Γράφει ο Χαράλαμπος Κοιλιάρης
Ήτανε ένα δένδρο με φούντες εις το κέντρο
Στη Χίο το τρυγούνε και το καλλιεργούνε
Τσίκουδα οι καρποί του ρετσίνα οι χυμοί του
Που οι Γενοβέζοι θέλουν και όξω τηνε στέλουν
Τους Χιώτες τους συμφέρνει φράγκα όπου τους φέρνει
Ευρώπα όλη φεύγει και φάρμακα νοθεύγει
Η κόλλα τος μυρίζει πεύκο και κυπαρίσσι
Κι έτσι αποφασίζουν εδώ να σταματήσουν.
Τέλος το αλισβερίσι με Βενετιά και Δύση
Οι Χιώτες σαν τα’ ακούνε τις τρίχες τους τραβούνε
Πάνε τα μεγαλεία χωρίς αμφιβολία
Μα για δε που ο Νικόλας ήβρεν τη λύση κι όλας
Βράζει την κρεμεντίνα, μυρίζει στην Αθήνα
Το Χιώτικο το νέφτι όπου το ρίξεις πέφτει.
Μπογιές ανελιγώνει, βερνίκια σουλουπώνει.
Τις βούρτσες καθαρίζει και γράσα συγυρίζει
Ήτανε μια νίκη ενός αετονύχη
Μπράβο σου βρε Νικόλα που ήλλαξες την κόλλα
Η τσικουδιά φυτρώνει και γρήγορις φουντώνει
Σε βασιλέων χώμα κι εκεί θεριεύει ακόμα.