Ο εξευτελισμός μιας πρώην Υπερδύναμης!

Γράφει ο Παναγιώτης Τραϊανού

Πολύ ύπουλα και μεθοδικά δρομολόγησαν το «κουκούλωμα» της υπόθεσης Έπσταϊν! Ξεκίνησαν από τη «στημένη» δίκη τού Puff Daddy για να εξαφανίσουν στη συνέχεια τη λίστα πελατών τού Έπσταϊν! …«ΠΟΤΕ και ΚΑΝΕΝΑΣ δεν ΕΚΒΙΑΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ»!… … Η απόλυτη ξεφτίλα τού Τραμπ και του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ!

Όταν δολοφόνησαν τον Όστβαλντ, κάποιοι ήταν σίγουροι ότι έκλειναν για πάντα την υπόθεση δολοφονίας τού Κένεντυ …Μια δολοφονία η οποία συγκλόνισε τον κόσμο! …και ο οποίος μετά απ’ αυτήν την εξέλιξη ποτέ δεν θα μάθαινε την αλήθεια. Ο θάνατος του Όστβαλντ απάλλασσε όλους τους ενόχους από το άγχος ότι θα τους ανακάλυπταν. Ο θάνατος αυτός θα έδινε τη δυνατότητα σε όσους θα χειρίζονταν την κατάσταση να το κάνουν όπως τους βόλευε, χωρίς να έχουν κανένα πρόβλημα. Με νεκρούς και τους δύο πρωταγωνιστές τού εγκλήματος, μπορούσαν να εμφα­νί­σουν όποια «αλήθεια» τους εξυπηρε­τούσε …Case was solved! Η δολοφονία τού δολοφόνου τού Κένεντυ ήταν καθο­ριστικής σημασίας, γιατί με τον θάνατό του «κλείδωνε» για πάντα την υπόθεση …Νεκρό ήταν το θύμα και νεκρός ήταν κι ο θύτης …Νεκρό ήταν το θύμα που θα μπορούσε με τη γνώση τής κατά­στασης να μας οδηγήσει στους δολοφόνους του και νεκρός ήταν επίσης κι ο δολοφόνος του.

Ποτέ δεν θα είχαμε τα στοιχεία που είχε ο ίδιος ο Κένεντυ, για παρά­δειγμα —σε περίπτωση που απει­λούνταν κι εκβιάζονταν— και τα οποία θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην εξιχνίαση της δολοφονίας του. Και, επίσης, δεν είχαμε ζωντανό τον δολοφόνο, να μας αποκαλύψει ποιοι τον έβαλαν να κάνει αυτήν την τρομερή δολοφονία. Ποιοι συνεργάστηκαν μαζί του σε μια δολοφονία, η οποία ήταν «κραυγαλέα» συλλογική «επιχείρηση». Ηθικοί αυτουργοί και συνεργοί θα έμεναν για πάντα ασφαλείς μέσα στις «σκιές». Ο μόνος που απέμενε ζωντανός ήταν ο δολοφόνος τού δολοφόνου, πράγμα παντελώς άσχετο με την κύρια υπόθεση και παντελώς μη αξιοποιήσιμο, εφόσον δεν συνδεόταν μ’ αυτό καθ’ αυτό το έγκλημα, του οποίου η εξιχνίαση ενδιέφερε όλον τον κόσμο.

