Του Δρ. Νίκου Παπαδόπουλου, Πανεπιστήμιο του Μάιντς, Ινστιτούτο Φυσικής
Ἡ 19 Μαΐου δὲν εἶναι µόνο µία ἑλληνικὴ ἡµέρα πένθους εἶναι ἡ ἡµέρα ποὺ ὁ χάρτης τῆς Ἄγκυρας µπαίνει στὴ δίκη, µπαίνει στὸ δικαστήριο γιὰ νὰ δικασθῇ, καὶ ὁ Πόντος δὲν εἶναι µία ὑποσηµείωσις τῆς ἱστορίας.
Ἡ Σµύρνη δὲν ἐσβήσθη ἀπὸ τὸ Ἰσµίρ, ὅπως τὸ λέγουν σήµερα οἱ Τοῦρκοι· ἡ Τραπεζοῦντα ἀναπνέει ἀκόµη κάτω ἀπὸ τὸ Τραπζών, ἡ Ἀµισὸς κάτω ἀπὸ τὸ Σαµσόν, καὶ ἡ Κερασοῦντα κάτω ἀπὸ τὸ Κερασοῦν, καὶ βεβαίως ἡ Κωνσταντινούπολις κάτω ἀπὸ τὸ Ἰνσταµποὺλ.
Αὐτὰ τὰ ὀνόµατα δὲν εἶναι νοσταλγία· εἶναι ἀποδείξεις. Αὐτὸ εἶναι τὸ θυσιαστήριον τῆς 19 Μαΐου. Ἡ Τουρκία τὴν ἑορτάζει ὡς τὴν ἐθνικὴν ἐπέτειον τοῦ Ἀτατούρκ. Ὁ Πόντος τὴν θυµᾶται ὡς πιστοποιητικὸν τοῦ θανάτου του. Ἀλλὰ τὸ βαθύτερον ἔγκληµα δὲν εἶναι τὸ ἡµερολόγιον εἶναι ὁ Μῦθος.
Ἡ Τουρκία γιά νὰ δηµιουργήσῃ ἕνα ἔθνος ποὺ διεκδικεῖ τουρκικὴ καθαρότητα, ἔπρεπε νὰ σβήσῃ τὴν Ἀνατολίαν, διότι αὐτὴ ἀπεδείκνυε τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετον. Τὸ νέον ἱδρυθὲν κράτος δὲν ἐσκότωσε µόνον κάθε ἄλλην ὕπαρξιν ἐκτὸς τῶν θεωρουµένων Τούρκων, ἀλλὰ κατέπιε τοὺς λαοὺς οἱ ὁποῖοι ἀπετέλουν τὴν κοινωνίαν του, δηλαδὴ τὴν Ἑλληνικὴν Ἀνατολίαν, τὴν Ἀρµενικὴν Ἀνατολίαν, τὴν Ἀσσυριακὴν Ἀνατολίαν, τὴν Κουρδικὴν Ἀνατολίαν καὶ ὅ,τι ἄλλο δὲν ἐθεωρεῖτο τουρκικόν.
Αἱ µαρτυρίαι ἔπρεπε νὰ ἐξαφανισθοῦν, διότι ἀπεκάλυπταν τὴν ἀπάτην τῆς δηµιουργίας ἑνὸς καθαροῦ ἔθνους. Ἕνα τοπωνύµιον εἶναι ἕνα ἀρχεῖον, ἕνα ἐπώνυµον εἶναι µία ὁµολογία. Μία οἰκογενειακὴ σιωπὴ ἐπιβιώνει µέσα ἀπὸ ἕνα κρατικὸν ἀρχεῖον. Ἡ Ἄγκυρα δὲν µετωνόµασε µόνον πόλεις. Ἀφοῦ µετωνόµασε τὶς πόλεις, µετὰ µετωνόµασε καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Αἱ γιαγιάδες ἔγιναν φῆµαι, οἱ παπποῦδες ἔγιναν παραλείψεις, αἱ Ἐκκλησίαι ἔγιναν τρόπαια, αἱ µητρικαὶ γλῶσσαι ἔγιναν ψίθυροι στὴν κουζίνα, τὰ χωριὰ ἔγιναν συντεταγµένες κάτω ἀπὸ τουρκικὲς πινακίδες.
