Γράφει ο Δημήτρης Παπαλιάς
Το τοπίο είναι πεθαμένο
τα χρώματα ψευδείς αντανακλάσεις
ο ορίζοντας των γεγονότων
ψάχνει απεγνωσμένα τις γραμμές του
ακολουθώντας τα ίχνη της θλίψης
που χάνονται σε υπόγειες διαδρομές.
Περιφέρεσαι άυπνος και άστεγος
σε αχαρτογράφητες περιοχές
και ακόμη μια φορά
αυτό το γαμίδι
με τα σκοτεινά μάτια
τις σκουριασμένες τσέπες
να έχει γίνει σκιά σου.
Οι νύχτες ατελείωτες
η ημισέληνος δεν ανέτειλε ακόμη.
Κλείνεις τα μάτια για να δεις
πόσες φορές έκανες λάθος
και πότε σε πήρε η κατηφόρα.
Η απεργία είναι για αύριο
– προλαβαίνεις να ετοιμαστείς
ο δρόμος θα είναι μακρύς –
μη σε φοβίζουν τα ποντίκια
που βρυχώνται στους υπονόμους.
Τώρα ξέρεις πως όλες οι Πέμπτες
είναι ίδιες και απαράλλαχτες.
