Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Φίλα με λοιπόν
Ότι και να κάνεις σ΄ αυτήν τη ζωή
μου ανήκεις…
Από τη στιγμή που η ψυχή σου
άγγιξε τη δική μου,
από τη στιγμή που η ανάσα σου
πυρπολήθηκε μέσα στη δική μου
τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει.
Ακόμη και ο Άδης
φαντάζει τόσο αδιάφορα απειλητικός.
Τι να πάρει από σένα, όταν τα γεύτηκα όλα
Τι να πάρει από μένα, όταν στα χάρισα όλα
Ένα συνονθύλευμα φόβων και σκιών
που έπαψαν να με τρομάζουν
που αποδυναμωμένα στέκονται στη γωνιά
και μας παρακολουθούν
να προσφέρουμε προσφορά στον μικρό Έρωτα
που ακόμα πεινάει
και λαίμαργμα καταπίνει την ηδονή
από τα σεντόνια μας,
που θρασύτατα περιγελάει τη ζήλεια και τη φθορά
που δε χωράνε ανάμεσα μας…
Ένα κρυφτούλι
ανάμεσα στον πόθο και στην απειλή
και τα ζάρια σταθερά στα χέρια της μοίρας
που αποφάσισε να μας ενώσει.
Λάθος θεϊκό η ένωση αυτή
κι εμείς δυο θνητοί εραστές
που πρέπει να ξοφλήσουμε τον λογαριασμό
Φίλα με λοιπόν…