Ὁ παντουρκισµὸς ἔγινε τὸ ψεῦδος µὲ τὴν ἐξῆς συνταγήν:
Πάρε µίαν γλῶσσαν, παραδείγµατος χάριν τὴν τουρκικήν, µετὰ σβῆσε ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες, ἐµβολίασε προγόνους, σβῆσε τοὺς βαπτισµένους, τοὺς ἐνσωµατωµένους, τοὺς δολοφονηµένους, τοὺς µετονοµασµένους, τοὺς ἀνωνύµους, καὶ µετὰ νὰ εἴπῃς τὸ ἀποτέλεσµα αὐτὸ πεπρωµένον.
Γι’ αὐτὸ ὁ Πόντος µετρᾶ· δὲν ἦτο µόνον θῦµα, ἦτο ἀπόδειξις, καὶ ἡ ἀπόδειξις αὕτη ἔπρεπε νὰ καταστραφῇ. Ἡ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων δὲν ἦτο µόνον ὁ φόνος τῶν Ἑλλήνων τοῦ Πόντου· ἦτο ἡ καταστροφὴ ἑνὸς πολιτισµοῦ: Πόντος, Ἰωνία, Καππαδοκία, Ἀνατολικὴ Θρᾴκη, Σµύρνη.
Ἡ µέθοδος ἦτο ἁπλή: σκότωσε τὸν κόσµον, ἄδειασε τὰ χωριά, κατάσχεσε τὶς Ἐκκλησίες, σίγασε τὰ σχολεῖα, πάρε τὰ σπίτια, µετονόµασε τὸν χάρτην, καὶ µετὰ κατηγόρησε τοὺς νεκροὺς γιὰ πρόκλησιν, καὶ ὕστερα ἀπὸ χρόνια νὰ εἴπῃς ἀκόµη ὅτι αὐτὰ τὰ θύµατα, αὐτοὶ οἱ πεθαµένοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπάρχουν πλέον στὴν παροῦσα Τουρκία, ἦσαν ἐκεῖνοι ποὺ ἔκαναν τὴν γενοκτονίαν. Τί παραφροσύνη!
Καὶ ὑπάρχει ὅµως κάτι ἀκόµη πιὸ σκοτεινόν:
Ἡ σύγχρονος Τουρκία δὲν ἐγεννήθη ἀπὸ ἕναν ἀπολυµαντικὸν µῦθον τῆς Κεντρικῆς Ἀσίας. Ἡ Ἀνατολία πρὶν ἦτο Ἑλληνική, ἦτο Ἀρµενική, ἦτο
Ἀσσυριακή, ἦτο Κουρδική, καὶ ὅ,τι ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τουρκική, πρὶν ἡ Ἄγκυρα τὴν συµπιέσῃ σὲ µίαν καὶ µοναδικὴν κρατικὴν αὐθαιρεσίαν.
Πολλοὶ πολῖται τῆς σηµερινῆς Τουρκίας κουβαλοῦν τὴν καταγωγήν, τὰ ἐπώνυµα, τὶς οἰκογενειακὲς σιωπές καὶ τὶς βαπτισµένες ἀναµνήσεις τῶν ἰδίων τῶν λαῶν ποὺ τὸ κράτος αὐτὸ προσεπάθησε νὰ σβήσῃ. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγον, αὐτὸ ποὺ ἔκαναν οἱ γενοκτόνοι εἶναι ἕνας ἱστορικὸς
κανιβαλισµός· ἕνα κράτος ἔφαγε τὸ ἴδιον του τὸ παρελθὸν καὶ µετὰ ὠνόµασε τὴν πέµψιν ὡς ἐθνικὴν οἰκοδόµησιν.
Ἀρµένιοι, Ἀσσύριοι καὶ οἱ Ἕλληνες τοῦ Πόντου καὶ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἡ Σµύρνη στὶς φλόγες, τὰ ἀδειασµένα χωριά, αἱ µετονοµασµένες πόλεις, αἱ ἐκκλησίαι ποὺ ἔγιναν τρόπαια, τὰ ἀρχεῖα κλειδωµένα, χλευασµένα καὶ σὲ ἄρνησιν — αὐτὸ δὲν εἶναι µία τραγωδία τὴν ὁποίαν ἐκληρονόµησε ἡ Τουρκία· εἶναι ὁ κατάλογος τῶν ἐγκληµάτων τῆς Ἄγκυρας κατὰ τῆς ἀνθρωπότητος.
