Γράφει η *Μαρία Σταυρίδου
Το θράσος της ζωής
τις αποκάλεσε ώρες…
Όρες,
που η σκέψη
είναι αδύνατο να συγκεντρωθεί,
που η ψυχή
δεν θέλει άλλο να προβληματιστεί,
μ’ένα αίσθημα αδιαφορίας
διατάζει το βλέμμα να χαθεί.
Πόσο μικρός ο ορίζοντας της ζωής
Πόσο απέραντος ο ορίζοντας της ψυχής
Ώρες πληροφορίες λοιπόν,
που η απραξία διατάζει το κορμί ναρκωθεί,
ν΄ αφεθεί στην αδυναμία, στην κοινωνική χολή,
ν΄αρρωστήσει, να νεκρωθεί.
Καμία ελπίδα
Καμία επιθυμία
Καμία αλλαγή
Μια επαναλαμβανόμενη ιεροτελεστία
ευτυχώς χωρίς οπαδούς.
Αδιάβαστοι φιλόσοφοι
Αδιάφοροι θεατές
κι η ψυχή να πονάει κάθε στιγμή
που ψιθυρίζεις ‘Ώρες γυναίκες’
