Γράφει ο *Ιωάννης Ευθυμιάδης, συγγραφέας – ερευνητής
Τι σημαίνει η λέξη νόμος; Στο δημιουργημένο γίγνεσθαι υπάρχει η λειτουργική έννοια του νόμου που είναι ενοποιημένη με την υπερσυνείδηση. Έτσι η έννοια του νόμου θεσπίζει μία ισορροπημένη τάξη αρμονικής κατάστασης στο σύμπαν. Υπάρχει μόνο ο ένας πραγματικός φυσικός νόμος.
Πριν εξελιχθεί ο άνθρωπος από την σημερινή του κατάσταση που βρίσκεται, ζούσε ελεύθερος συμφιλιωμένος αρμονικά με τον νόμο της φύσης. Στην εποχή μας το “ανθρώπινο” ον βρίσκεται σε μια κατάσταση νοητικής σύγχυσης. Κάποιοι θεωρούν τον εαυτό τους άκρως νοήμων και μοναδικά όντα στον κόσμο, όπου με την προσωπική τους ελεύθερη βούληση εφαρμόζουν αμετάκλητα τους ελεγχόμενους γραπτούς θεσμοθετημένους κανόνες, «δικαίου»;
Αυτόν τον γραπτό κανόνα τον χαρακτηρίζουν επίσης νόμο, διότι κάποιοι θεωρούν τους εαυτούς τους δίκαιους με την έννοια της ισονομίας και έτσι θεσπίζουν τους προσωπικούς τους κανόνες.
(Ο φυσικός νόμος είναι αυτός που δίνει μία θετική μόνιμη και ελεύθερη τάξη πραγμάτων).
Σε σχέση με την ομάδα του νομοθετικού σώματος που είναι εκλεγμένοι από το κοινοβούλιο, με την εξουσία μπορεί να θεσπίζει, να τροποποιεί και να καταργεί τους νόμους για συμφέρον υπέρ του κράτους ή υπέρ των πολιτών;
Είναι ένα ερώτημα και ενδεχομένως να υπάρχουν διάφορες απαντήσεις απόψεων. Αυτοί οι νόμοι αλλοιώνουν και φθείρονται συχνά από τους ίδιους νομοθέτες. Αυτός ο περιβόητος “ταλαντευόμενος” ανθρώπινος νόμος που έγινε μία μόνιμη κατάσταση από όλα τα κράτη παγκοσμίως, επιδιώκουν δήθεν να κρατήσουν μία ισορροπημένη και “ελεύθερη” τάξη τους λαούς! Φαίνεται ότι υπάρχει από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα μια πολύπλοκη κατάσταση μιας επιβλητικής νομοθεσίας.
Το πρόβλημα μήπως προέρχεται και δημιουργείται από κάθε χώρο της ανεξαρτησίας; Μήπως το “σύστημα” είναι ένοχο σε βάρος στους πολίτες;
Τι σημαίνει ανεξαρτησία; Για παράδειγμα αυτοί που χαρακτηρίζονται ανεξάρτητοι αυτόνομοι διοικητικοί οργανισμοί, όπως το νομοθετικό σώμα, ή η δικαιοσύνη κ.ά. ποια είναι η επίτευξη των συγκεκριμένων σκοπών λειτουργώντας με τους “επίσημους” κανόνες;
Μήπως όλοι αυτοί οι υποτιθέμενοι «ανεξάρτητοι» διοικητικοί να είναι εξαρτώμενοι κυβερνητικοί οργανισμοί, ελεγχόμενοι από το ανεξάρτητο δημοκρατικό κράτος, από κάθε εξουσιοδοτημένο κόμμα;
(Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα). Οπότε το συμπέρασμα βγαίνει ότι οι ταλαντευόμενοι νόμοι του κοινοβουλίου κάθε εξουσίας κομμάτων έχουν σαν στόχο το “περιορισμένο οξυγόνο” και την ελεγχόμενη ανελευθερία του λαού. Το θέμα του προβλήματος δεν είναι πρωτοφανές, το γνωρίζουν οι ίδιοι πολύ καλά, όμως έτσι θέλουν να επιβιώνει ο λαός οι οποίοι τους ψηφίζουν και τους βγάζουν στην εξουσία.
Η εξέλιξη του ανθρώπου δημιούργησε μια ανθρώπινη ζούγκλα όπου σε αυτήν επιβιώνει ο ισχυρότερος. Τουλάχιστον να γνωρίζουμε ποιους έχουμε απέναντί μας. Φανταστείτε το δημιουργικό γίγνεσθαι να είχε την ίδια ασυνείδητη ανεξαρτησία λογικής του νόμου που έχει το ανθρώπινο προϊόν του, τι θα γινόταν στη φύση;