Γράφει η Ελευθερία Λάππα
Αν δεν ξέρεις τι είναι τα καλιζόρια, κάτσε να σου πω.
Τα καλιζόρια, είναι φτώχια.
Είναι ανημποριά.
Είναι να μην μπορείς να στάξεις δυο τρεις σταγόνες λάδι στο φαΐ σου.
Είναι να σε ξυπνάει η μάνα σου άγρια χαράματα και να τρέχεις νηστική στα χωράφια να σκαρφαλώνεις στα ψηλά κλαδιά κάποιας ελιάς να φτάσεις ως την άκρη τους να πάρεις τις ελιές που έχουν απομείνει.
Είναι να μην σου μιλάει κανείς για τον κίνδυνο που παραμονεύει στα σχεδόν σάπια κλαδιά, και συ προκειμένου να ευχαριστήσεις την μάνα σου αψηφάς το άγνωστο και πέφτεις μαζί με το κλαδί στο χώμα.
Πονάς μα δεν το δείχνεις να μη στεναχωρηθεί η μάνα.
Είναι να σηκώνεσαι με όλη την δύναμη της αντοχής σου, και να λες δεν χτύπησα και ν’ανεβαίνεις με πείσμα να τις πάρεις εκείνες τις ελιές που σε προκαλούνε..
Αν δεν ξέρεις από καλιζόρια, κάτσε να σου πω.
Καλιζόρια είναι να ‘χεις στον λαιμό σου κρεμασμένο ένα τενεκέ από γάλα σκόνη άδειο που έδωσε στην μάνα σου κάποιος δάσκαλος, τότε που δίνανε συσσίτιο στα σχολεία.
Να γίνεσαι αίλουρος και να φτάνεις ως το τελευταίο φύλλο του κλαδιού να παίρνεις τ’ απομεινάρια των ελιών.
Καλιζόρια είναι να πέφτεις μέσα στα βάτα, να γεμίζεις αγκάθια, να κάνεις πως δεν πονάς κι ας τρέχει το αίμα που σε γρατσούνισαν, αλλά να λες μαμά εδώ έχει πολλές ελιές και να χαίρεσαι με την χαρά της.
Με μια χαρά ανακατεμένη με δάκρυα που τα σκουπίζει κρυφά με την ανάστροφη της παλάμης της, να μην την δεις και στεναχωρηθείς.
Καλιζόρια είναι να βγαίνεις απ’ τις βατομουριές γεμάτη αγκάθια στα χέρια, στα μπράτσα, στα πόδια και να λες, είναι παλιά μαμά αυτά δεν γίναν τώρα κι ας τρέχουν αίματα από τις γρατσουνιές, αρκεί να πείσεις την μάνα σου πως δεν είναι τίποτα.
Αρκεί να τις ξαλαφρώσεις τις τύψεις της ρημαδιασμένης ανάγκης …
Καλιζόρια είναι να λες ευχαριστώ σε κείνον που σου έδωσε την άδεια να μαζέψεις ό,τι αυτός δεν μπόρεσε και που δεν το’χε ανάγκη τόσο,όσο εσύ που μετράς τις σταγόνες του λαδιού να βάλεις στο φαγητό σου.
Γιατί φαΐ χωρίς μια σταλιά λάδι δεν σε χορταίνει λέγανε οι παλιοί.
Καλιζόρια είναι τα στάχυα του καλαμποκιού, του σιταριού κι άλλοι καρποί που δεν μπορείς να φτάσεις να μαζέψεις και που η ανάγκη σου σε κάνει μαζωχτή τους…
Αν δεν είσαι της ορφάνιας και της φτώχιας γόνος δεν ξέρεις από καλιζόρια και ζόρια…
Αν δεν ξέρεις τι είναι καλιζόρια,κάτσε να σου πω..
Καλιζόρια είναι και κείνο που σκοπίμως αφήνανε κάποιοι, και λέγαν στην μάνα να πάει να το μαζέψει.
Καλιζόρια είναι να μην πας στο σχολείο, αλλά να είσαι ξημέρωμα εκεί, μην πάει άλλος και δεν τα βρεις, και ζόρια είναι οι ξυλιές του δασκάλου που δεν πήγες σχολείο.
Καλιζόρια είναι η χαρά της μάνας που μέτραγε χούφτες με ελιές, κι υπολόγιζε το λάδι που θα βγάλουν.
Τούτα τα καλιζόρια της χαράς ήταν τα καλύτερα που ‘χες μαζέψει. Μόνο που δεν μετριούνταν με χούφτες, ούτε με επαίνους.
Ετούτα ήταν η αμοιβή της ανάγκης.
Αν δεν ξέρεις από καλιζόρια, κάτσε να ακούσεις τι είναι.
Καλιζόρια είναι να μπαλώνεις και να ντύνεις την ψυχή σου με “τ’ αποφόρια” που σου πετούσαν κείνοι που είχαν…
Όμως εσύ, έτσι έκανες μια ψυχή πολύχρωμη!