Η σύλληψη του δολοφόνου τού Όστβαλντ ήταν παντελώς άχρηστη, γιατί αυτός ήταν μέρος μιας διαφορετικής εγκληματικής πράξης …Παράλληλης και στην ουσία άσχετης πράξης μ’ αυτήν που ενδιέφερε την αμερικανική κοινωνία και τον υπόλοιπο κόσμο. Το γεγονός ότι συνδεόταν άμεσα με την υπόθεση της δολοφονίας-Κένεντυ δεν σήμαινε τίποτε απολύτως γι’ αυτήν καθ’ αυτήν την υπόθεση. Το γεγονός ότι κάποιοι τον έβαλαν να δολοφονήσει τον Όστβαλντ, δεν σημαίνει ότι μπορούσε να βοηθήσει με τον οποιονδήποτε τρόπο στην εξιχνίαση της δολοφονίας τού Κένεντυ …Δεν σημαίνει ότι γνώριζε ποιοι έβαλαν τον Όστβαλντ να δολοφονήσει τον Κένεντυ. Αυτόν μπορεί να τον είχαν βάλει κοινοί κακοποιοί, δήθεν για να «εκδικηθούν» τη δολοφονία τού «αγαπημένου» τους Προέδρου. Με ένα επιπλέον «βοηθητικό» έγκλημα «σφράγισαν» για πάντα το έγκλημα που τους ενδιέφερε! Η υπόθεση είχε «σφραγιστεί» και είναι βέβαιον ότι με την είδηση του θανάτου τού Όσβαλντ κάποια ποτήρια σαμπάνιας υψώνονταν στον «αέρα».

Τα «στόματα» που έπρεπε να «κλείσουν» είχαν ήδη σφραγιστεί. Από εκείνο το σημείο κι έπειτα δεν είχε καμία σημασία πλέον ό,τι σενάριο και να έφτιαχναν, είτε δημοσιογράφοι είτε ερευνητές. Ό,τι και να ισχυρίζονταν κάποιοι, θα ήταν συνωμοσιολόγοι. Δεν είχε σημασία που όλα τα στοιχεία «έδειχναν» προς τους Εβραίους και το Ισραήλ …Από εκείνο το σημείο κι έπειτα όλα αυτά θα ήταν ενδείξεις και όχι αποδείξεις. Δεν είχε σημασία ότι αυτός, ο οποίος επωφελήθηκε άμεσα από τη δολοφονία, ήταν ο Εβραίος διάδοχός του, ο φτωχός Λύντον Τζόνσον —που, χωρίς ποτέ να έχει κάποιον πόρο εκτός από έναν μισθό, πέθανε ως ο πιο πλούσιος Πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ—! …Ότι αυτός ο οποίος έκλεισε το «στόμα» τού Όστβαλντ ήταν ο Εβραίος Ρου­μπιν­στάιν …Ότι αυτός, ο οποίος —κατά «σύμπτωση»— κινη­μα­το­­γρά­φησε τη δολοφονία τού Κένε­ντυ, ήταν ο Εβραίος Ζαπρούντερ …Ότι το FBI —υπό την «καθοδήγηση» της Μοσάντ— παρακο­λουθούσε τις σεξουαλικές «εκτροπές» τού Προέδρου και —μέσω της Εβραίας Μέριλυν Μονρόε— τον «εκβίαζε», προκειμένου να «εκμαιεύει» φιλοσιωνιστικές πολιτικές … Ότι ο Κένεντυ είχε δεχθεί απειλές επειδή ήταν αποφασισμένος να «χαρακτη­ρίσει» την AIPAC «μη-αμερικανική οργάνωση», η οποία πρέπει να ελέγχεται με βάση τους νόμους περί «λόμπινγκ» …Ότι ο Κένεντυ αρνούνταν να δώσει πυρηνικά όπλα στο Ισραήλ και η Μοσάντ ήταν «εκνευρι­σμένη». ΤΙΠΟΤΕ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΣΗΜΑΣΙΑ. Όλα αυτά θα ήταν υποθέσεις και συμπτώσεις και θα ανήκαν στη σφαίρα τής «φαντ­ασίας» των συνωμοσιολόγων και των κινηματογραφικών παραγωγών τού Χόλυγουντ …Αντικείμενο για ευφάνταστες συζητήσεις μεταξύ μεθυσμένων στα μπαρ όλης της Αμερικής. Αυτοί, οι οποίοι μπορούσαν να τα επιβεβαιώσουν ή να τα αμφισβητήσουν δεν ζούσαν πλέον.

