Μια δραματική έκκληση μέσω των κοινωνικών δικτύων προς τους εκπροσώπους Ελλάδας και Κύπρου στη Δαμασκό – Οι καταγγελίες για τις συνθήκες θανάτου του νεαρού Χασάν Μάργουαν Τζαρούζ και το αίτημα προς Αθήνα και Λευκωσία να σταθούν δίπλα στην οικογένειά του
Μια δημόσια έκκληση που προκαλεί έντονο προβληματισμό και έρχεται από κύκλους των Ρωμιών της Αντιόχειας στη Συρία φέρνει ξανά στο προσκήνιο την ευάλωτη θέση των χριστιανικών κοινοτήτων στη χώρα.
Αφορμή αποτελεί ο θάνατος του νεαρού Χασάν Μάργουαν Τζαρούζ (Hassan Marwan Jarrouj), χριστιανού από την περιοχή της Χάμα. Η υπόθεση έχει λάβει διαστάσεις, καθώς κυκλοφορούν αντικρουόμενες εκδοχές για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έχασε τη ζωή του.
Στις 21 Σεπτεμβρίου δημοσιεύθηκε στα κοινωνικά δίκτυα μια ανοιχτή επιστολή που απευθύνεται στους εκπροσώπους της Ελλάδας και της Κύπρου στη Δαμασκό. Το κείμενο χαρακτηρίζεται από έντονο συναισθηματικό φορτίο και ουσιαστικά αποτελεί κραυγή αγωνίας μιας κοινότητας που ζητά να μην αισθάνεται εγκαταλελειμμένη.
«Δεν έχουμε πολιτοφυλακή – αλλά δεν είμαστε χωρίς οικογένεια»
Η επιστολή αναφέρει ότι ο θάνατος του Χασάν δεν οφείλεται απλώς σε τροχαίο, αλλά ότι μετά από σύγκρουση με μοτοσικλέτα υπέστη σοβαρό ξυλοδαρμό, με αποτέλεσμα να καταλήξει. Η οικογένεια δέχεται πιέσεις ώστε ο θάνατος να αποδοθεί αποκλειστικά στο τροχαίο. Ο νεαρός υπέστη άγριο ξυλοδαρμό μετά το τροχαίο και πέθανε από τα τραύματά του.
Το μήνυμα προς Αθήνα και Λευκωσία
Η ανοιχτή επιστολή δεν ζητά, όπως αναφέρει, οικονομική βοήθεια, κυρώσεις ή πολιτική αντιπαράθεση με τη Δαμασκό. Το αίτημα είναι πολύ συγκεκριμένο: οι Έλληνες και οι Κύπριοι εκπρόσωποι να μεταβούν στην Αλ-Μπάιντα, να παραστούν στην προσευχή για τον Χασάν και κυρίως να συναντήσουν ιδιωτικά τη μητέρα και τις αδελφές του. «Πηγαίνετε. Προσευχηθείτε μαζί τους. Ακούστε τους», είναι ουσιαστικά το μήνυμα.
Πίσω από αυτή την έκκληση βρίσκεται ένας βαθύτερος φόβος: ότι οι χριστιανοί της Συρίας, χωρίς ένοπλους μηχανισμούς προστασίας ή ισχυρές δομές αυτοάμυνας, μπορεί να αισθάνονται ότι δεν διαθέτουν τα μέσα για να απαιτήσουν δικαιοσύνη όταν ένας άνθρωπος της κοινότητάς τους χάνεται.
Η ταυτότητα των Ρωμιών της Αντιόχειας
Η επιστολή δεν περιορίζεται στην υπόθεση του Χασάν. Αναφέρεται στην ιστορική ταυτότητα των Ρωμιών της Αντιόχειας και στους δεσμούς τους με την ευρύτερη ανατολική χριστιανική παράδοση. Το μήνυμα προς Ελλάδα και Κύπρο είναι ότι οι Ρωμιοί της Αντιόχειας θεωρούν πως αποτελούν τμήμα μιας ιστορικής κοινότητας που συνδέεται πολιτισμικά και εκκλησιαστικά με τον ελληνικό και ευρύτερο ορθόδοξο κόσμο.
Και ακριβώς γι’ αυτό η έκκληση αποκτά ιδιαίτερη συμβολική σημασία. «Το ότι δεν έχουμε πολιτοφυλακή δεν μπορεί να σημαίνει ότι το αίμα μας αξίζει λιγότερο», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην επιστολή. Η φράση αυτή συμπυκνώνει την αγωνία που εκφράζεται: όχι για στρατιωτική παρέμβαση, αλλά για παρουσία, ενδιαφέρον και μαρτυρία.
