ΧΟΡΗΓΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ „Lachtara. Tęsknota” ΣΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΝΥΡΕΜΒΕΡΓΗΣ.
(Πολωνική παραγωγή 2026, Σενάριο/Σκηνοθεσία: Sebastian Χονδροκώστας, Μουσική/score: Οδ. Κωνσταντινόπουλος)
O Σύλλογος Ποντίων Νυρεμβέργης συνοδεύει ως χορηγός της συμμετοχής της, την ταινία ´Λαχτάρα` του διακεκριμένου ελληνοπολωνού σκηνοθέτη Σεμπάστιαν Χονδροκώστα, στο φεστιβάλ εβδομάδας ελληνικού κινηματογράφου που διοργανώνει η Ελληνική Καλλιτεχνική Λέσχη Νυρεμβέργης στις 18-22 Νοέμβρη στους χώρους του Filmhaus Königstr 93 της Νυρεμβέργης.
Ο Σύλλογος υποστήριξε, μεταξύ άλλων, το κόστος υποτιτλισμού της ταινίας στη γερμανική γλώσσα ως ένα συμβολικό κατευόδιο της στις γερμανικές κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά και ως χαιρετισμό στην απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού της Πολωνίας να συμπράξει πρόθυμα στην υλοποίησή της.
Είναι η πρώτη ανάλογη εμπειρία συνέργειας του ΣΠΝ, μάλιστα δε σ´ ένα καταξιωμένο πολιτιστικό προϊόν Ελλήνων της Νυρεμβέργης, αλλά και έγκριτου στα κινηματογραφικά forums της Γερμανίας.
Ο διοργανωτής του, η Ελληνική Καλλιτεχνική Λέσχη Νυρεμβέργης, υποδειγματίζοντας σε επίπεδο προγραμματισμού και ποιότητας περιεχομένου, στο ανά διετία θεσμοποιημένο φεστιβάλ, επιδιώκει τη φιλοξενία επιλεγμένων έργων και προσωπικοτήτων της ελληνικής έβδομης τέχνης, όπως κατά καιρούς τους Αγγελόπουλο, Μπουλμέτη, Βούλγαρη, Καφετζόπουλο, Ιερ. Μιχαηλίδη και πολλούς ακόμη, φροντίζοντας ενδεδειγμένα τις συστάσεις ελληνικού κινηματογράφου και γερμανικού σινεφίλ κοινού.
Η ταινία, η οποία θα κάνει την έναρξη του κινηματογραφικού φεστιβάλ την Τετάρτη 18.11 στις 19:00, πραγματεύεται τις διαστάσεις ενός βαθέος τραύματος στην οντολογία τριών γενεών της ελληνοπολωνικής κοινότητας, το οποίο η τελευταία επεξεργάζεται ατέρμονα κι αδιέξοδα από τον ελλαδικό εμφύλιο μέχρι σήμερα.
Ο σεναριογράφος και καταξιωμένος σκηνοθέτης Sebastian Χονδροκώστας-αυτοβιογραφούμενος, καταπιάνεται με τη διαγενεακή βάσανο και τα ατέρμονα αναρωτήματα που κληροδότησε ο εμφύλιος στις οικογένειες των Ελλήνων που έζησαν ως `ιδιότυποι μέτοικοι-πολιτικοί πρόσφυγες` στην Πολωνία, μετά την οριστική ήττα του Δ.Σ στο Γράμμο. Είτε ως ηττημένοι διαφυγόντες, είτε ως άκοντες `διαφυγόντες` στη διάρκεια των ετών 1945-49.
Η κινηματογραφική αφήγηση του Σεμπάστιαν έπαιξε safe στην ευελιξία και ελεγειακή ατμοσφαιρικότητα ενός road movie, ορίζοντας ως τροχονόμους τα σπαράγματα μνήμης και συγκρουσιακών συναισθημάτων της οικογένειας και των βιωμάτων του.
Στην ταινία, ο αμφίθυμος ταυτοτικός αυτοπροσδιορισμός του ήρωα και η ατελέσφορη οργή των εν τω βάθει ψυχικών του μεταπτώσεων, αποστάζουν το θυμώδες πένθος μιας υπαρξιακής αγωνίας, κοινή και ίδια κάθε ανθρώπου που στερήθηκε τη νιότη του χωρίς επαρκή εξήγηση, χωρίς δικαίωση, χωρίς ζωής αντίδωρα.
( Ένα παρά φύσιν προτσές υπήρξε ο ελληνικός `μετεμφύλιος`. Πέρασε από τον βαρβαρισμό του αίτιου (ζόφος και γεγονότα 1945-1949), στον εκφυλισμό του αιτιατού (ζόφος και πολιτική ανωμαλία στην Ελλάδα, ψευδαισθήσεις και πολιτική ακαμψία εκτός Ελλάδος), χωρίς να μεσολαβήσει νομοτελειακά ένας απαραίτητος πολιτισμός Ανθρώπου.
