Γράφει ο Μουρτζούκος Χρήστος
Μήπως το 2026 ή το 2027 είναι η στιγμή που η Ελλάδα οφείλει να λάβει την ιστορική απόφαση να ανακηρύξει ΑΟΖ;
Ας δούμε ψύχραιμα τα δεδομένα. Υπάρχει το γεωπολιτικό αποτύπωμα της χώρας, υπάρχει το στρατιωτικό αποτύπωμα, αλλά υπάρχει και το ιστορικό αποτύπωμα απέναντι στην ίδια μας την ιστορία και στον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να σταθούμε απέναντί της.
Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις έχουν ενισχυθεί σημαντικά. Το πρόγραμμα των Rafale έχει ολοκληρωθεί και σήμερα η πολεμική αεροπορία διαθέτει 24 από τα πλέον εξελιγμένα μαχητικά αεροσκάφη πολλαπλού ρόλου, τα γαλλικά Rafale, τα οποία αλλάζουν τις ισορροπίες στον αέρα.
Παράλληλα, πριν από λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκε η επίσημη παραλαβή της πρώτης φρεγάτας FDI HN «Κίμων» από το πολεμικό ναυτικό, στις εγκαταστάσεις της Naval Group στη Λοριάν της Γαλλίας.
Στα τέλη Οκτωβρίου του 2026 και έως το τέλος του έτους, εφόσον τηρηθούν τα χρονοδιαγράμματα, η Ελλάδα αναμένεται να παραλάβει και τις άλλες δύο φρεγάτες Belharra, την HS Nearchos (F-602) και την HS Formion (F-603) κλείνοντας τη χρονιά με τρεις σύγχρονες φρεγάτες πρώτης γραμμής, ενώ η τέταρτη εκτιμάται ότι θα παραδοθεί περίπου το 2028. Στρατιωτικά, λοιπόν, η Ελλάδα εισέρχεται σε μια νέα εποχή ισχύος στον αέρα και την θάλασσα.
Ταυτόχρονα, υπάρχει το γεωπολιτικό πλέγμα συνεργασιών με την Κύπρο και το Ισραήλ, καθώς και τα πολυμερή σχήματα συνεργασίας «3+1», στα οποία εντάσσεται και η Αίγυπτος και εν μέρη οι ΗΠΑ. Υπάρχει το ενεργειακό αποτύπωμα της χώρας στην ανατολική μεσόγειο. Όπως έχω επισημάνει επανειλημμένα, η Ελλάδα δεν αξιοποιεί τις δυνατότητές της. Τα ενεργειακά κοιτάσματα σε Ελλάδα και Κύπρο δεν αποτελούν απλώς εθνικό πλούτο, αλλά κοιτάσματα του ελληνισμού και, κατ’ επέκταση, του ευρωπαϊκού χώρου. Υπό αυτή την έννοια, δεν υφίσταται στρατηγική αναγκαιότητα για συνεχή εισαγωγή ενέργειας και υδρογονανθράκων, όταν υπάρχει εγχώριο και περιφερειακό δυναμικό ικανό να καλύψει κρίσιμες ανάγκες.
Κάποια στιγμή, η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει στην ουσιαστική αξιοποίηση αυτού του πλεονεκτήματος και να αναδειχθεί σε κυρίαρχο γεωοικονομικό και γεωπολιτικό παράγοντα στην κεντρική και την ανατολική μεσόγειο, με όλο τον ελληνισμό να λειτουργεί ενιαία και στρατηγικά. Η χώρα διαθέτει τη δυναμική να διαδραματίσει ρόλο σταθερότητας και επιρροής σε μια ευρύτερη περιοχή που γεωγραφικά και ιστορικά γεφυρώνει τρεις ηπείρους.
Αυτός ο ρόλος δεν είναι αυθαίρετος ούτε συγκυριακός. Είναι ρόλος που υπαγορεύεται τόσο από τη γεωγραφία όσο και από την ιστορική πορεία του Ελληνισμού, ο οποίος επί χιλιετίες καλείται να διαχειρίζεται κρίσιμους διαδρόμους ισχύος, εμπορίου και ενέργειας. Η αξιοποίηση αυτού του αποτυπώματος αποτελεί όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και στρατηγική υποχρέωση της χώρας.
Πρόσφατα υπήρξαν συμφωνίες για περαιτέρω ενεργειακές έρευνες στο Ιόνιο και νοτιοδυτικά της Κρήτης με τη συμμετοχή αμερικανικών εταιρειών, ενισχύοντας τη γεωστρατηγική θέση της Ελλάδας.
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά και η ανάληψη της προεδρίας της ευρωπαϊκής ένωσης από την κυπριακή δημοκρατία, μια ιστορική στιγμή για τον ελληνισμό και για την ίδια την Κύπρο. Οι πληροφορίες συγκλίνουν στο ότι η κυπριακή προεδρία θα αφήσει ισχυρό πολιτικό αποτύπωμα στην περιοχή, με προσεκτικά σχεδιασμένες κινήσεις, αποφάσεις και συμφωνίες που θα αναδειχθούν το επόμενο εξάμηνο.
Ωστόσο, παραμένουν ανοιχτά ερωτήματα, όπως το ζήτημα της ηλεκτρικής διασύνδεσης και του υποθαλάσσιου καλωδίου, για το οποίο η κυβέρνηση είχε προαναγγείλει εξελίξεις τον Νοέμβριο, χωρίς μέχρι σήμερα να υπάρξει σαφής πρόοδος. Πρόκειται για ένα ευρωπαϊκό ενεργειακό πρόγραμμα που εντάσσεται στον σχεδιασμό της ΕΕ εδώ και πάνω από μία δεκαετία και το οποίο δεν έχει ακόμη αξιοποιηθεί πλήρως, παρότι θα μπορούσε να ενισχύσει τον ευρωπαϊκό ρόλο της Ελλάδας και να λειτουργήσει αποτρεπτικά απέναντι στην τουρκική προκλητικότητα.
Από τη στιγμή που υπάρχει πλέον στρατιωτικό, γεωπολιτικό και πολιτικό αποτύπωμα, αλλά και ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενιές και στην ιστορία του έθνους, η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μια κρίσιμη ευκαιρία. Το 2026 θα μπορούσε να είναι το έτος όπου όλα θα σχεδιαστούν μεθοδικά και αποφασιστικά.
Η προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι οι πολιτικές εξελίξεις θα διαψεύσουν εκ νέου τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις για επικείμενες συναντήσεις και «ήρεμα νερά». Αυτό, όμως, αποτελεί αντικείμενο άλλης ανάλυσης.
Η ευχή μου για την πατρίδα είναι ξεκάθαρη: να υπάρξει επιτέλους μια κυβέρνηση που, έχοντας προετοιμάσει και ενημερώσει σε βάθος τους συμμάχους, την ευρωπαϊκή ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες, θα προχωρήσει στην ανακήρυξη ΑΟΖ, φέρνοντας την Τουρκία προ τετελεσμένων.
Η ευχή μου για το 2026 είναι, τέτοιον καιρό του χρόνου, να κλείνει η χρονιά με την Ελλάδα να έχει ανακηρύξει ΑΟΖ και να έχει προχωρήσει ουσιαστικά και στην ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό θα είναι το πραγματικό αποτύπωμα ευθύνης απέναντι στην ιστορία της χώρας.
Ακολουθήστε μας και στο Google news