Υπόθεση Έπσταϊν

Τι κοινό μπορεί έχει αυτό το οποίο λέμε για τη δολοφονία-Κένεντυ με την υπόθεση-Έπσταϊν; Μια υπόθεση η οποία συγκλόνισε τις ΗΠΑ εξίσου με τη δολοφονία τού Κένεντυ; …Αυτό το οποίο είναι κοινό είναι ένα σύνολο ανθρώπων και καταστάσεων, που κατά βάση είναι ΙΔΙΟ καί στις δύο υποθέσεις! …Βλέπουμε ένα επαναλαμβα­νόμενο μοτίβο προσώπων, συμπεριφορών κι επιδιώξεων …Βλέπουμε και πάλι τους ίδιους πρωταγωνιστές στο ίδιο και πάλι υψηλό επίπεδο που αφορά την κεντρική εξουσία τής πιο ισχυρής Δημοκρατίας τού Κόσμου …Βλέπουμε και πάλι Προέδρους σε σεξουαλικές «εκτρο­πές» με Εβραίες ερωμένες και Εβραίους προαγωγούς να είναι πολύ στενά «συνδεδεμένοι» με τα κυκλώματα των Εβραίων εκβιαστών τής Μοσάντ …Βλέπουμε πολιτικούς να εμπλέ­κονται στα ίδια «δίκτυα» και ταυτόχρονα να χρηματοδοτούνται από την AIPAC …Βλέπουμε όλους αυτούς τους ελεγχόμενους πολιτικούς να είναι φανατικοί τού «δικαιώματος» του Ισραήλ στην άμυνα, έστω κι αν αυτό σημαίνει μια τρομερή πράξη εθνοκάθαρσης, που στην πραγματικότητα δολοφονεί γυναίκες και παιδιά!

Υπό αυτό το «πρίσμα» ανάλυσης βλέπουμε πως είναι εξίσου σημαντι­κή η σημερινή υπόθεση του Έπσταϊν με αυτήν της δολοφονίας-Κένεντυ. Γιατί εξίσου; …Γιατί έχει και πάλι την «προ­βο­λή» της στην αμερικανική εξω­τερι­κή πολιτική …Γιατί και πάλι εμπλέ­κεται ένας Πρόεδρος στην υπόθεση …Γιατί είναι εξίσου σημαντική —με τη δολοφονία ενός Προέδρου— η είδηση ότι ένας Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ανώμαλος παιδεραστής …Εξίσου σημαντικό —αν όχι σημαντικότερο— γιατί από τη δυνατότητα εκβιασμού ενός τέτοιου προσώπου μπορεί να δρομολογηθεί μια εγκληματική κρατική πολιτική, ενώ με τον θάνατο ενός προέδρου απλά τερματί­ζεται μια πολιτική. Δεν έχει σημασία εάν οι αποκαλύψεις αυτές έγιναν όταν ο Πρόεδρος αυτός ήταν πλέον πρώην Πρόεδρος. Το «πρώην» δεν έχει σχέση με την ανωμαλία! …Ένας ανώμαλος πρώην Πρόεδρος ήταν ανώμαλος κι όταν ήταν Πρόεδρος!

Γι’ αυτόν τον λόγο θεωρούμε πολύ σημαντική εξέλιξη —όχι μόνον για τις ΗΠΑ, αλλά και για τον υπόλοιπο κόσμο— εάν αποκαλυπτόταν για παράδειγμα ότι ο Κλίντον είναι ανώμαλος. Εάν η υπόθεση-Επστάιν αποδείξει ότι ο Κλίντον είναι ανώμαλος σημαίνει ότι ακόμα κι όταν ήταν Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ανώμαλος! Εάν ίσχυε αυτό και κάποιοι γνώριζαν αυτήν του την «ιδιομορφία», μπορεί να εκμεταλ­λεύονταν την τεράστια εξουσία που έχει στα χέρια του ένας Πρόεδρος των ΗΠΑ …Ειδικά ένας Πρόεδρος ο οποίος προκάλεσε έναν πόλεμο που διέλυσε ένα ολόκληρο κράτος, όπως η Γιουγκοσλαβία …Ειδικά ένας Πρόεδρος ο οποίος έχει ως σύζυγό του τη διαβόητη Χίλαρι, η οποία επίσης διέλυσε ένα ολόκληρο κράτος όπως η Λιβύη!