Ο ελληνισμός του εμφυλίου συνετρίβη ψυχικά, ένθεν κακείθεν των ελλαδικών συνόρων. Η Ελλάδα έχασε τη νιότη και υγιή διανόηση τριών γενεών Ελλήνων. Η περίοδος 1945-1949, διαμορφώνει ακόμη το δημόσιο ψυχισμό της ελλαδικής κοινωνίας και τους γονο-φαινότυπους των κομματισμών της μεταπολίτευσης.)
Τo film scoring της ταινίας έγραψαν, η μουσική επιστημοσύνη, η esthete οξυδέρκεια και τα (επίσης) αυτοβιογραφικά ανακλαστικά του ελληνοπολωνού συνθέτη Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου.
Ο ιδιοφυής πολιτικός του στοχασμός καθρέφτισε την εικαστική κάθε σκηνής στον πεντάγραμμο κώδικα με την έγνοια ενός δαμαστή χίμαιρας και τη σπουδή μαέστρου σε Αισχύλειες θρηνωδές.
Προηγούμενης γενιάς του Σεμπάστιαν ο Κωνσταντινόπουλος, Έλληνας της Πολωνίας ο ίδιος, ήταν έτοιμος από καιρό να ανταποκριθεί με στοργή και πολιτική ευθύνη σ` αυτήν τη μοναδική πρόσκληση της ιστορίας και ανεξόφλητο γραμμάτιο της διαλεκτικής του.
Η ταινία του Σεμπάστιαν δεν ανεβαίνει στα γνωστά καντάρια για τον εμφύλιο.
Αφορά έναν άγνωστο στην Ελλάδα σπαραγμό `μετά` από αυτόν. Αλλού, μακριά.
Προσπερνά τις διαιτητικές-εξομολογητικές μανιέρες Βούλγαρη, Αγγελόπουλου κλπ.
Αυτές αφορούσαν στις άγουρες μεταπολιτευτικές δεκαετίες και διοπτρίες της ιθαγενούς πολιτικής στην Ελλάδα.
Σήμερα για πρώτη φορά με τη `Λαχτάρα` έχουμε ανταπόκριση από το `μέτωπο`.
Οι Σεμπάστιαν και Οδυσσέας, έρχονται από το `μέτωπο`, μας αλληλογραφούν από το `μέτωπο`, ενσαρκώθηκαν από το `μέτωπο`, στάλθηκαν από το `μέτωπο`. Το `μέτωπο` που απαρνήθηκε η θεσμική μετεμφυλιακή Ελλάδα, αυτό που αγνοεί εν πολλοίς η Ελλάδα της μεταπολίτευσης.
Τις χώρες Ελλήνων όπως η Πολωνία, η Τσεχία, η Ουγγαρία κ.α
Η ταινία σημειολογεί τον αλύτρωτο θρήνο και το οργασμικό θυμικό της λαχτάρας για ένα λυκαυγές. Τριών ολόκληρων γενεών στην Πολωνία. Ελλήνων.
Ευχαριστούμε Σεμπάστιαν, ευχαριστούμε Οδυσσέα, ευχαριστούμε Ε.Κ.Λ.Ν
ΣΠΝ κατά το δαίμονα αυτού.
*O εμφύλιος δίχασε τα καλλίτερα παιδιά της ποντιακής ρωμιοσύνης απ` την πρωτογενιά προσφύγων. Στη Μνήμη όλων αυτών των παιδιών, παίξαμε κι εμείς στην ταινία του Sebastian.
Περήφανα. Με τη λύρα του Φίλιππου Κεσαπίδη και τον ίδιο, ρολίστες-εξορκιστές σε μια σκηνή δαιμονισμού του ήρωα, θα δηλώνουμε σε κάθε προβολή το γιατί του ποντιακού ελληνισμού,
τη δικιά μας Λαχτάρα.
*Η ταινία Lachtara-Tesknota, πραγματοποιεί ήδη ένα συναρπαστικό road trip στα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου, αποσπώντας διακρίσεις όπως το πρώτο βραβείο στο Μόντρεαλ του Καναδά.
*Περίπου δεκαπέντε χιλιάδες Έλληνες κάθε ηλικίας, διέφυγαν ή `διέφυγαν` μόνο στην Πολωνία, μετά τον εμφύλιο μεταξύ 1945-1949.
*Η Πολωνική Πολιτεία πρόσφατα αναγνώρισε τους ελληνικής καταγωγής πολίτες της ως εθνική μειονότητα.
*Η ταινία καλεί σε προβληματισμό για τις επιπτώσεις στη συγκρότηση Ανθρώπου, Νου, Πολίτη και Κοινωνιών μιας εξορίας, μιας προσφυγιάς, μιας μοιρασιάς από κυοφορούμενες νέες Γιάλτες και Πότσδαμ στη συγχρονία…