Ολόκληρη η επιστολή
Εξοχότατοι,
Ένας νέος Αντιοχειανός Ρωμιός Χριστιανός σκοτώθηκε στη Συρία.
Το όνομά του ήταν Hassan Jarrouj (Χασάν Τζαρούζ).
Η οικογένεια και η κοινότητά του λένε ότι όλα ξεκίνησαν από μια μικρή σύγκρουση με μοτοσικλέτα — αλλά δεν ήταν αυτή που σκότωσε τον Χασάν. Λένε ότι στη συνέχεια ξυλοκοπήθηκε άγρια και πέθανε, και ότι σήμερα ασκούνται πιέσεις στην οικογένειά του για να παρουσιάσει τον θάνατό του απλώς ως τροχαίο δυστύχημα.
Αυτό ακριβώς φοβίζει τους Χριστιανούς της Συρίας: να γίνουμε ο εύκολος στόχος, η κοινότητα εναντίον της οποίας η βία θεωρείται εύκολη επειδή κανείς δεν περιμένει συνέπειες.
Δεν έχουμε φυλή που θα κινητοποιήσει χιλιάδες ενόπλους όταν σκοτώνεται ένας από εμάς. Δεν έχουμε πολιτοφυλακή.
Και δεν θέλουμε να έχουμε.
Αλλά το ότι δεν έχουμε πολιτοφυλακή δεν μπορεί να σημαίνει ότι το αίμα μας αξίζει λιγότερο.
Γι’ αυτό απευθυνόμαστε στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Δεν ζητάμε χρήματα. Δεν ζητάμε βοήθεια. Δεν ζητάμε βίζες. Δεν ζητάμε κυρώσεις ούτε αντιπαράθεση με τη Δαμασκό.
Ζητάμε μόνο μια απλή, ανθρώπινη και χριστιανική πράξη:
Παρακαλούμε, πηγαίνετε στην Αλ-Μπάιντα. Παραστείτε στην προσευχή για τον Χασάν. Καθίστε ιδιαιτέρως με τη μητέρα και τις αδελφές του, χωρίς κυβερνητικούς ή αξιωματούχους ασφαλείας, και ακούστε τις.
Ρωτήστε τη μητέρα του τι συνέβη στον γιο της. Ρωτήστε αν ασκήθηκαν πιέσεις στην οικογένεια για να χαρακτηρίσει τον θάνατό του «τροχαίο δυστύχημα».
Δεν χρειάζεται να κατηγορήσετε κανέναν. Δεν χρειάζεται να εκδώσετε πολιτική ανακοίνωση.
Απλώς πηγαίνετε. Προσευχηθείτε μαζί τους. Ακούστε τους.
Γιατί μπορεί να μην έχουμε φυλή ή πολιτοφυλακή, αλλά δεν είμαστε χωρίς οικογένεια.
Είμαστε οι Ρωμιοί της Αντιόχειας — οι Αντιοχειανοί Έλληνες.
Σύνορα, στρατοί και αυτοκρατορίες δεν μπόρεσαν να σβήσουν τον δεσμό που ένωνε την Αντιόχεια με την Κωνσταντινούπολη, τα Ιεροσόλυμα και την Αλεξάνδρεια, ούτε να μας αποκόψουν από τους αδελφούς μας στην Ελλάδα και την Κύπρο.
Μοιραστήκαμε έναν μεγάλο βυζαντινό και ανατολικορωμαϊκό χριστιανικό πολιτισμό. Αυτή την κληρονομιά την κουβαλάμε ακόμη — στην Εκκλησία μας, στη λειτουργία μας, στη μνήμη μας και στον Σταυρό μας.
Ο Χασάν δεν μπορεί πια να σας πει τι του συνέβη. Αφήστε τη μητέρα και τις αδελφές του να μιλήσουν γι’ αυτόν.
Πηγαίνετε στην Αλ-Μπάιντα. Καθίστε με την οικογένειά του. Ακούστε τους.
Αντιοχειανός Ρωμιός προς Έλληνες και Κυπρίους.
Χριστιανός προς Χριστιανό.
Αδελφός προς αδελφό.
Δείξτε στην οικογένεια του Χασάν ότι το να μην έχουμε πολιτοφυλακή δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε κανέναν — και ότι όταν ένας από τους Ρωμιούς της Αντιόχειας φωνάζει, οι αδελφοί του στην άλλη πλευρά της Μεσογείου μπορούν ακόμη να τον ακούσουν.
