Η συζήτηση με τον Γιώργο Σαχίνη, άγγιξε πολλά και διαφορετικά θέματα, από την πολιτική κατάσταση μέσα στην Ελλάδα μέχρι τις μεγάλες γεωπολιτικές κινήσεις στη διεθνή σκακιέρα.
Ο Παναγιώτης Παύλος, εκφράζοντας την ανησυχία που υπάρχει στους Έλληνες του εξωτερικού, άσκησε έντονη κριτική στην κυβερνητική πολιτική, μιλώντας για έναν «νέο πατριωτισμό» που ουσιαστικά κρύβει μια σκληρή νεοφιλελεύθερη ατζέντα.
Το βασικό του επιχείρημα ήταν ότι η εκχώρηση δημόσιας περιουσίας, όπως αεροδρόμια και αρχαιολογικοί χώροι, παρουσιάζεται παραπλανητικά ως πατριωτική κίνηση, ενώ στην πραγματικότητα συνιστά ξεπούλημα του εθνικού πλούτου.
Περνώντας στα γεωπολιτικά ζητήματα, η κουβέντα στράφηκε στη στάση της Νορβηγίας, η οποία παραμένει προσηλωμένη στο ουκρανικό και σε μια έντονα αντιρωσική γραμμή.
Ο κ. Παύλος στάθηκε ιδιαίτερα στο ότι η χώρα αυτή βγαίνει ενεργειακά κερδισμένη από την αστάθεια στη Μέση Ανατολή, καθώς εξελίσσεται στον κυρίαρχο και πιο αξιόπιστο προμηθευτή φυσικού αερίου και πετρελαίου για την Ευρώπη.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η σύγκριση που έκανε ανάμεσα στον Πούτιν και τον Τραμπ, υποστηρίζοντας ότι ο Ρώσος πρόεδρος ακολουθεί μια μακροπρόθεσμη στρατηγική στην Ουκρανία που φαίνεται να του βγαίνει, παρά τις διεθνείς κυρώσεις.
Άσκησε, μάλιστα, δριμεία κριτική στην Αθήνα για την, όπως τη χαρακτήρισε, άκριτη υπακοή στις δυτικές επιταγές για κυρώσεις κατά της Ρωσίας, κάτι που θεωρεί ότι βλάπτει ευθέως τα ελληνικά συμφέροντα, για παράδειγμα στον χώρο της ναυτιλίας.
Δεν παρέλειψε να προειδοποιήσει και για μια επερχόμενη γεωπολιτική αποτυχία των ΗΠΑ στο Ιράν, ανάλογη με αυτή της Ουκρανίας, τονίζοντας τον ρόλο που παίζει η επιρροή του Ισραήλ στη χάραξη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών, ο κ. Παύλος επιχείρησε να αποδομήσει το κυβερνητικό αφήγημα περί επιτυχίας στη διαχείριση του όρου «Turkaegean». Παρέθεσε συγκεκριμένα παραδείγματα που δείχνουν ότι ο όρος εξακολουθεί να χρησιμοποιείται κανονικά σε διεθνές επίπεδο, από έγγραφα του ΝΑΤΟ έως διαφημιστικές καμπάνιες στο Λονδίνο. Η θέση του είναι ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί τέτοια εργαλεία επικοινωνίας ως μέρος μιας ευρύτερης, συστηματικής πίεσης για την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο.
Τέλος, δεν έκρυψε τον βαθύ σκεπτικισμό του για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, το οποίο περιέγραψε ως εξαρτημένο από ξένα κέντρα λήψης αποφάσεων όπως η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ.
Αμφισβήτησε ευθέως την αξία των μεγάλων εξοπλιστικών προγραμμάτων, των Rafale, των φρεγατών Belharra και των F-35, αν αυτά δεν εντάσσονται σε μια πραγματικά ανεξάρτητη εθνική στρατηγική.
Το συμπέρασμά του ήταν ότι η χώρα οδεύει σε εκλογές με φθαρμένο πολιτικό σκηνικό και μια κυβέρνηση που προσπαθεί να εξαγοράσει ψήφους με παροχές, την ίδια στιγμή που, όπως υποστήριξε, η εθνική κυριαρχία διαβρώνεται σταθερά.
Συνολικά, παρουσίασε την εικόνα μιας Ελλάδας που λειτουργεί σαν «κράτος υπό κατοχή» από ξένα συμφέροντα, με ηγεσία που αδυνατεί να υπερασπιστεί τα πραγματικά εθνικά δίκαια.
