανθρώπους. Οι καλές κουβέντες, η καλοσύνη, η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός είναι αυτά που κάνουν έναν άνθρωπο πραγματικά όμορφο. Οι άνθρωποι θυμούνται πώς τους έκανες να αισθανθούν και όχι πόσα κιλά είχες. Και εγώ θέλω να με θυμούνται για την καρδιά μου, για τη δύναμή μου και για την αλήθεια μου. Γιατί η εξωτερική εμφάνιση αλλάζει συνεχώς, ενώ η ανθρωπιά είναι επιλογή που φαίνεται κάθε μέρα.
Έχω γνωρίσει ανθρώπους που θεωρούσαν πως η ευγένεια είναι αδυναμία και η καλοσύνη κάτι περιττό. Μιλούσαν άσχημα, σχολίαζαν σώματα, ζωές και επιλογές, χωρίς να σκέφτονται πως απέναντί τους υπάρχει ένας άνθρωπος με συναισθήματα. Κάποτε προσπαθούσα να εξηγήσω, να δικαιολογηθώ και να αποδείξω ότι αξίζω σεβασμό. Σήμερα δεν το κάνω πια. Ο σεβασμός δεν κερδίζεται με απολογίες ούτε με δίαιτες. Είναι κάτι που κάθε άνθρωπος οφείλει να προσφέρει χωρίς όρους. Αν κάποιος δεν μπορεί να το κάνει, τότε το πρόβλημα ανήκει αποκλειστικά σε εκείνον. Έμαθα επίσης να μην συγκρίνω τον εαυτό μου με ψεύτικες εικόνες και τέλειες ζωές που προβάλλονται παντού. Η πραγματική ζωή έχει ατέλειες, δυσκολίες, ανασφάλειες και μάχες που κανείς δεν βλέπει. Και μέσα σε αυτές τις μάχες, η μεγαλύτερη νίκη είναι να παραμένεις καλός άνθρωπος. Να μην αφήνεις την πίκρα να σε μεταμορφώσει σε κάτι που δεν είσαι. Να συνεχίζεις να χαμογελάς, να δημιουργείς, να αγαπάς και να προχωράς μπροστά με αξιοπρέπεια, ακόμα κι όταν κάποιοι προσπαθούν να σε λυγίσουν με τα λόγια τους.
Δεν ζητώ από όλους να με καταλάβουν ούτε να συμφωνούν μαζί μου. Ζητώ μόνο λίγη ανθρωπιά και λίγη σκέψη πριν μιλήσουν. Γιατί οι λέξεις έχουν βάρος και πολλές φορές αφήνουν σημάδια που δεν φαίνονται. Εγώ όμως επιλέγω να μη γίνω σαν εκείνους που πληγώνουν. Επιλέγω να κρατήσω την ψυχή μου καθαρή, να συνεχίσω να εξελίσσομαι και να θυμάμαι πως η αληθινή ομορφιά βρίσκεται στον τρόπο που φερόμαστε στους ανθρώπους γύρω μας καθημερινά.
Και αυτό είναι κάτι που καμία ζυγαριά, κανένα σχόλιο και καμία κακία δεν θα μπορέσει ποτέ να μου στερήσει από μέ