Καὶ ὁ κατάλογος δὲν ἔκλεισε τὸ 1923:
-Ἐπέστρεψε µὲ τὸ γνωστὸ πογκρόµ τῆς 6ης καὶ 7ης Σεπτεµβρίου 1955. στην Κωνσταντινούπολη Λεηλάτησαν χιλιάδες ἑλληνικὰ καταστήµατα, κατέστρεψαν πάνω ἀπὸ 4.000 ἑλληνικὰ καταστήµατα, ἐβεβήλωσαν Ὀρθόδοξες ἐκκλησίες καὶ κοιµητήρια, κακοποίησαν κληρικοὺς καὶ πολίτες, σηµειώθηκαν βιασµοὶ καὶ σοβαρὲς κακοποιήσεις.
Ἐπετέθησαν καὶ σὲ Ἀρµενίους καὶ Ἑβραίους.
Ἐπέστρεψε στὴν Κύπρον τὸ 1974, ὅταν ἔγινε εἰσβολὴ καὶ κατοχή.
Ἐπέστρεψε ἐναντίον τῶν Κούρδων ὡς πολιτική, µὲ κατεστραµµένα κουρδικὰ χωριά, µὲ ἀναγκαστικοὺς ἐκτοπισµούς, µὲ κατάστασιν ἐκτάκτου ἀνάγκης καὶ ἀπαγόρευσιν νὰ εἶσαι Κοῦρδος
Ἔχει ἐπιστρέψει σήµερα στὴ Συρία µὲ τοὺς συµµάχους τους, τοὺς πρώην ἰσλαµιστὲς τῆς ἀλ-Κάιντα, µὲ πράξεις ποὺ διάφοροι παρατηρητὲς
ἐχαρακτήρισαν «ἐθνοκάθαρση» ἢ πιθανὴ προετοιµασία γενοκτονίας, ἐναντίον τῶν Ἀλαουϊτῶν, τῶν Χριστιανῶν, τῶν Δρούζων καὶ τῶν Κούρδων.
Τὸ µάθηµα δὲν εἶναι µῖσος· τὸ µάθηµα εἶναι ἡ ἀπαγορευµένη Μνήµη. Ἐµεῖς θυµόµεθα, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ ἐνοχλεῖ κάποιους.
Ὁ Χίτλερ εἶχε καταλάβει πολὺ καλὰ τί σηµαίνει ἀπώλεια τῆς µνήµης καὶ τὸ ἐξεµεταλλεύθη:
Ἡ φράσις ἡ ὁποία τοῦ ἀπεδόθη πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπίθεσίν του στὴν Πολωνίαν, καίει ἀκόµη καὶ σήµερα µέσα ἀπὸ τὴν ἱστορίαν: «Ποῖος µιλάει σήµερα γιὰ τὴν ἐξόντωσιν τῶν Ἀρµενίων;» Ἐµεῖς µιλοῦµε γιὰ κάθε σβησµένο ὄνοµα, γιὰ κάθε λαὸν ποὺ ἡ Ἄγκυρα προσεπάθησε νὰ θάψῃ κάτω ἀπὸ µίαν νέαν πινακίδα.
Δὲν θυµόµεθα γιὰ τοὺς νεκρούς, θυµόµεθα γιὰ τοὺς ζωντανούς. Καὶ ἀκόµη πιὸ σηµαντικόν, θυµόµεθα γιὰ τοὺς ἀπογόνους τῶν γενοκτόνων, οἱ ὁποῖοι εἶναι έτοιµοι νά ἐπαναλάβουν τὰ ἐγκλήµατά των, ἐὰν ὁ κόσµος τοὺς, τοὺς διδάξῃ , ἐπιτρέποντάς τήν Λήθην, ὅτι ἡ Ἀµνησία εἶναι Ἀτιµωρησία καὶ ὅτι ἡ Μνήµη µπορεῖ νὰ δολοφονηθῇ καὶ αὐτή.