Το «πρώην», δηλαδή, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν λέει τίποτε, όταν υπάρχουν «νυν» συνέπειες! Χιλιάδες νεκρών που ζητούν δικαίωση και εκατομμύρια ανθρώπων των οποίων οι ζωές καταστράφηκαν. Υπό αυτό το πρίσμα ό,τι αφορά τον Κλίντον πρέπει να εξεταστεί με διαφορετικό τρόπο. Ακόμα δηλαδή και το σκάνδαλο με την Εβραία Λεβίνσκι μπορεί να ήταν προπέτασμα «καπνού» —για να εμφανιστεί λίγο άπιστος και «παιχνιδιάρης»— σε περίπτωση που είχαν αρχίσει να «διαρρέουν» πληροφορίες για τις ανώμαλες τάσεις του! …Καλύτερα άπιστος και μοιχός παρά παιδεραστής! …Το ένα είναι κακό για έναν πολιτικό ενώ το άλλο ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ! …Το ένα τον στέλνει στο σπίτι του και το άλλο στη φυλακή! ΔΕΝ είναι τυχαίο που λίγα χρόνια μετά —και κατά τη διάρκεια της υποψηφιότητας της Χίλαρι Κλίντον— ξέσπασε το σκάνδαλο Pizzagate, το οποίο αφορούσε και πάλι κυκλώματα παιδε­ραστίας και ενέπλεκε και πάλι τους ΙΔΙΟΥΣ ανθρώπους του ΙΔΙΟΥ κόμματος! Ακόμα και ψευδές να ήταν, δεν έπαυε να στέλνει ένα «μήνυμα» σε κάποιους!

Ο αναγνώστης αρχίζει και συνθέτει μια «εικόνα» στον μυαλό του. Καταλαβαίνει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές εγκληματιών, οι οποίοι δεν παύουν να διαπράττουν τα ΙΔΙΑ εγκλήματα και βέβαια να επιχειρούν να διαφύγουν με τις ΙΔΙΕΣ μεθόδους! Κάποιοι και σ’ αυτήν την περίπτωση, προφανώς, θεώρησαν ότι με ένα νέο «βοηθητικό» έγκλημα θα σφράγιζαν το έγκλημα που τους ενδιέφερε. Με την «αυτοκτονία» τού Έπσταϊν θα «έλυναν» το πρόβλημα του «Λολίτα Εξπρές» με τον Κλίντον ως πρωταγωνιστή …Θα «σκότωναν» εκ νέου έναν «Όσβαλντ» και θα έλυναν το πρόβλημά τους! …ΙΔΙΟΙ άνθρωποι, ΙΔΙΕΣ επιδιώξεις, ΙΔΙΕΣ τακτικές! Όμως —δυστυχώς γι’ αυτούς—, τα πράγματα σ’ αυτήν την περίπτωση ΔΕΝ είναι τόσο απλά και εύκολα! Γιατί; …Γιατί, ναι μεν ο θάνατος ενός πρωταγωνιστή λειτουργεί σαν μια κλειδωμένη «πόρτα» που προστατεύει τους εγκληματίες από την αποκάλυψη της αλήθειας, αλλά αυτή η «πόρτα» είναι άχρηστη όταν «μπάζει» από παντού! Η πιο θωρακισμένη πόρτα δεν μπορεί να σου σφραγίσει ένα «χωράφι»! Πρέπει το χωράφι να είναι περιφραγμένο …Να μην έχει ανοίγ­ματα δεξιά κι αριστερά. Κάτι τέτοιο συμβαίνει με την υπόθεση Έπσταϊν.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο εδώ.